Ελληνικό αποστειρωμένο εκτροφείο σεξουαλικών ορμών

Αν με ρωτούσαν ποια είναι η ταινία που συμπυκνώνει τη σημερινή θεματολογία και προχωρεί πιο πέρα ένα μέρος της ευρωπαϊκής πρωτοπορίας, θα έλεγα χωρίς σκέψη «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου. Προβλήθηκε προχθές το βράδυ στο παράλληλο πρόγραμμα «Ένα κάποιο βλέμμα» (Un certain regard) και στο τέλος έμεινα με το στόμα ανοικτό. Αν ο διευθυντής του φεστιβάλ την τοποθετούσε στο διαγωνιστικό, διόλου απίθανο αυτός ο «άγνωστος» να έφευγε με κάποιο βραβείο σημαντικό. Τι έγινε εδώ; Τίποτα το μεγάλο και εξαιρετικό. Απλώς χθες το απόγευμα στην τέντα του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου ένα κοκτέιλ μικρό.

Όπου με ένα ποτήρι ανά χείρας κυκλοφορούσαν μερικοί γνωστοί για να τιμήσουν τον Λάνθιμο και τη μοναδική ελληνική συμμετοχή. Ούτε υπουργός ούτε υφυπουργός ούτε γραμματέας. Μόνον ο πρόεδρος του Κέντρου. Πόσο κόστισε; Ρωτάω τον Γιώργο Παπαλιό. «Εκατόν πενήντα αλλά στο τέλος του δώσαμε διακόσια». Τι γενναιοδωρία!

Ο Λάνθιμος, από τη νεώτερη γενιά των Ελλήνων σκηνοθετών, είναι χαρακτήρας κλειστός, σεμνός, χαμηλόφωνος. Σχεδόν απρόσιτος στα media. Πρώτος τον ανακάλυψε ο Λάκης Λαζόπουλος, όταν πριν από χρόνια του εμπιστεύτηκε τη σκηνοθεσία της κομεντί «Ο φίλος μου κι εγώ». Έτσι πήρε φόρα και στη συνέχεια βάλθηκε να κάνει το δικό του.

Πρώτα η «Κινέττα» πριν από τέσσερα χρόνια. Ιδιαίτερη και παρεξηγήσιμη.

Και από εμένα. Βλέπετε, περιφρόνησε τον ρεαλισμό της αναπαράστασης (η Τέχνη μιμείται τη Ζωή) και βάλθηκε να κάνει πειραματισμό περιγράφοντας το σχήμα της αναπαράστασης. Αυτό ήταν το ορντέβρ της δουλειάς του. Με τον «Κυνόδοντα» προσφέρει το κυρίως πιάτο. Ένα πιάτο εντελώς διαφορετικό. Κάτι ανάμεσα στις σουρεαλιστικές παραβολές του Λουί Μπουνιουέλ και την ψυχρή, αποστειρωμένη, γεωμετρία του Βόρειου Μίκαελ Χάνεκε (Η δασκάλα του πιάνου).

Το στόρι απλό. Με πρωταγωνιστές τούς Χρήστο Στέργιογλου, Μισέλ Βάλεϊ, Αγγελική Παπούλια, Χρήστο Πάσσαλη, Μαίρη Τσώνου και Άννα Καλαϊτζίδου. Ένα ζευγάρι μεγαλώνει τα τρία παιδιά του (δύο κορίτσια και ένα αγόρι) σε πολυτελή απομόνωση σε κάποια εξοχή. Πατέρας και μητέρα έχουν φτιάξει αποστειρωμένο εκτροφείο απαγορευμένων αισθημάτων, κακοποιημένων λέξεων, διεστραμμένων σχέσεων και αποκτηνωμένων σεξουαλικών ορμών. Ολόκληρος ο κόσμος σε μια ταινία 97 λεπτών. Ο πολιτισμός μας, η καθαρότητά μας, η καλοπέρασή μας είναι ο γυαλισμένος Μεσαίωνάς μας.

Η «γραφή» του Λάνθιμου, μια απίστευτη ισορροπία ανάμεσα στο θέατρο του παραλόγου, τη μαύρη κωμωδία, τη σύγχρονη τραγωδία και τη γελοιότητα της σημερινής κοινωνίας.