Το Πνεύμα του Τόνου

Στον Θόδωρο Έξαρχο
Της Εύας Κοταμανίδου

Αγαπημένε φίλε, «Αυτή η άνοιξη, ψυχή μου/ δεν ήρθε σαν τις άλλες». Αλλά ό,τι κι αν πω τώρα «Εσύ δεν υπάρχεις», όμως θέλω να σου μιλήσω νοερά, με τα δικά σου πονεμένα ποιητικά λόγια, γιατί κι εγώ όπως κι εσύ «Πάνω απ΄ όλα που θωρώ/ λογιάζω τη φιλία».

Όλοι γνωρίζουμε πόσο υπέφερες τα τελευταία χρόνια για την τραγική μοίρα του γιου σου, του Δημήτρη, «Χάθηκα… στην ατέρμονη αγωνία/ για τα πρόσωπα/ που αγάπησα», πόσο πίστευες και ήλπιζες στην αποκατάσταση της ζωής του «Ω γλυκύ μου έαρ/ουκ έδυ σου το κάλλος».

Και ύστερα ήρθε η δεύτερη μεγάλη απώλεια της αγαπημένης σου Μπίτσας και σ΄ άφησε κατάμονο, έρμαιο του αβάσταχτου πόνου. Η ποίηση σου κρατούσε συντροφιά στον θρήνο της ψυχής σου. «Σ΄ αγαπώ/ σαν την οσμή της νοτισμένης γης/ του φθινοπώρου/ Σ΄ αγαπώ/ σαν την καυτή ανάσα του ήλιου»/ Κι έμπηγες το νυστέρι της απόγνωσης ακόμα πιο βαθιά, «Ένας αδιάκοπος στεναγμός/ με συγκλονίζει μονάχα/ κι ένα απέραντο Κενό/ απλώνεται μέσα μου,/ σε μια παγερή Σιωπή,/ χωρίς τέλος και αρχή» / Μόνη παρηγοριά στην ατέρμονη ερημιά σου, η έσχατη αξιοπρέπεια, που πάντα σε καθόριζε. «Κι αν είναι να ΄ρθει ο θάνατος/ κάλλιο να ΄ρθει ευγενικός, / σε ανυποψίαστη ώρα,/ χωρίς τον τρόμο του εξευτελισμού/ και την αγωνία του τέλους».

Θόδωρε θα μας λείπεις, όσο αντέξουμε κι εμείς «…

εδώ/ στην πολύβουη πόλη /… στη μολυσμένη ατμόσφαιρα/… πλήθος οι ακατάλυτες μνήμες/ έρωτες, αγαπημένα πρόσωπα,/ αρρώστιες, θάνατοι,/ χαρές, λύπες, καημοί…» Τι άλλο να σου πω; «Ό,τι απομένει είναι σιωπή».