[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ανακαλύπτοντας την Αμερική

ΥΠΗΡΕΣΙΑ Συντάξεων ΙΚΑ, Κατάστημα οδού Νικηφόρου.

Στέκομαι στην ουρά για να καταθέσω την αίτηση συνταξιοδότησης της μητέρας μου. Ομολογώ ότι η κατάσταση είναι πιο ανθρώπινη σε σχέση με πριν από λίγα χρόνια, όταν ακολουθούσα την ίδια διαδικασία για τον πατέρα μου. Μπροστά στον υπάλληλο είναι μια γυναίκα. Έχει έναν ογκώδη φάκελο με δικαιολογητικά και δείχνει ταλαιπωρημένη: προλαβαίνει τις ερωτήσεις του υπαλλήλου τραβώντας κάθε φορά και άλλο χαρτί. Καταλαβαίνω ότι κάνει αίτηση συνταξιοδότησης λόγω αναπηρίας. Της ζητούν 600 ένσημα για την τελευταία πενταετία. Έχει 426. Είναι 38 ετών!

Η κυρία που ακολουθεί στο γκισέ είναι καλοβαλμένη. «Δουλεύω 31 χρόνια. Κλείνω τα 60 τον Νοέμβριο και στις 29 Απριλίου απολύθηκα. Μπορώ να πάρω σύνταξη;». Βλέπω την άρνηση στο πρόσωπο του υπαλλήλου, αλλά χάνω την εξήγηση. Νάτη η κρίση.

Μπροστά μου. Έχει ντυθεί προσεκτικά, εκπέμπει αέρα αρχοντιάς της μεσαίας τάξης, αλλά δεν έχει απάντηση στην ερώτηση ποιος και γιατί φτάνει να απολύσει εργαζόμενο επτά μήνες πριν από τη σύνταξη.

«Είμαι 58 ετών. Έχω περίπου 10.000 ένσημα. Είμαι άνεργος εδώ και δύο χρόνια. Δεν μας προσλαμβάνουν εμάς, σε αυτή την ηλικία. Μπορώ να πάρω σύνταξη;». Δεν μπορεί. Θα μπορούσε να πληρώσει τα εκατό ένσημα για κάθε χρόνο που του μένει μέχρι τα 60- για την πρόωρη- αλλά, από τα περιστασιακά μεροκάματα που όπως φαίνεται κάνει, καταφέρνει μόνο να επιβιώνει.

Έχει περάσει πάνω-κάτω μισή ώρα μέχρι να φτάσει η σειρά μου. Έχω παρακολουθήσει δύο καβγάδες (ένας έγινε για τη σειρά προτεραιότητας, ο άλλος δεν κατάλαβα γιατί, αλλά η συμβαλλόμενη φώναζε έξαλλη σε άπταιστα ελληνικά: «Άντε, που θα με πεις εμένα αλλοδαπή») και σκέφτομαι πως δεν μπορεί να είναι σύμπτωση το γεγονός ότι και οι τρεις άνθρωποι που προηγήθηκαν εμού ζουν μια πολύ σκληρή πραγματικότητα.

«Ανακαλύψατε την Αμερική, κυρία μου;», θα μπορούσε να με ρωτήσει κανείς. Ίσως ναι. Παλαιότερα όμως ήξερα ότι ήταν πολύ πιο μακριά.