Κιλτ και ρετσίνα παγωμένη

«Όλα θέλουν τον χρόνο τους. Όπως και το ουίσκι, το εθνικό προϊόν της άλλης πατρίδας μου, της Σκωτίας. Μου αρέσει να δοκιμάζω ένα καλό ουίσκι, αλλά δεν βάζω τίποτα μπροστά σε μια δροσερή ρετσίνα με μια καλή παρέα».

O 42χρονος Σκοτ ντ΄ Άρσι, πολιτικός μηχανικός από το Εδιμβούργο, ζει στην Ελλάδα από το 1990 ακολουθώντας την Ελληνίδα γυναίκα του. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του εδώ δούλεψε διαδοχικά σε δύο τεχνικές εταιρείες «πηγαίνοντας σε όλη την Ελλάδα, από τον Έβρο μέχρι τη Νάξο». Τα πράγματα άλλαξαν όταν ο πεθερός του, που είχε ένα παλιό οινοποιείο στο Μαρκόπουλο, ζήτησε στο ζευγάρι «να βάλει πλάτη» με την προοπτική να το αναλάβει. Έτσι, η σχέση του Σκωτσέζου με τη ρετσίνα απέκτησε άλλη υπόσταση. «Όταν ήμουν φοιτητής, στη δεκαετία του ΄80 στη Σκωτία, οι φίλοι μου αποκαλούσαν το ελληνικό κρασί… χλωρίνη. Η μητέρα μου ήταν Ελληνίδα και το μόνο ελληνικό κρασί που βρίσκαμε στη Σκωτία ήταν η ρετσίνα. Πλέον είναι στόχος ζωής, η ρετσίνα να αποβάλει αυτή τη… ρετσινιά και να σταθεί στη διεθνή αγορά ως ένα ξεχωριστό κρασί».

Σε ηλικία 8 ετών ο κ. Ντ΄ Άρσι γνώρισε τη σύζυγό του. Ήταν κόρη φίλων της μητέρας του και την φιλοξενούσαν τα καλοκαίρια στο Εδιμβούργο. «Ήξερα από τότε ότι οι γονείς της Μαίρης έφτιαχναν κρασί, αλλά ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ούτε ότι θα ζούσαμε μαζί, ούτε ότι η ρετσίνα θα γινόταν τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής μου». Για τον Σκωτσέζο παραγωγό ρετσίνας, η παραγωγή ενός καλού κρασιού είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων, που πολλές φορές δεν είναι εύκολο καν να τους αντιληφθεί κανείς. «Αυτό που μου έκανε την πρώτη φορά εντύπωση στο Μαρκόπουλο», λέει χαμογελώντας, «ήταν ότι τα αμπέλια δεν καλλιεργούνται γραμμικά, “στοιχημένα”, αλλά είναι μικροί, χαμηλοί θάμνοι. Έμαθα ότι με αυτό τον τρόπο το σταφύλι είναι κοντά στη γη, με αποτέλεσμα- επειδή το χώμα κρατά υψηλότερη θερμοκρασία το βράδυ- να πιάνουν υψηλότερο αλκοολικό βαθμό».

Το ρετσίνι, λέει ο κ. Ντ΄ Άρσι «είναι ένα πολύ δυνατό στοιχείο σε γεύση και άρωμα, που μπορεί να υπερκαλύψει όλα τα άλλα. Εδώ είναι το μυστικό για να φτιάξεις μια καλή ρετσίνα: να βρεις την ισορροπία στα χαρακτηριστικά του κρασιού. Αυτό το έμαθα με τον χρόνο, ακούγοντας αλλά και βλέποντας τον πεθερό μου και τον κουνιάδο μου στο αμπέλι, στον μούστο, στο βαρέλι. Όταν φτιάχνεις τη ρετσίνα γίνεσαι “μερακλής”, θέλεις να κάνεις κάτι, να το γευθείς, να το απολαύσεις- εσύ και όσοι το προτιμήσουν. Η διαφορά τού να φτιάχνω ρετσίνα με την προηγούμενη δουλειά μου είναι ότι ένα σπίτι το φτιάχνεις – το βλέπεις αμέσως μπροστά του. Κρασί σημαίνει περιμένω τον χρόνο να μου δείξει αυτό που κάνω». Στο οινοποιείο παράγονται 20.000 φιάλες ρετσίνας και το μεγαλύτερο ποσοστό εξάγεται στην Αμερική και τη Σουηδία. «Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια σημαντική προσπάθεια από τους περισσότερους οινοποιούς για να αποκτήσουν τα ελληνικά κρασιά μια καλή θέση στα ράφια και τις κουζίνες του εξωτερικού. Η νομοθεσία για την παραγωγή της ρετσίνας, η οποία έχει ονομασία κατά παράδοση, είναι αυστηρή όσο και για τα Προϊόντα με Ονομασία Προέλευσης και Γεωγραφικής Ένδειξης», εξηγεί ο κ. Ντ΄ Άρσι. Ωστόσο, έχει ένα παράπονο… «Η προώθηση της ρετσίνας- και γενικά του ελληνικού κρασιού- στη Σκωτία είναι μια πονεμένη ιστορία: αν και έχει πολλά ελληνικά εστιατόρια, δυστυχώς δεν είναι καλά οργανωμένα. Ο κόσμος γνωρίζει μόνο τον μουσακά και το συρτάκι. Με αυτή την εικόνα», λέει, «δεν μπορείς να πουλήσεις ένα αξιόλογο κρασί».

ΕΞΑΓΩΓΕΣ

Ο πολιτικός μηχανικός από το Εδιμβούργο έγινε οινοποιός και εξάγει ρετσίνα σε ΗΠΑ και Σουηδία

Το «Χρυσό μετάλλιο» ήταν η δικαίωση

«Η ΠΡΩΤΗ επιβεβαίωση της επιλογής να ασχοληθω με το κρασί ήρθε το 2007. Στον διεθνή διαγωνισμό Οίνου που έγινε στη Θεσσαλονίκη, ανάμεσα σε 670 διαγωνιζόμενα κρασιά κατακτήσαμε την 35η θέση παίρνοντας χρυσό βραβείο, αφού τα πρώτα πενήντα θεωρούνται “χρυσά” κρασιά» λέει ο κ. Ντ΄ Αρσι. «Δεν θα έλεγα ότι ήταν έκπληξη αλλά δικαίωση, πάντα κάναμε καλές προσπάθειες. Το πρώτο ποτήρι μετά την απονομή το γεύτηκα με τη γυναίκα μου. Είχαμε βάλει ένα μπουκάλι στο ψυγείο, το ανοίξαμε κι είχαμε πια στα χέρια μας ένα “χρυσό” κρασί».