Φουντώνει η μάχη των αγωγών

ΚΟΡΥΦΩΝΕΤΑΙ Ο αγώνας δρόμου που διεξάγεται τα τελευταία χρόνια μεταξύ Μόσχας και Βρυξελλών- Ουάσιγκτον για τους αγωγούς φυσικού αερίου που θα προμηθεύουν την Ευρώπη.

Το τελευταίο επεισόδιο της άτυπης αυτής κούρσας είναι οι υπογραφές που πρόκειται να μπουν σήμερα στην πόλη Σότσι της Μαύρης Θάλασσας, ανάμεσα στη ρωσική πλευρά και τους κυριότερους από τους άλλους συμμετέχοντες στο έργο κατασκευής του αγωγού South Stream. Εκτός από τη ελληνική ΔΕΘΣΦΑ, που πρόκειται σήμερα να υπογράψει με τη Gazprom τη σύσταση της κοινής εταιρείας που θα σχεδιάσει, θα κατασκευάσει και θα εκμεταλλεύεται το «ελληνικό» τμήμα του αγωγού, αντίστοιχες συμφωνίες θα κλείσουν με τη ρωσική εταιρεία τόσο η ιταλική Εni όσο και οι κρατικές εταιρείες αερίου Βουλγαρίας και Σερβίας. Και δεν είναι τυχαίο ότι στη συνάντηση θα παραβρεθούν ο Ιταλός πρωθυπουργός Σ. Μπερλουσκόνι και ο Ρώσος πρωθυπουργός Βλ. Πούτιν.

Η πρόοδος που συντελείται με τον South Stream δικαιολογεί τη ρωσική αισιοδοξία, που έχει θέσει ως στόχο να τεθεί σε λειτουργία ο αγωγός μέχρι το 2015. Νωρίτερα δηλαδή από τους δυτικών συμφερόντων αγωγούς Νabucco και Τουρκίας- Ελλάδας- Ιταλίας, που προωθούνται από Βρυξέλλες (με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον) για να μεταφέρουν το αέριο της Κασπίας στην Ε.Ε, στο πλαίσιο της πολιτικής απεξάρτησής της από το ρωσικό καύσιμο…

Γιατί βιάζονται
Η ρωσική βιασύνη δεν είναι τυχαία. Εκδηλώθηκε σε μια περίοδο όπου η Μόσχα βλέπει πως Ε.Ε. και ΗΠΑ έχουν εντείνει τις προσπάθειές τους και μέσω μιας σειράς διεθνών Συνόδων (Σόφια, Πράγα) πιέζουν την Τουρκία για «να τα βρει» με το Αζερμπαϊτζάν, προκειμένου να ξεμπλοκάρουν οι δύο δυτικών συμφερόντων αγωγοί. Τόσο ο ένας όσο και ο άλλος για να λειτουργήσουν θα πρέπει να εξασφαλίσουν φυσικό αέριο από την Κασπία, εν προκειμένω το Αζερμπαϊτζάν, το μόνο διαθέσιμο τα επόμενα χρόνια. Οι διαφορές όμως του Αζερμπαϊτζάν με την Τουρκία, απ΄ όπου θα διέρχεται το αέριο, μοιάζουν αγεφύρωτες. Γι΄ αυτό και τους τελευταίους μήνες, με αρχή την επίσκεψη Ομπάμα στην Τουρκία, η Δύση πιέζει τον Ερντογάν να βάλει νερό στο κρασί του. Η πρώτη διαφορά αφορά τις ποσότητες αζέρικου αερίου που η Άγκυρα ζητά να παρακρατεί για τις δικές της ανάγκες. Η Τουρκία απαιτεί από τους Αζέρους να της δίνουν 8 δισ. κ.μ. τον χρόνο, αλλά εκείνοι δεν δέχονται να τους παρέχουν πάνω από 4 δισ. κ.μ. Το χάσμα μοιάζει μεγάλο.

Η δεύτερη και ίσως ακόμη μεγαλύτερη διαφορά αφορά τη χρονίζουσα διαμάχη ανάμεσα σε Αζερμπαϊτζάν και Αρμενία για τη διαφιλονικούμενη περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Τον τελευταίο καιρό η Τουρκία έχει κάνει άνοιγμα προς την Αρμενία, γεγονός που έχει ενοχλήσει έντονα το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο και έχει σκληρύνει τη στάση του σχετικά με την κατασκευή του Νabucco και του ΤGΙ. Έτσι, σε μια κίνηση-έκπληξη, η αζέρικη πλευρά άφησε πρόσφατα ανοικτό το ενδεχόμενο να πωλήσει τις ποσότητες φυσικού αερίου που θα παράξει η χώρα στο μέλλον- από το κοίτασμα Sach Deniz ΙΙ – στη Ρωσία και όχι στην Ε.Ε. .

ΡΩΣΙΚΗ

αισιοδοξία ότι ο αγωγός θα έχει τεθεί σε λειτουργία μέχρι το 2015