Διαπραγμάτευση με τα χέρια ψηλά

Η φράση που χρησιμοποίησε ο υπουργός Οικονομίας μιλώντας σε ξένο ειδησεογραφικό πρακτορείο σχετικά με την κρίση και την Ελλάδα, ότι διακρίνεται πλέον φως στην άκρη του τούνελ, αλλά δεν ξέρουμε πόσο γρήγορα θα έρθει το τρένο, δείχνει το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται ο ίδιος και η κυβέρνησή του.

Το φως διακρίνεται γιατί οι ξένοι μιλούν γι΄ αυτό. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή βλέπει πιθανότητα ανάκαμψης το τρίτο τρίμηνο του 2010, αν και οι υπουργοί Οικονομίας, συνάδελφοι του κ. Παπαθανασίου, προειδοποίησαν να μην εφησυχάσουμε και σταματήσει η προσπάθεια τόνωσης της ανάπτυξης, γιατί το πρόβλημα βρίσκεται προς το παρόν στην κορύφωσή του.

Ο κ. Παπαθανασίου βλέπει όμως ότι το τρένο θα αργήσει να έρθει για την Ελλάδα. Κι αυτό γιατί εδώ το πρόβλημα είναι διαφορετικό και το γνωρίζει ο Έλληνας υπουργός. Εδώ έχουμε το δικό μας δημοσιονομικό πρόβλημα, που δεν έχει σχέση με την κρίση. Το υπερβολικό έλλειμμα που εμφανίστηκε το 2007, τα κρυφά ελλείμματα που άρχισαν να βγαίνουν στην επιφάνεια το 2008, το μεγάλο δημόσιο χρέος και το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών που οδήγησαν σε άνοδο των επιτοκίων δανεισμού της χώρας στις αρχές του 2009, σε περίοδο γενικής υποχώρησης των επιτοκίων.

Τα ιδιαίτερα αυτά ελληνικά προβλήματα δημιουργήθηκαν και θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν ανεξαρτήτως της κρίσης. Γι΄ αυτό και η πίεση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα έχει παραβιάσει κάθε κανόνα του Συμφώνου Σταθερότητας και θεωρείται πλέον υπεύθυνη ακόμη και για την αμφισβήτηση του εγχειρήματος του ευρώ.

Όμως, το δυστύχημα είναι ότι παράλληλα με αυτά, η Ελλάδα υφίσταται βεβαίως και τις συνέπειες της κρίσης. Ο ρυθμός ανάπτυξης έχει υποχωρήσει, η οικοδομική δραστηριότητα έχει καταρρεύσει, ο τζίρος των καταστημάτων έχει μειωθεί, η ανεργία έχει αυξηθεί, υπάρχουν ανησυχίες για τον τουρισμό.

Η κυβέρνηση, θορυβημένη- και δικαίως- από το δημοσιονομικό πρόβλημα, έχει ξεχάσει το αναπτυξιακό. Για την ακρίβεια έχει φροντίσει μόνο για την ανάπτυξη του κλάδου των… αντιπροσώπων αυτοκινήτων και ειδικότερα 3-4 από αυτούς, που πουλούν τα ακριβότερα αυτοκίνητα. Έχοντας κάνει αυτό, περιμένει με τα χέρια ψηλά να της επιβάλουν οι Βρυξέλλες μέτρα λιτότητας. Δηλαδή, μέτρα που πιθανότατα θα θεραπεύσουν μεν το δημοσιονομικό, αλλά θα επιτείνουν ακόμη περισσότερο το αναπτυξιακό πρόβλημα. Όπως λέμε, η εγχείρηση πέτυχε, αλλά ο ασθενής απέθανε.

Έχει ξεχάσει ότι στις Βρυξέλλες υπάρχει κάτι που λέγεται διαπραγμάτευση. Να βρούμε τρόπο, με ένα σοβαρό πρόγραμμα, να μειώσουμε μεν το έλλειμμα, αλλά χωρίς να στραγγαλίσουμε την ανάπτυξη. Αυτό όμως προϋποθέτει αξιοπιστία. Που δυστυχώς έχει χαθεί πλέον για την Ελλάδα.