Ροκ, λογοτεχνία και «Η πιθανότητα ενός νησιού»

O ένας κουρασμένος. Ο άλλος αεικίνητος. Ο ένας συγγραφέας, σκηνοθέτης και σύμφωνα με πολλούς προκλητικός- δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που κατηγορήθηκε για εξύβριση του Ισλάμ. Ο άλλος ένας από τους μύθους της ροκ.

Ο Μισέλ Ουελμπέκ και ο Ίγκι Ποπ μπορεί να μη μοιάζουν, όταν όμως συναντήθηκαν ήταν σαν να πετάχτηκε ένας σπινθήρας. Ο καθένας βρήκε κάτι στο έργο του άλλου και το αποτέλεσμα είναι το CD του Ίγκι «Ρreliminaires», εμπνευσμένο από το βιβλίο του Μισέλ «Η πιθανότητα ενός νησιού». Για όσα τους έφεραν κοντά μίλησαν στην ιταλική εφημερίδα «Corriere della Sera».

Μισέλ, πώς σου φαίνεται που βρίσκεσαι απέναντι στον Ίγκι Ποπ;

Είναι μια παράξενη και ευχάριστη εμπειρία. Τον ανακάλυψα όταν ήμουν 15 ετών και αγόρασα το «1969» των Στούτζες. Εκείνη την εποχή οι ενήλικοι βρίσκονταν σε άλλο πλανήτη. Αν μάλιστα ήταν και διάσημοι, όπως οι ροκ σταρ, το μόνο που μπορούσες να κάνεις ήταν να ονειρεύεσαι ότι θα μπορούσες να τους συναντήσεις. Τι είναι για σένα ο Ίγκι Ποπ;
Μου έχει προκαλέσει ένα από τα μεγαλύτερα σοκ στη ζωή μου. Όταν τον «συνάντησα» ήταν σαν να είχα απέναντι μου τον Μποντλέρ ή τον Ντοστογιέφσκι τους οποίους ανακάλυπτα επίσης εκείνη την εποχή. Το «1969» ήταν για μένα ένας δίσκος- εμπειρία, που με σημάδεψε. Θυμάμαι ακόμη το κατάστημα από το οποίο τον αγόρασα. Θυμάμαι τον πωλητή που μου έβαλε τον δίσκο στο πιο απ για να τον ακούσω. Δεν αισθάνθηκα μόνο θαυμασμό, αλλά και μια εγγύτητα. Ένιωθα πως θα μπορούσα να είχα γράψει εγώ αυτό το τραγούδι.

Ίγκι, εσύ πώς ανακάλυψες τον Ουλεμπέκ και το μυθιστόρημά του;

Διάβασα ένα άρθρο που μου κίνησε το ενδιαφέρον. Ήμουν έτοιμος να ξεκινήσω μια περιοδεία. Ήξερα ότι κάποια μέρα θα είχα κενό στη Γαλλία και έτσι έριξα το βιβλίο στη βαλίτσα μου. Κάποια στιγμή λοιπόν βρέθηκα σε μια κωμόπολη της Νορμανδίας, σ΄ ένα ξενοδοχείο όπου έμενε ο Προυστ αν δεν κάνω λάθος. Πέρασα τρεις- τέσσερις μέρες συντροφιά με το βιβλίο. Όταν το τελείωσα αισθανόμουν καλύτερα. Πολλές φορές την ώρα που διάβαζα, έλεγα: «Α, κι εσύ!». Με αυτό το βιβλίο δεν διασκέδασα μόνο. Παθιάστηκα.

Είχε περάσει ένας χρόνος όταν μου ζητήθηκε μουσική για την ταινία του Μισέλ. Βασικά ήθελαν να μετατρέψω δυο τραγούδια μου για ακουστική κιθάρα. Θα ήταν όλοι τρισευτυχισμένοι και εγώ θα έβγαζα ένα σωρό λεφτά. Εμένα όμως μου φάνηκε πολύ μπερδεμένο όλο αυτό, καθώς ήμουν γεμάτος ιδέες.

Ξαναδιαβάσατε το βιβλίο για να γράψετε τη μουσική;
Όχι. Βασίστηκα σε όσα θυμόμουν. Αφέθηκα να με οδηγήσει το ένστικτό μου.

Μισέλ, όταν έγραφες το βιβλίο άκουγες μουσική, είχες στον νου σου ένα συγκεκριμένο κομμάτι;
Όχι. Στην αρχή άκουγα λίγο Μπαχ, του οποίου τις συνθέσεις θεωρώ σπαρακτικές, γεμάτες πάθος και αγωνία για τον Χριστό. Ίγκι, αναζητάς την έμπνευση στη λογοτεχνία;

Έχω πάντα δίπλα μου ένα- δυο βιβλία. Πολλές φορές διαβάζοντας γεννιέται μια μουσική ιδέα στο μυαλό μου.

«Η μουσική χρειάζεται περισσότερη ενέργεια» συμπληρώνει ο Μισέλ Ουελμπέκ. «Ξέρω ότι θα μπορώ να διαβάζω μέχρι να πεθάνω, διότι είναι εύκολο. Μπορείς να διαβάζεις ακόμη και παράλυτος. Η μουσική από την άλλη είναι πιο φυσική. Και ορισμένες φορές αισθάνομαι πως χάρη στη μουσική, σώμα και πνεύμα ακολουθούν την ίδια κατεύθυνση».