«Η θρησκεία επιδιώκει εξουσία, άρα φθείρει και διαφθείρει»

«Η έννοια της σκέψης είναι ελληνική, της γλώσσας (το αλφάβητο) φοινικική, των εφοδίων βυζαντινή, της δύναμης οθωμανική, της αρμονίας ιταλική, της συνύπαρξης ανδαλουσιανή, της ελευθερίας γαλλική, της αιωνιότητας αιγυπτιακή… Είμαστε λοιπόν οι μεσογειακοί λαοί θεματοφύλακες αυτών των εννοιών. Δεν έχουμε το δικαίωμα να τις πετάξουμε στη θάλασσα», είπε στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης.

«Όσα μας χωρίζουν- κυρίως οι έννοιες της εξουσίας και της οικονομίας- ας τα ρυθμίσουν οι επιτροπές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτά που μας ενώνουν όμως έχουμε χρέος να τα διαχειριστούμε εμείς οι πολίτες, οι κοινωνίες των πολιτών».

Ο 60χρονος λιβανικής καταγωγής δημοσιογράφος, πρόεδρος του Κέντρου Μελέτης και συλλογιστικής για την Εγγύς Ανατολή και εκδότης των «Cahiers de l΄ Οrient» Αντουάν Σφερ βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη καλεσμένος του Γαλλικού Ινστιτούτου και του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, όπου έδωσε χθες το βράδυ διάλεξη με θέμα «Ένωση για τη Μεσόγειο: σημεία Ρήξης και Συνέχειας».

Παραμένει 25 χρόνια τώρα ακάματος πνευματικός εργάτης της ιδέας για την ουσιαστική προσέγγιση των λαών της Μεσογείου «και όχι των ευρωπαϊκών λαών για τη Μεσόγειο», όπως διευκρινίζει εντοπίζοντας τα αίτια που οδήγησαν στην αναστολή υλοποίησης του σχεδίου.

«Ο Σαρκοζί προεκλογικά- τον Ιούλιο του 2007- μίλησε από την Τουλόν για τις οικονομικές σχέσεις των λαών της Μεσογείου ουσιαστικά υπό την εποπτεία των ευρωπαϊκών λαών κι όχι για τη συνεργασία στους τομείς της τεχνογνωσίας, της παιδείας, του τουρισμού, των κοινωνιών και όπως ήταν λογικό αντιμετωπίστηκε από τον Καντάφι, αλλά και τις άλλες αφρικανικές χώρες ως πρόταση δημιουργίας ενός θεσμού όπως όλοι οι άλλοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης “για” τους λαούς της Μεσογείου και όχι “μαζί με” τους λαούς της Μεσογείου», σημειώνει. Η παγκόσμια οικονομική και πολιτική κρίση που αντιμετωπίζουν τα κράτη της Ευρώπης και η ίδια η Ε.Ε. δημιουργούν εύφορο έδαφος για την «ανθοφορία» νέων ενώσεων;

Μόνο εν μέσω κρίσεων μπορούν τα μεγάλα σχέδια να προχωρήσουν. Αν ο 20ός ήταν ο αιώνας της πολιτικής κρίσης που οδήγησε στους δύο παγκόσμιους πολέμους για την αντιμετώπισή της, ο 21ος είναι ο αιώνας του προσωπικού εγκλεισμού. Οι μικροί λαοί ίσως να απέκτησαν ελευθερία, αλλά είναι ελευθερία της αγοράς, όχι των προσωπικοτήτων τους.

Ο 21ος διαμορφώνεται και ως ο αιώνας των θρησκειών;

Άλλο πίστη, άλλο θρησκεία. Αν ταυτίσουμε αυτές τις έννοιες, οδηγούμαστε στην καταστροφή. Τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα ήταν χρόνια μικρών πολέμων που οφείλονταν κατά κύριο λόγο στην απόρριψη του άλλου (της άλλης θρησκείας). Η πίστη αφορά το απόλυτα προσωπικό της σχέσης με τον πλάστη, ενώ η θρησκεία συνιστά πρόσκαιρη οργάνωση μιας κοινότητας που ουσιαστικά επιδιώκει την εξουσία, άρα φθείρει, διαφθείρει και τελικά καταστρέφει…