Φαινόμενα

Όλοι το ΄χαν τούμπανο
, ΤηςΠόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Με όρους θεάματος και σκηνοθεσία τού σασπένς για να σωθούν τα δημοκρατικά προσχήματα η προχθεσινή ψηφοφορία στη Βουλή
Στην πραγματικότητα όλοι ήξεραν πως τίποτε δεν πρόκειται να συμβεί με την προχθεσινή ψηφοφορία στη Βουλή για την παραπομπή του πρώην υπουργού Ναυτιλίας στη Δικαιοσύνη μετά τις καταγγελίες Μανούση. Καμία ανατροπή, καμία ξαφνική αλλαγή του εκλογικού προγραμματισμού. Τα «κουκιά» μετρημένα και ο φόβος των εκλογών ομολογημένος απροκάλυπτα από τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος. Τα περί «αθωότητας» ή μη, του υπό κρίσιν πρώην υπουργού, έμοιαζαν να είναι δευτερεύουσας σημασίας. Και αποδείχθηκε.

Ωστόσο η σκηνοθεσία τού σασπένς κράτησε το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία στιγμή. Η φράση «ίσως είναι απρόβλεπτη η εξέλιξη» επαναλαμβανόταν από όλα τα ρεπορτάζ, από σχολιαστές και εκπροσώπους κομμάτων. Ίσως γιατί τελικώς, μόνον αυτό το κλίμα αναμονής απέμεινε να δικαιώνει το δημοκρατικό αίσθημα. Η πραγματική διαδικασία το οδήγησε στην ασφυξία.

Έτσι η ομιλία του κ. Παυλίδη λίγο πριν από τις 23.00 υπήρξε η τελευταία κορύφωση του δράματος πριν από το φινάλε. Άλλωστε όλοι οι σχολιασμοί που έγιναν (κυρίως στο Μega κατά τη διάρκεια της «Ανατροπής», αλλά και στο Εxtra κατά τη διάρκεια του «Αποκαλυπτικού δελτίου», όσο και στο Αlter στο τέλος της εκπομπής του Νίκου Χατζηνικολάου και στη συνέχεια στη «Ζούγκλα») έμοιαζαν περισσότερο με κριτική του θεάματος παρά είχαν οποιαδήποτε σχέση με την πολιτική. Αν κουνούσε το δάκτυλο ο κ. Παυλίδης, πόσο το κουνούσε, αν ήταν όρθιο καθώς έδειχνε τους συναδέλφους του ή το είχε «υποστείλει» για να μη μοιάζει η χειρονομία επιθετική, αν είχε ύφος «απολογητικό», αν ήταν η ομιλία του από το βήμα της Βουλής «συναισθηματική» με προσωπικές αναφορές, αν φαινόταν άνετος ή μαγκωμένος και πολλές ακόμη παρατηρήσεις που θα αφορούσαν περισσότερο έναν κριτικό κινηματογράφου ή έναν σκηνοθέτη (αν όχι έναν φυσιογνωμιστή ή ψυχολόγο) απ΄ ό,τι έναν πολιτικό ή έναν απλό, πλην ενεργό πολίτη που αγωνιζόταν να καταλάβει ποιο ήταν ακριβώς το διακύβευμα στη Βουλή το βράδυ της Δευτέρας: η σωτηρία της τιμής μιας κυβέρνησης ή ενός υπουργού; Η διενέργεια εκλογών που επιθυμεί η αντιπολίτευση ή η διατήρηση της εξουσίας για την κυβερνητική παράταξη; Μήπως το μέλλον των «άγονων γραμμών»; Όλα αυτά μαζί; Ή κάτι πολύ πιο ουσιαστικό, η λειτουργία των θεσμών και εν τέλει η σωτηρία της τιμής τής δημοκρατίας;

Μόνο που κανείς δεν τη θυμάται πλέον, θαμμένη πίσω από τόνους επικοινωνιακής προεκλογικής ηθικολογίας, που διαψεύστηκε όπως ήταν αναμενόμενο, στην πρώτη συνάντησή της με την πολυσύνθετη πραγματικότητα της πολιτικής. Μεταξύ ρητορείας περί «νταβατζήδων» της πρώτης Νεοδημοκρατικής περιόδου και Βατοπεδινών «προσκυνημάτων» της ύστερης, το πρόβλημα δεν είναι τα όνειρα και οι ελπίδες ψηφοφόρων που μπορεί να χάθηκαν, αλλά οι νέοι κώδικες κυνισμού που καθιερώθηκαν και με τους οποίους καλεί το κοινό της να την παρακολουθήσει η πολιτική σκηνή.

Ίσως δεν περίμενε κανείς σκηνές σαν αυτή μεταξύ του προέδρου του ΛΑΟΣ και των βουλευτών του, οι οποίοι τσεκάριζαν το ψηφοδέλτιό τους, στο «όχι» προφανώς, όπως ήταν η γραμμή του κόμματος, αλλά δεν το έριχναν απευθείας, το κατέθεταν στον κ. Καρατζαφέρη- γι΄ αυτό και εκείνος δήλωνε λίγο αργότερα σε τηλεοπτική εκπομπή ότι μόνον ο μάνατζερτηλεπερσόνα Ψινάκης με τον οποίο συνέφαγε προσφάτως, κάνει το μυαλό του να δουλεύει, ενώ η Βουλή το κρατά «στο ρελαντί». Είναι προφανές ότι όταν έχει τέτοια άποψη για το κορυφαίο όργανο της δημοκρατίας, στο οποίο μάλιστα συμμετέχει ως πολιτικός αρχηγός, οι μόνοι νόμοι στους οποίους υποκλίνεται είναι εκείνοι του θεάματος και πάντως όχι του Συντάγματος.


Ιλαροτραγωδία σε τρεις πράξεις

Έτσι χάρη στις κάμερες που αποτύπωσαν, την ασύμβατη με κάθε δημοκρατικό αίσθημα, με κάθε δημοκρατικό μύθο πλην όμως, άριστη δραματουργικώς σκηνή, το επεισόδιο «ψηφοφορία στη Βουλή» αναδείχθηκε ως κορυφαίο της τηλεοπτικής ιλαροτραγωδίας «σκανδαλοlogie liberale» σε τρεις πράξεις (Βατοπέδι- SiemensΠαυλίδης) που παρακολουθεί το φιλοθέαμον εδώ και μερικούς μήνες.

Ως εκ τούτου η πολιτική μπορεί να μην κέρδισε, η τηλεόραση όμως αποθεώθηκε, αφού ως θέαμα τουλάχιστον αναλύθηκε μέχρι την τελευταία της λεπτομέρεια η βραδιά της ψηφοφορίας.