Το Πνεύμα του Τόνου

«Οι Άθλιοι» των Αθηνών
ΤηςΕύας Κοταμανίδου

«Οι Άθλιοι» του Β. Ουγκώ ξαναζωντάνεψαν στα γκέτο και στις υποβαθμισμένες γειτονιές της Αθήνας. Άστεγοι, ανέστιοι, δυστυχείς, τριγυρνούν σε δρόμους και πλατείες ή στοιβάζονται, τρυπώνοντας σαν τα ποντίκια σε ετοιμόρροπα καταλύματα, σε βρώμικα διαμερίσματα χωρίς τις ελάχιστες παροχές υγιεινής. Ασφυκτιούν οι Πλατείες Ομονοίας, Θεάτρου, Βάθης, Κουμουνδούρου, οι οδοί Σωκράτους, Μενάνδρου, Σοφοκλέους, Ευριπίδου, Γερανίου, η γειτονιά του Αγίου Παντελεήμονα, τα παραπήγματα του λιμανιού της Πάτρας, από λαθρομετανάστες κυνηγημένους, απελπισμένους, εξαθλιωμένους, πιασμένους στη μέγγενη της ζωής.

Αναζήτησαν μιαν ελπίδα, επένδυσαν στο όνειρο του ανεπτυγμένου κόσμου, εισέπραξαν την απόρριψη, γνώρισαν το σκληρό πρόσωπο της περιφρόνησης, του φόβου, του ρατσισμού. Πολλοί κατέληξαν στο έγκλημα, στα ναρκωτικά, στην πορνεία. 60% αυξήθηκαν οι κλοπές, οι διαρρήξεις, οι φόνοι εν μέση οδώ με ρόπαλα, τσεκούρια, σπαθιά για τον έλεγχο της διακίνησης ναρκωτικών και εκδιδομένων γυναικών.

Εγκαταλελειμμένοι από θεούς κι ανθρώπους, χωρίς χαρτιά, χωρίς δουλειά, χωρίς περίθαλψη, χωρίς τροφή, πώς να μην οδηγηθούν στην παραβατικότητα;

Η απελπισία γεννά απελπισία, η πείνα, πρωταρχική ανθρώπινη ανάγκη, οδηγεί στην κλεψιά, στη βία, στην αγριότητα. Τι περιμένουν Πολιτεία και δημοτικές αρχές; Για ανθρώπους πρόκειται. Τα αίτια της εξαθλίωσής τους γνωστά, λύσεις άμεσης κατανόησης χρειάζονται, χωρίς παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και για να θυμηθούμε τον εορτάζοντα εφέτος ποιητή Γ. Ρίτσο: «Τόσα χρόνια, όλοι πεινάνε, όλοι διψάνε, όλοι σκοτώνονται/ πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα» (λιμάνι Πάτρας). Το ταξίδι της αγωνίας σταμάτησε στο πόρτο.