Ο Έλληνας σερβιτόρος που έγινε ιταλικό ίνδαλμα

Μπορεί να είναι είδωλο για τον νεαρόκοσμο στην Ιταλία αλλά οι ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστεί δεν τα πάνε και τόσο καλά στα ταμεία (όπως και αυτές του Σάκη Ρουβά).

Πεισματάρης όμως καθώς είναι, δεν το βάζει κάτω. Και αν το ρεύμα δεν τον θέλει, εκείνος δεν πάει κόντρα. Αλλάζει ρότα. Ο λόγος για τον 27 ετών Νικόλα Βαπορίδη, που για τα κορίτσια του 2009 στην Ιταλία είναι ό,τι ο Μπάρκουλης για τις πιτσιρίκες της δεκαετίας του ΄60.

Ο ηθοποιός, γιος Έλληνα και Ιταλίδας ηθοποιού, αποφασίζει λοιπόν να κάνει στροφή στην καριέρα του και να γίνει παραγωγός. Και ήδη στα σκαριά βρίσκεται η ταινία του «Τutto l΄ amore del mondo» («Όλη η αγάπη του κόσμου») η οποία πραγματεύεται την ιστορία ενός κυνικού αγοριού που δουλεύει ως ξεναγός για να σώσει το βιβλιοπωλείο της μητέρας του, το οποίο έχουν υποθηκεύσει σε έναν τοκογλύφο δικηγόρο. Για να τα βγάλει πέρα, αναλαμβάνει να γράψει έναν οδηγό για τις πιο ρομαντικές πόλεις της Ευρώπης- το Παρίσι, τη Βαρκελώνη, το Άμστερνταμ -, δεν είναι όμως και ο πλέον κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσει για αγάπη…

«Δεν με ενδιαφέρει να γίνω σκηνοθέτης. Ο μόνος τρόπος για να είμαι παρών τη στιγμή της δημιουργίας μιας ταινίας είναι να γίνω παραγωγός. Έτσι μπορώ να επιλέξω τον σκηνοθέτη, τους ηθοποιούς, τις τοποθεσίες, να συνεργαστώ για την κατασκευή των σκηνικών», λέει ο Νικόλας Βαπορίδης, που δεν φαίνεται να φοβάται τίποτα. Και πώς άλλωστε, αφού δεν έχει βάλει το χέρι στην τσέπη. «Δεν βάζω λεφτά, εκτελώ την παραγωγή», εξηγεί.

Τα χρήματα έρχονται από αμερικανική εταιρεία και φτάνουν τα 4,2 εκατ. ευρώ. Τι διακινδυνεύει λοιπόν ο κ. Βαπορίδης; Την αξιοπιστία του, διότι είναι υπεύθυνος για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Αν δεν πάει καλά η ταινία, δεν θα έχει πάει καλά και η ιδέα του.

Το μέλλον μπορεί να επιφυλάσσει τα καλύτερα για τον Νικόλα Βαπορίδη που δεν μοιάζει να αγχώνεται. Έχει δοκιμαστεί άλλωστε από πολύ νωρίς στα δύσκολα. Στα 18 του και ενώ σπούδαζε στο Λονδίνο εργαζόταν ως σερβιτόρος. «Έτσι έβγαλα τα πρώτα μου χρήματα, το πρώτο μου σπίτι. Όταν επέστρεψα στην Ιταλία, έκανα το παιδί για όλες τις δουλειές για τον Βιτσένζο Σάλεμε.

Έκανα τον οδηγό, πήγαινα καφέδες στους ηθοποιούς… Το 2002 βρήκα ένα πρακτορείο αλλά κανείς δεν ήθελε να ρισκάρει σε έναν άγνωστο νέο.

Θυμάμαι ακόμη τα λόγια ενός διάσημου σκηνοθέτη:

“Φαίνεται πως είσαι δυνατός με τα κορίτσια αλλά δεν θα πας μπροστά μόνο με τα μάτια, πρέπει να δώσεις περισσότερα”».