«Η νέα μουσική μετριέται μόνο στα λάιβ»

Οι τραγουδιστές της νέας γενιάς στρέφουν την πυξίδα τους στις λάιβ εμφανίσεις, βάζοντας τη δισκογραφία σε δεύτερη μοίρα. Τρεις νέοι ερμηνευτές δείχνουν πως το σουξέ έρχεται από την επαφή με το κοινό
Σε εποχές που η δισκογραφία έπαψε να φτιάχνει καλλιτέχνες, η τηλεόραση παραμένει κολλημένη στα ριάλιτι και το ραδιόφωνο αγκομαχά πίσω από τις ακροαματικότητες, η νέα γενιά μουσικών δεν έχει πολλές επιλογές: ο πρώτος δίσκος δεν είναι καν απαραίτητος. Αλλά ακόμη κι αν γίνει (πολλές φορές με τα δικά τους πενιχρά μέσα) λειτουργεί συμπληρωματικά σε μια πορεία που χτίζεται σιγά σιγά, μέσα από πολλά λάιβ. Οι νέοι μουσικοί έχουν να αντιμετωπίσουν ένα καλύτερα πληροφορημένο- άρα και πιο απαιτητικό- κοινό. Έναν πιο πληροφορημένο (άρα και πιο απαιτητικό) εαυτό. Η ανεύρεση ταυτότητας (ήχου, ύφους και χημείας με την μπάντα) θέλει χιλιόμετρα στο πάλκο.


«Ας παίζω για 100, αλλά να έχουν έρθει για μένα»

Τον γνωρίσαμε ως τον νικητή του μουσικού reality Fame Story 4, αλλά πάραυτα… έκανε στροφή προς τα αριστερά και επέστρεψε στις μουσικές σκηνές απ΄ όπου είχε ξεκινήσει. Το πρώτο του CDsingle «Ο Λεωνίδας και οι πότες» θεωρήθηκε μια καλή αρχή, όπως και οι εμφανίσεις του στο «Οξυγόνο Live» με τον Πάνο Μουζουράκη και τον Γιώργο Μυλωνά. Φέτος τόλμησε να αυτονομηθεί και να εγκαινιάσει έναν καινούργιο χώρο στο Γκάζι («Κoo-Κoo») με τη Νατάσα Μηνδρινού και τη Ρενάτα Καπετανάκη. Το πρώτο του άλμπουμ«Ταξίδι για να σε βρω» είναι σε μουσική δική του και στίχους του Στέλιου Κάτσαρη (και δικούς του). Δίσκος που γράφτηκε λάιβ στο μεγαλύτερο μέρος του (γι΄ αυτό και βγάζει την ένταση που έχει και ο ίδιος όταν είναι στο πάλκο) με κομμάτια που απλώνονται σε όλο το φάσμα των μουσικών του επιρροών. Από σκληρό εξωστρεφή ηλεκτρισμό μέχρι σιγανή μπαλάντα, «τζάζι» ατμόσφαιρες και πολυφωνικά παραδοσιακά περάσματα. «Μου αρέσει πολύ και το ηπειρώτικο τραγούδι», λέει. «Ο ήχος του κλαρίνου. Αυτή την εποχή μαθαίνω κλαρίνο…».

Ποντάρει πολύ στην μπάντα του- «είναι προσωπικότητες, μουσικάρες»- όπως και στον φίλο και συνεργάτη του Στέλιο Κάτσαρη που παίζει πλήκτρα στην μπάντα και γράφει και στίχους. Εμείς μπορεί να τον θυμόμαστε από την τηλεόραση αλλά εκείνος… γύριζε τις μουσικές σκηνές από τις αρχές του 2000: «Αρχιτεκτονική», «Όνομα του Ρόδου», «Απανεμιά» κ.λπ. «Τα πάντα είναι θέμα επιλογής. Ό,τι όμως και να κάνεις, όταν δεν “τραβάει” το λάιβ…», λέει.

Και αυτό όμως είναι θέμα επιλογής. «Σαν δεύτερο όνομα δεν θα πήγαινα να παίξω. Μόνο με ανθρώπους της δικής μου γενιάς. Προτιμώ 100 άτομα που έχουν έρθει για μένα παρά 1.000 άτομα που μπορεί να σε βλέπουν με μισό μάτι γιατί ήρθαν να δουν άλλον. Άλλωστε, για να παίξω με κάποιον πρέπει να ταιριάζει και ο ήχος μας».


«Άντε ψάξε να βρεις τι είναι ποπ…»

Όταν ρωτάω τον Μύρωνα Στρατή πώς αποφάσισε να εμφανιστεί μαζί με τους Οnirama (στο «Αnodos Stage»)- σαν δεύτερο όνομα- δεν αργεί να απαντήσει: «Ήταν καλή η πρόταση. Θα παίξω με τη δική μου μπάντα στο μέσον του προγράμματος. Είναι και οι Salata Latina- σαν σε μίνι φεστιβάλ».

Όσο αδιάφορο κι αν ακούγεται αυτό, στη γλώσσα της δικής μας ενδοεπικοινωνίας σημαίνει ότι ο Μύρωνας, αν και στα πρώτα του (σχετικά) βήματα στον χώρο, θα έχει μια υπολογίσιμη θέση στο πρόγραμμα – μακριά απ΄ τη θέση της «γλάστρας». Σε άλλες εποχές δεν θα γινόταν συζήτηση επί του θέματος.

Ο Μύρωνας δεν είναι σκέτος. Έχει την μπάντα του. Τουτέστιν τον ήχο του, τη… διαδρομή του, που στον δεύτερο δίσκο- «Τώρα είναι αλλιώς»- φαίνεται να τον οδηγεί σε μια πιο βρετανική αντιμετώπιση της ποπ, ενσωματώνοντας επιρροές από διάφορα μουσικά είδη (η παραγωγή έγινε σε συνεργασία με τον Μανώλη Φάμελλο).

Στα 27 του σήμερα, έχει ζήσει από χρόνια την ένταση του live- πριν δοκιμάσει την τύχη του ως τραγουδοποιός, συμμετέχοντας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, με το τραγούδι «Τι ζητάς», έκανε τις διαδρομές του ως κιθαρίστας σε διάφορα γκρουπ- και εκ των έσω την αλλαγή νοοτροπίας που φαίνεται καθαρά στη νεώτερη γενιά μουσικών.

«Δεν είναι τυχαία τα πράγματα», λέει. «Οι Οnirama απέκτησαν τον κόσμο που απέκτησαν γιατί σε κερδίζουν στο ζωντανό. Βγάζουν ψυχή και αλήθεια όταν τους βλέπεις να παίζουν. Αυτό είναι το άλφα και το ωμέγα. Ένας Πάνος Κιάμος ας πούμε- που δεν είναι το στυλ της μουσικής που παρακολουθώ- δεν είναι τυχαίο που κρατάει τόσα χρόνια τον κόσμο του. Το λάιβ του έχει αλήθεια».

Κάτι που εξακολουθεί να προκαλεί αμηχανία (για να μην πούμε δυσαρέσκεια) στους νέους τραγουδοποιούς είναι η τάση (όλων μας) να κατηγοριοποιήσουμε τη μουσική τους.

Η λέξη ποπ (που κατά τη γνώμη μας ταιριάζει με το γενικότερο ύφος της τραγουδοποιίας του Μύρωνα) φαίνεται ότι εξακολουθεί να σηματοδοτεί και σήμερα δυσάρεστους συνειρμούς. «Δεν έχω εικόνα για τον εαυτό μου ακριβώς», λέει. «Το ψάχνω…

Το μόνο κριτήριό μου για τη μουσική που κάνω είναι να μην αισθάνομαι αμήχανα όταν την ακούω. Να είναι καλόγουστο. Από εκεί και πέρα… Υπάρχει μια γενικότερη κρίση ταυτότητας στο τραγούδι που άντε ψάξε τι είναι ποπ. Και οι U2 ποπ δεν είναι;».


«Δεν κερδίζεις το κοινό με συνταγές»

Η Βασιλική Καρακώστα ανήκει σε εκείνη την προνομιούχο ομάδα νέων τραγουδιστών (Μυλωνάς, Μουζουράκης, Μαραβέγιας) που επέλεξε ο Διονύσης Σαββόπουλος για να ανεβάσει τους «Αχαρνής» στο Θέατρο της Ρεματιάς το 2005. Αφού πρώτα τον είχε συνοδεύσει στην παράσταση «Γιορτινό Αγώνισμα» (με τον Νίκο Παπάζογλου) στον Κεραμεικό το 2002. Από τότε την είδαμε με την Ορχήστρα του Δρόμου αλλά και επί πολλά χρόνια δίπλα στον Νίκο Πορτοκάλογλου, που ανέλαβε και τον πρώτο της δίσκο («Σβούρα»)- για πρώτη φορά με δικά του τραγούδια. «Είναι ένα κορίτσι απ΄ τον Βόλο που άφησε στα δεκαεννιά την ασφάλεια της ζωής της εκεί για να ρισκάρει τα πάντα στη μεγάλη πόλη», είχε πει ο Πορτοκάλογλου για τη Βασιλική. Φέτος, τον συνόδευσε στις εμφανίσεις του στο «Κύτταρο», αλλά αυτό δεν την έχει εμποδίσει να περιοδεύσει και με το δικό της γκρουπ, την «Κουρελού». «Η “Κουρελού” ήταν μια ιδέα του Σαββόπουλου», μας είχε πει παλιότερα η Βασιλική. Μεγάλα τραγούδια σημαντικών δημιουργών- Τσιτσάνη, Χατζιδάκι, Γιαννίδη- διαδέχονται τραγούδια νεώτερων, για να συναντηθούν τελικά με παραδοσιακά. «Όλη η παλέτα της Ελλάδας», λέει η Βασιλική. Που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους φαινομενικά, αλλά ταιριάζουν… γιατί ο καθένας μας έχει τον δικό του τρόπο να τα παρουσιάζει».

Οι μουσικοί που απαρτίζουν την «Κουρελού»- ο Νίκος Μέρμηγκας στα νυκτά έγχορδα (και τις ενορχηστρώσεις) και ο Κώστας Τσιουλάκης στα πλήκτρα- δούλεψαν μαζί με τη Βασιλική. Καμιά φορά μαζί τους και ο Μιχάλης Καλκάνης (κοντραμπάσο).

Ένας ξεχωριστός ήχος για μια ξεχωριστή παράσταση από μια νέα φωνή που θέλει να ποντάρει στο λάιβ. «Το έχω ανάγκη να κάνω κάτι δικό μου», μας είχε πει. «Το θέμα είναι να κερδίσεις το κοινό φτιάχνοντας κάτι που το πιστεύεις. Αυτό έχει δουλειά. Δεν γίνεται με συνταγές».