[ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ] Το δάχτυλο του κ. Παυλίδη

Η σημερινή ημέρα είναι η πιο κρίσιμη για τη διακυβέρνηση των συντηρητικών από τότε που ανήλθαν στην εξουσία, στις 7 Μαρτίου 2004. Η αγωνία όλων θα κορυφωθεί λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, όταν οι βουλευτές θα προσέρχονται στην κάλπη για την παραπομπή ή μη του κ. Παυλίδη. Μέσα στην ένταση, ενδέχεται να προκληθούν διάφορα ευτράπελα καθώς αρκετοί βουλευτές θα επιδεικνύουν τη μυστική ψήφο τους στους κομματικούς αστυνόμους ή στις κάμερες ασφαλείας της Βουλής.

Προηγουμένως, θα έχει αγορεύσει ο κ. Παυλίδης.

Αγωνία κι εδώ: Θα κουνήσει πάλι το δάχτυλο; Ή μήπως θα υιοθετήσει ένα απολογητικότερο ύφος και μια φρασεολογία λιγότερο αιχμηρή; Και ποια θα είναι η απόχρωση της φωνής του; Πώς θα ηχήσει στην τρυφερή συνείδηση των βουλευτών μας;

Η διακυβέρνηση της χώρας διακυβεύεται. Δεν είναι παίξε, γέλασε. Αλλά το όλο σκηνικό, ιδωμένο από μια απόσταση, στο φόντο της γενικότερης κατάστασης της χώρας και του κόσμου, είναι λιγάκι κωμικό. Ωστόσο, η κωμωδία στην πολιτική έχει βαριές συνέπειες. Το πολιτικό μας σύστημα αγκομαχεί. Έφτασε στα όρια της χρεοκοπίας, κατά ατυχή συγκυρία ταυτόχρονα με την ίδια τη χώρα. Οι μηχανισμοί αυτοπροστασίας του συστήματος αποδείχθηκαν μηχανισμοί αυτοπαγίδευσης. Η αυτονομία του από τη δικαιοσύνη εκθέτει τη γύμνια του στους πολίτες. Ακόμα και τώρα, οι βασικοί φορείς του δεν δείχνουν να αποκτούν συνείδηση του γεγονότος.

Ασφαλώς, στη δεινότερη θέση βρίσκεται η κυβερνητική παράταξη. Αλλά είναι κάτι σαν θεία δίκη. Τριάμισι εκατομμύρια νεοδημοκράτες είναι οργισμένοι διότι η παράταξη απώλεσε το βασικό πλεονέκτημά της, την ηθική, μας λέει ο κ. Γιακουμάτος. Όπως φαίνεται, ακόμα και σήμερα, η αντίληψη των στελεχών της Ν.Δ. για τη διακυβέρνηση δεν έχει αλλάξει. Εξακολουθούν να μη γνωρίζουν τι σημαίνει αυτό. Αλλά έχουν μια πολύ συγκεκριμένη αντίληψη για την εξουσία.

Διαβάζοντας αναδρομικά, η ανάδειξη του κ. Καραμανλή στην ηγεσία της Ν.Δ. ήταν προϊόν της ίδιας πολιτικής νοοτροπίας. Κατά κάποιον τρόπο, η πορεία της Ν.Δ. στην εξουσία ήταν προδιαγεγραμμένη. Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά αν και ο κ. Καραμανλής ήταν διαφορετικός. Αν ήταν άλλος, θα είχε ίσως χειριστεί και την παρούσα κρίση με διαφορετικό τρόπο.

Εκεί που έφτασαν τα πράγματα, πολλοί στην κυβέρνηση εύχονται να παραπεμφθεί ο κ. Παυλίδης με το σκεπτικό ότι η παραπομπή του θα τον οδηγήσει σε παραίτηση. Υποτιμούν το γεγονός ότι θα πρόκειται για δεινή πολιτική ήττα, με δεδομένη τη μέχρι σήμερα στάση του κόμματος. Προφανώς, εκείνο που ενδιαφέρει είναι η διατήρηση στην εξουσία, η οποία θα είναι ευχερέστερη με τον τέως υπουργό εκτός Βουλής.

Βέβαια, το πιθανότερο είναι ότι ο κ. Παυλίδης δεν θα λάβει τις 151 ψήφους της παραπομπής. Και η κυβέρνηση θα συνεχίσει το στραβό της αρμένισμα. Τότε, όμως, θα είναι προτιμότερο για τη Ν.Δ. ο κ. Παυλίδης να μην παραιτηθεί. Διότι αν παραιτηθεί από τη Βουλή, που θα τον έχει απαλλάξει από το βάρος της περαιτέρω δικαστικής διερεύνησης της υπόθεσής του, ποιος θα πείσει τους πολίτες ότι δεν βρίσκονται ενώπιον μιας άθλιας παρασκηνιακής συναλλαγής;

Oπωσδήποτε, σε μια παραίτηση του μη παραπεμφθέντος κ. Παυλίδη δίνει καλύτερο έρεισμα η σχετική υπερίσχυση των θετικών έναντι των αρνητικών ψήφων για την παραπομπή. Αλλά και αυτό θα συνιστά δεινή ήττα για την κυβέρνηση. Πάλι, το αποτέλεσμα θα κριθεί σε σημαντικό βαθμό από τις λευκές ψήφους. Αλλά τι σημαίνει εν προκειμένω λευκό; «Συγκάλυψη», απαντά το ΠΑΣΟΚ. Πολιτικά, είναι προφανές. Όμως, λιγότερο προφανώς, η δυνατότητα της λευκής ψήφου, απολύτως κατοχυρωμένη για τη Βουλή, αναδεικνύει επίσης την παθογένεια του συστήματος. Η λευκή ψήφος είναι αδιανόητη για δικαστικό λειτουργό. Και οι βουλευτές καλούνται εκ του Συντάγματος να λειτουργήσουν ως δικαστικοί λειτουργοί.

Δυστυχώς, μπροστά στο πολιτικό διακύβευμα, αυτά φαίνονται σαν ψύλλοι στ΄ άχυρα. Και ο κ. Καραμανλής βρίσκεται μπροστά σε μια αδιέξοδη κατάσταση. Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Ο Πρωθυπουργός θα μπορούσε να υιοθετήσει εξαρχής μια διαφορετική, πολύ γενναιότερη στάση. Να επιτρέψει τη σύνταξη ενός κοινού παραπεμπτικού πορίσματος. Και στη συνέχεια να ζητήσει δημοσίως την παραίτηση του κ. Παυλίδη. Το πιθανότερο είναι ότι θα την ελάμβανε. Σε διαφορετική περίπτωση, θα πήγαινε σε εκλογές με το κεφάλι ψηλά και με αρκετές πιθανότητες η στάση ευθύτητας ενός πολιτικού να εκτιμηθεί από το εκλογικό σώμα. Ασφαλώς θα ήταν μια επιλογή με ρίσκο. Και ο κ. Καραμανλής δεν ανέλαβε ρίσκο ποτέ. Έτσι και τώρα, φαίνεται να αναβάλλει την ήττα του καθιστώντας την βέβαιη.

ΒΕΒΑΙΗ ΗΤΤΑ

Ο κ. Καραμανλής δεν ανέλαβε ρίσκο ποτέ. Έτσι και τώρα, στην υπόθεση Παυλίδη, φαίνεται να αναβάλλει την ήττα του καθιστώντας την βέβαιη