ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ «Ψωμοτύρι»;

O λόγος στους αναγνώστες ΟΓ. Κατσάνος, Ελευθερίας 19, Ναύπακτος, γράφει:

«Πολύς λόγος γίνεται για τον όρο “πολιτική ευθύνη”. Για άλλους είναι μια “καυτή πατάτα” και για άλλους “ψωμοτύρι”. Η ευθύνη αυτού του είδους αφορά σε σκέψεις, πράξεις, λάθη και παραλείψεις των πολιτικών.

Η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης δεν πρέπει να θεωρείται απλή υπόθεση. Δεν είναι μία φράση που λέγεται εύκολα και ξεμπερδέψαμε…

Δεν είναι εξομολόγηση στον πνευματικό, που όλα τελειώνουν εκεί. Πρέπει ν΄ ακολουθούν και συνέπειες… Η πολιτική ευθύνη μπορεί να φέρει και ποινική ευθύνη.

Όποιος πολιτικός κάνει λάθη ή παραλείπει να κάνει αυτό που υποχρεούται ή το χειρότερο, κάνει κάτι με σκοπιμότητα, δεν φτάνει να πει “αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη”. Όταν υπάρχει ευθύνη, κάποιος πρέπει να πληρώσει. Ή φεύγει από την πολιτική του θέση ή τον διώχνουν. Την πολιτική ευθύνη την αναλαμβάνει όποιος την έχει. Δεν μπορεί να παίρνει κάποιος πολιτική ευθύνη για ό,τι κάνουν οι άλλοι. Μόνον ο Χριστός ανέλαβε και σήκωσε στους ώμους του τις αμαρτίες (ευθύνες) των άλλων.

Ευθύνη και ατιμωρησία δεν μπορεί να συνυπάρχουν. Δεν ταιριάζουν στη Δημοκρατία». ΟΔ. Φράγκος, Κηφισίας 104, γράφει:

«Μια επιδημία εμπρησμών και καταστροφών έχει γίνει καθημερινό φαινόμενο. Τους προκαλούν νέοι συνήθως άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι ανήκουν στην Αριστερά.

Αλλά οι ιδέες της Αριστεράς όπως εκφράζονταν μέσα από τα τραγούδια τους ήταν ότι ο πλούτος που παράγει η κοινωνία είναι αποτέλεσμα της εργασίας. Όσα βλέπουμε μπροστά μας από τα χρόνια τα παλιά, στη δουλειά μας τα χρωστάμε, ζήτω ζήτω η εργατιά. Ο οπαδός της Αριστεράς δεν απαξιώνει τον πλούτο. Ζητούσε να περάσει στα χέρια των παραγωγών του. Ως προϊόν της εργασίας πρέπει να περνάει στους εργάτες.

Αυτοί οι νεαροί νεοφώτιστοι αριστεροί καταστρέφουν τα προερχόμενα από την εργασία, αυτά που μέρος τους σύμφωνα με τις εργασιακές σχέσεις, έστω τις άδικες, θα περάσουν στους εργάτες. Ο τραπεζίτης που του καίνε το κατάστημα της τράπεζας θα το ξαναφτιάξει. Την αξία του θα την αφαιρέσει από τους εργαζομένους και από τους πελάτες. Τελικά οι νεαροί αυτοί στρέφονται κατά του εργαζομένου τον οποίον λένε ότι υποστηρίζουν».