Φαινόμενα

Κυνηγημένοι δημοσιογράφοι
ΤηςΠόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Δίνουν και τη ζωή τους για την ελευθερία της έκφρασης, βρίσκονται πρόσφυγες στη Δύση, για να ανακαλύψουν πως το όνειρο παραμένει μακρινό
Γεννήθηκε στο Αφγανιστάν, σπούδασε στη Χεράτ και πίστεψε ότι μπορούσε να εργάζεται και να εκφράζεται ελεύθερα, έχοντας τα ίδια δικαιώματα με τους άντρες. Παρ΄ ολίγον να χάσει τη ζωή της από τους φανατικούς μουσουλμάνους. Σήμερα, πρόσφυγας στο Παρίσι, ζει με την ίδια πίστη.

Γεννήθηκε στο Ιράκ, έγινε δημοσιογράφος και πίστεψε ότι μπορεί να γράφει ελεύθερα σε έναν τόπο που είχε ξεχάσει τι σημαίνει αυτό. Παρ΄ ολίγον να χάσει τη ζωή του από παραστρατιωτικούς που δρουν υπό την σκέπη της νέας κυβέρνησης. Και αυτός πρόσφυγας στο Παρίσι, έχοντας αφήσει σύζυγο και δύο παιδιά για να γλιτώσει και τις δικές τους ζωές.

Αυτό που εντυπωσίαζε στο ντοκιμαντέρ της «Εμπόλεμης ζώνης» (Μega) που βρέθηκε στο «Σπίτι των δημοσιογράφων», όπως λέγεται το οικοτροφείο όπου βρίσκουν καταφύγιο οι κυνηγημένοι δημοσιογράφοι από όλο τον κόσμο, ήταν το πάθος και το πείσμα να υπηρετήσουν την ελευθερία της έκφρασης δημοσιογράφοι σε χώρες όπου κάτι τέτοιο θεωρείται αυτοκτονία, αλλά να συνεχίσουν να το κάνουν και σε χώρες όπου αυτό είναι αυτονόητο, στη Γαλλία για παράδειγμα που τους υποδέχτηκε. Με καημό εξέφρασε το αίτημά του ο Αλγερινός της «παρέας», εξόριστος γιατί έγραψε δύο βιβλία κατά της βίας του καθεστώτος.

Από τις τόσες σκληρές ιστορίες που αφηγήθηκαν ο ένας μετά τον άλλον οι πρόσφυγες δημοσιογράφοι, από το κυνηγητό και την αγωνία για τη ζωή τους, αποδείχθηκε πιο πικρό και ίσως πιο βαρύ και από τον θάνατο το γεγονός της δημοσιογραφικής τους ανυπαρξίας. Οι περισσότεροι με δουλειές στην τηλεόραση της πατρίδας τους, σε μεγάλα έντυπα, με έρευνες και σημαντικές αποκαλύψεις, βρίσκονται στο δημοσιογραφικό… πουθενά. Φιγούρες ηρωικές για να συγκινείται η Δύση που τιμούν τα δικά της ιδανικά για την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, για τα ίσα δικαιώματα ανδρών και γυναικών και να συγκινείται ακόμη περισσότερο με τον εαυτό της, που προσφέρει με φιλάνθρωπη γαλαντομία στέγη και τροφή. Προσφέρει ακόμη η Γαλλία, χάρη στην παρέμβαση συνδικαλιστών Γάλλων δημοσιογράφων, ραδιοφωνική συχνότητα απ΄ όπου εκπέμπουν πρόγραμμα οι οικότροφοι του «Σπιτιού των δημοσιογράφων» και δασκάλα για να μάθουν γαλλικά, όσοι δεν γνωρίζουν, αλλά ο καημός της επαφής με το μεγάλο κοινό, όχι το ειδικό μόνο, είναι μεγάλος.

Δεν φτάνει «να μην αφήσουν την πένα και το μικρόφωνο» όπως λέει στον φακό ένας εκ των υπευθύνων για το πρόγραμμα φιλοξενίας, αλλά έχουν ανάγκη να νιώσουν ότι έδωσαν τη μάχη για την ελευθερία και τα ίσα δικαιώματα και ακριβώς αυτά βρίσκουν στις δημοκρατίες-πρότυπα, όπου ζητούν καταφύγιο, ότι δεν πρόκειται για «μύθους». Όχι δεν πρόκειται. Αλλά από το ιδανικό ώς την εφαρμογή του η διαδρομή είναι μεγάλη, ακόμη και για τους τόπους όπου ιδανικά όπως η ελευθερία της έκφρασης είναι αυτονόητα.


Παιδιάααα, της Ελλάδος παιδιά

Στα ΟΥΚ, στην ετοιμοπόλεμη αυτή μονάδα σκληροτράχηλων, άριστα εκπαιδευμένων αντρών κάνει αφιέρωμα η εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλλα στο Αlter. Τα βίντεο από την εκπαίδευσή τους που προβάλλονται αποκαλύπτουν δοκιμασίες που απαιτούν υπεράνθρωπη δύναμη και πειθαρχία. Αξίζουν τον θαυμασμό και κάθε έπαινο. Αλλά δεν παύει να αποτελεί επιλογή τους μια τέτοια μονάδα, της οποίας οι συνθήκες είναι γνωστές. Τίτλοι επομένως του τύπου «υπάρχουν παιδιά που αγαπούν την Ελλάδα», όπως αναγραφόταν στο κάτω μέρος της οθόνης ουδόλως τιμούν ούτε τα ίδια τα «βατράχια» ούτε τον σκοπό τους. Όλα τα παιδιά αγαπούν τον τόπο τους, το καθένα με τον τρόπο του και τις επιλογές του. Αλίμονο αν θεωρούμε ότι δεν υπάρχει άλλος από αυτόν των σκληρά εκπαιδευόμενων ένστολων. Τότε να γίνουμε όλοι φαντάροι. Όπως δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ένας και μοναδικός τρόπος σκέψης στις δημοκρατίες, δεν υπάρχει ένας και μοναδικός τρόπος να τιμά κανείς την πατρίδα του. Και μονάδες σαν τα ΟΥΚ ακριβώς αυτήν την ελευθερία καλούνται να υπερασπιστούν και όχι ξερή γη.