Η Χούντα απείλησε να την κουρέψει για ένα τραγούδι

Με τη Μαίρη Χρονοπούλου με συνδέουν τα μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη στα οποία μονίμως πρωταγωνιστούσε, ο Μίμης Πλέσσας και τα τραγούδια μας, ο «Δρόμος» και οι περιπέτειές της με τη δικτατορία, ο σεβασμός και η αγάπη της για πρόσωπα όπως η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, η εξυπνάδα της και, πάνω απ΄ όλα, η λάμψη της: ήτανκαι είναι- μια γυναίκα όχι μόνο όμορφη αλλά και ζωντανή, που εντυπωσίαζε τον καθένα με το «καλημέρα».

Θα ξεκινήσω από τον «Δρόμο»: στο θεατρικό αυτό έργο, που ανεβάσαμε το 1969-70 με τον Μίμη Πλέσσα στο θέατρο «Κατίνας Παξινού», το τραγούδι που αποσπούσε το μεγαλύτερο, το πιο έντονο χειροκρότημα, ήταν το «Έξι άντρες». Ένα τραγούδι που το ερμήνευε ο Γιάννης Πουλόπουλος χωρίς να χρησιμοποιεί μικρόφωνο και το οποίο στρεφόταν ολομέτωπα κατά της δικτατορίας. Οι στίχοι του:

Έξι άντρες την αυγή/- Παναγιά μου φύλαγε. Έξι άντρες- μια πληγή/ μα κανείς δεν μίλαγε. Έξι τους βαράγανε/ Μα δεν μαρτυράγανε.

Πέντε άντρες τη νυχτιά/ το κορμί τους έκαιγε. Βγάζει ο βούρδουλας φωτιά/ μα κανείς δεν έκλαιγε.

Έξι τους βαράγανε/ μα δεν μαρτυράγανε.

Ένας άντρας το πρωί/ το αίμα του εκύλαγε. Το δικό μου το παιδί/- Παναγιά μου φύλαγε. Παναγιά μου και Χριστέ/ το σκοτώνουν οι ληστές.

Το τραγούδι αυτό, «μίλησε» πολλαπλά στη Μαίρη Χρονοπούλου. Η οποία, χωρίς να φοβηθεί, χωρίς να διστάσει, το συμπεριέλαβε στο ρεπερτόριό της, σε κάποιες παραστάσεις που έδινε εκείνο τον καιρό. Και, κάθε φορά που το τραγουδούσε, παίζοντάς το, έκανε τον κόσμο να συγκινείται, να βουρκώνει, να παραληρεί! Κάποια μέρα πληροφορήθηκε το γεγονός ο Ασλανίδης. Και απείλησε την ηθοποιό ότι, αν δεν σταματήσει να ερμηνεύει τους «Έξι», θα στείλει να την συλλάβουν και να την κουρέψουν!

Η ιστορία τελειώνει εδώ. Νομίζω ότι ο Ασλανίδης δεν τόλμησε να πραγματοποιήσει την απειλή του. Όσο για τη Χρονοπούλου, συνέχισε να τραγουδάει αυτό το σκληρό για τη χούντα τραγούδι. Πράγμα που αποδεικνύει τη γενναιοψυχία της.

Ένα τραγούδι του Πλέσσα και δικό μου που η Μαίρη Χρονοπούλου, με τη φινέτσα, τη «μαγκιά» της και την ιδιόρρυθμη φωνή της το έκανε μεγάλο σουξέ, ήταν το «Του αγοριού απέναντι». Το γράψαμε ειδικά για εκείνη, για μια καίρια στιγμή του μιούζικαλ «Μια κυρία στα μπουζούκια», νομίζω. Το τραγούδι παίζεται ακόμη και σήμερα, με μεγάλη επιτυχία.

Θέλω να σημειώσω ότι έχει τραγουδήσει ακόμη- και μόνη και μαζί με τον Πουλόπουλο- άλλο ένα μεγάλο σουξέ του Πλέσσα, σε δικούς μου στίχους: το «Καμαρούλα μια σταλιά». Ο τρόπος που τραγουδάει αλλά και λικνίζεται στον ρυθμό του χασάπικου, σ΄ αυτή την ταινία, έπαιξαν σίγουρα τον ρόλο τους ώστε το τραγούδι να κάνει μεγάλη επιτυχία. Σήμερα, σαράντα χρόνια μετά την πρώτη του εκτέλεση από τη Χρονοπούλου, η «Καμαρούλα» εξακολουθεί να τραγουδιέται. Κι εγώ, με τη σειρά μου, εξακολουθώ να την φέρνω στον νου μου ντουέτο με τον Πουλόπουλο, όμορφη, δροσερή, χαριτωμένη, γοητευτική.

Τελειώνοντας, οφείλω να υπογραμμίσω ότι η Χρονοπούλου είναι ένας «εντάξει» άνθρωπος. Με συνέπεια, μπέσα και «τρέλα». Όποτε της ζήτησα να βγει στην τηλεόραση σε εκπομπή μου, έλεγε «παρούσα». Και ερμήνευε, πάντοτε, τα πιο δύσκολα και τα λιγότερο γνωστά τραγούδια της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου που, φαίνεται, την εκτιμούσε ιδιαίτερα.