Επιτυχίες από στόμα σε στόμα

Φέτος, κινήθηκαν θεαματικά παραστάσεις που δεν είχαν τον μηχανισμό του μάρκετινγκ ή τους τηλεοπτικούς κράχτες και αντίστοιχα πολλαπλασιάστηκαν οι θεατές που επέλεξαν να χωθούν σε μικρά, υπόγεια θέατρα. Φαίνεται πως η πρακτική από στόμα σε στόμα, ένας ψίθυρος που απλώνεται στην πόλη, εξακολουθεί να είναι αποτελεσματική. Τι είναι αυτό που κινεί περί τους 100.000 ανθρώπους, να δουν παραστάσεις μικρής κλίμακας με έναν ή δύο ηθοποιούς; Παραστάσεις όπως της Νένας Μεντή με την επανάληψη της «Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου», της Άννας Κοκκίνου με την «Πουπέ» ή της Ρένης Πιττακή, με τα «Έξι μαθήματα χορού», είναι ενδεικτικές.

«Ήταν το έργο που ανταποκρίθηκε στη δική μου ανάγκη», λέει η Ρένη Πιττακή. «Κι αυτή ήρθε και συνάντησε την ανάγκη του κόσμου. Πηγαίνουμε σε κρίση, αλλά… χορεύοντας. Νομίζω πως είναι πολλοί εκείνοι που επιλέγουν ένα συγκεκριμένο έργο, το οποίο χωρίς να σαχλαμαρίζει, δίνει μια ανάσα ζωής, ένα κράτημα, μια “συντροφιά”. Είναι χαρακτηριστική η φράση ενός θεατή: “Καλό είναι το θέατρο, τι γίνεται τώρα που γυρίζω σπίτι;”. Μέσα στον χαμό που γίνεται με τις 400 παραστάσεις, τι θα πρωτοπληροφορηθείς και πώς θα ξεσκαρτάρεις αυτό που πραγματικά σ΄ ενδιαφέρει; Ο ένας κινεί τον άλλον, κυρίως όμως οι γυναίκες- είναι οι 8 στους 10 θεατές- κινούν τα νήματα. Δεν θα στερηθούν την “πολυτέλεια” του θεάτρου, ίσως όμως να μειώσουν τις εξόδους τους- από δέκα θέατρα, θα πάνε σε δύο».