[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Όλα είναι μια ιδέα!

Στο φετινό πρόγραμμα δεν προβλεπόταν χωριάτικο Πάσχα. Ούτε προβλεπόταν αρνί στη σούβλα- το ένα συνεπάγεται το άλλο. Συνεπώς δεν προβλεπόταν και ένα μίνι ταξιδάκι αναψυχής που, παρά τη μικρή διάρκεια, λειτουργεί συνήθως καταπραϋντικά. Η διαπίστωση; Τελικά, όλα είναι μια ιδέα!

Σαφώς το αρνί που βόσκει ελεύθερο στην Ήπειρο είναι πιο νόστιμο, οι ντομάτες από το μποστάνι πιο μυρωδάτες εν συγκρίσει με τις άνοστες, πλην όμως γυαλισμένες- λες και είναι ασημικά-, των σούπερ μάρκετ και το χύμα τσίπουρο από τους τοπικούς παραγωγούς ρέει στον ουρανίσκο πιο απολαυστικά.

Να όμως που και τα αρνίσια παϊδάκια ψημένα στα κάρβουνα στάθηκαν αντάξια της περίστασης και οι σεφταλιές με τα λουκάνικα, αν και δεν έχουν θέση στο παραδοσιακό μενού, έγιναν ανάρπαστα. Το σημαντικότερο ήταν πως «έδεσε» η γειτονιά. Δεν ήταν βέβαια όπως στο χωριό, όπου οι οικογένειες μαζευόμαστε κάτω από τον πλάτανο ή τη σκαμνιά και τρώμε όλοι μαζί.

Παραδόξως, όμως, δεν μου έλειψε. Ο γείτονάς μου, ο «γιατρός» όπως τον φωνάζουμε, δεν λησμόνησε να μοιραστεί το σπιτικό κρασί. Βρήκα ένα μπουκάλι έξω από την πόρτα. Τον ευχαρίστησα: δεν ήταν όμως μια τυπική χειραψία. Με καλοδέχτηκε με αγκαλιές και φιλιά.

Από το διπλανό σπίτι, του Αντρέα, η μυρωδιά του κοκορετσιού δεν έσπασε μόνο τα ρουθούνια μου. Επέμεινε να το δοκιμάσω, όπως και έπραξα. Κι αν το καλοσκεφτεί κανείς, δεν έχουν περάσει καλά καλά ούτε πέντε μήνες από την ημέρα που έκανα την είσοδό μου στη γειτονιά.

Ίσως το Πάσχα στην πόλη να μην είναι τόσο «απρόσωπο» όσο λέγεται. Ίσως, τελικά, να είναι όλα θέμα διάθεσης. Ίσως να είναι και θέμα ανθρώπων και χαρακτήρων. Όπως και να έχει, το φετινό Πάσχα ήταν μια μικρή αποκάλυψη. Σημειωτέον βέβαια πως είχα δίπλα μου όλα ή για να είμαστε ακριβείς σχεδόν όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα.