ΑΝΑΛΥΣΗ Λιτότητα με δικαιοσύνη

Τρία ή δέκα χρόνια λιτότητα; Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Γιώργος Προβόπουλος δεν άφησε πολλά περιθώρια για αισιοδοξία. Σε τρία χρόνια, έως τo 2012, πρέπει- είπε- να μηδενίσουμε το έλλειμμά μας από περίπου 5% του ΑΕΠ που είναι τώρα, δηλαδή το Δημόσιο να εξοικονομήσει πόρους περίπου 12 δισ. ευρώ.

Και σε περίπου δέκα χρόνια πρέπει να μειωθεί το δημόσιο χρέος από άνω του 95% του ΑΕΠ που είναι τώρα στο 60% του ΑΕΠ, όπως απαιτεί η Συνθήκη του Μάαστριχτ. Και η μια και η άλλη προσπάθεια, αλληλένδετες άλλωστε, προϋποθέτουν να μπει το μαχαίρι βαθιά, να φτάσει στο κόκαλο.

Περικοπές δαπανών, αύξηση εσόδων, με μια λέξη αυτό που ονομάζουμε συνήθως λιτότητα, σε συνδυασμό με επώδυνες διαρθρωτικές αλλαγές όπως μια νέα ασφαλιστική μεταρρύθμιση, είναι η συνταγή που προτείνει ο κεντρικός τραπεζίτης για τα επόμενα- πολλά- χρόνια, προκαλώντας και τις αναμενόμενες αντιδράσεις.

Ποιος μπορεί, όμως, πια να αρνηθεί ότι η μείωση του ελλείμματος είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μην τιναχτεί η οικονομία στον αέρα από τα υπέρογκα επιτόκια δανεισμού; Ποιος δεν συμφωνεί ότι αν δεν περιοριστεί το κόστος του Ασφαλιστικού, η διόγκωση του δημόσιου χρέους θα είναι τέτοια που σε λίγα χρόνια το Δημόσιο δεν θα μπορεί να εξυπηρετεί τα δάνειά του και στο τέλος δεν θα μπορεί ούτε συντάξεις να πληρώνει;

Το θέμα είναι πώς θα γίνει η απαραίτητη εξυγίανση με τρόπο ώστε να μην καταλήξει σε κοινωνική έκρηξη. Για παράδειγμα, για την αύξηση των εσόδων ο κ. Προβόπουλος υπέδειξε τη σύλληψη της φοροδιαφυγής. Αντίθετα, η κυβέρνηση αυτό που έκανε έως τώρα ήταν να μειώνει τους φόρους για τα υψηλά εισοδήματα και να αυξάνει τους έμμεσους φόρους, που επιβαρύνουν τα χαμηλά. Για τον περιορισμό των δαπανών, ο κεντρικός τραπεζίτης μίλησε για καταπολέμηση της σπατάλης, την οποία η κυβέρνηση άφησε να βασιλεύει, αν δεν ενίσχυσε, με κάποιους υπουργούς της να δίνουν πρώτοι το παράδειγμα της περιφρόνησης του δημόσιου χρήματος.

Δεν είναι εύκολο να γίνουν όλα με τον ανώδυνο τρόπο. Προφανώς και κάποιο κόστος θα υπάρξει. Αλλιώς όμως θα αντιδράσει αυτός που θίγεται αν βλέπει ότι η όλη προσπάθεια χαρακτηρίζεται από πνεύμα δικαιοσύνης και αλλιώς αν αισθάνεται ότι πάλι τη γλιτώνουν οι ισχυροί και οι επιτήδειοι.

Σε κάθε περίπτωση, το τούνελ θα είναι μακρύ και όλα δείχνουν ότι εμείς θα είμαστε ακόμη μέσα όταν οι άλλοι θα βρίσκονται στον δρόμο της ανάκαμψης. Ας προσέχαμε..