Φαινόμενα

Ένοχη η εργαζόμενη μάνα
, ΤηςΠόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Ακάθεκτα τα πάνελα συνεχίζουν να αναλύουν το ξέσπασμα βίας του 19χρονου μαθητή αναδεικνύοντας νοοτροπίες που τρομάζουν περισσότερο από αυτό καθαυτό το τραγικό γεγονός
Διάφορες ειδικότητες που σχετίζονται με το έγκλημα, από ψυχολόγοι και εγκληματολόγοι, μέχρι δικηγόροι αναλύουν πληροφορίες που έρχονται εκ των υστέρων, ερμηνευμένες ήδη και επεξεργασμένες χάριν της κάμερας- έτσι γίνεται πάντα. Το αποτέλεσμα είναι ένας βομβαρδισμός του τρομοκρατημένου κοινού με διάφορες αποσπασματικές πληροφορίες, εκτιμήσεις, απόψεις περί της νεανικής βίας και της μόδας τής θανατολαγνείας, οι οποίες μόνο να τρελάνουν τους γονείς μπορούν, καθώς οι μισοί και πλέον νέοι έχουν τα χαρακτηριστικά που περιγράφονται ως «ύποπτα». Στου Παπαδάκη έχουν πάρει σβάρνα οποιαδήποτε συμπεριφορά ή μόδα μπορεί να ενοχοποιηθεί αναλόγως την ειδικότητα που εκφράζει γνώμη, από το Ίντερνετ μέχρι το χέβι μέταλ και από τα μαύρα ρούχα, μέχρι τους γονείς και δη τις μανάδες.

Οι γονείςπρέπει να βλέπουν τα σημάδια, λένε οι ψυχολόγοι (Σούρας, Πιπερόπουλος). Και πώς να τα δουν οι γονείς που δουλεύουν όλη την ημέρα, αναρωτιούνται πανελίστες με ενορχηστρωτή τον Γιώργο Παπαδάκη. Αλλά αυτό που δεν τολμούν οι άντρες να το κάνουν από μόνοι τους, το κάνει η μοναδική γυναίκα του πάνελου, η δικηγόρος κ. Σαλαβράκου, η οποία παρεμβαίνει για να κάνει πιο συγκεκριμένη τη γονεϊκή ευθύνη: «Ξέρετε τι μου είπε ένας ταξιτζής; Και οι ταξιτζήδες, το γνωρίζετε, είναι μέσα στον λαό, τον εκφράζουν», προσθέτει για να ισχυροποιήσει τον αφορισμό του: «Όταν οι γυναίκες σήμερα έχουν βγει και δουλεύουν και κάνουν καριέρα, τι περιμένεις;».

Ενθουσιάστηκε η ομήγυρη με την τροπή. Επαυξάνει ο Παπαδάκης: ναι, όταν μια γυναίκα κάνει καριέρα δεν είναι κοντά στα παιδιά της.

Με πόσηευκολία καλλιεργεί αυτού του είδους η τηλεόραση έναν ύπουλο νεοσυντηρητισμό που αναπαράγει τις χειρότερες μορφές βίας. Πρώτο και ευκολότερο θύμα του πάντα, η γυναίκα. Γνώριζαν τη μάνα του 19χρονου; Γνώριζαν τις συνθήκες τής ζωής της; Γνωρίζουν άραγε πολλές μανάδες που κάνουν καριέρα και «δεν προσέχουν τα παιδιά τους»; Ρώτησαν άραγε εκείνες που σηκώνονται από τ΄ άγρια χαράματα για το μεροκάματο, γιατί δεν φτάνουν τα χρήματα του πατέρα, πώς τα φέρνουν βόλτα;

Δεν υπήρξε ούτε ένας να επισημάνει τη μεγάλη σημασία που έχει για μια γυναίκα να κατακτά την αυτοεκτίμηση με την εργασία της και λόγω αυτής, να μπορεί να είναι ισορροπημένη μάνα για να μεγαλώσει παιδιά.

Αντιθέτως,συμφωνούσαν όλοι με τον ταξιτζή της δικηγόρου, επιδεικνύοντας ακριβώς εκείνες τις νοοτροπίες, που στο αμέσως επόμενο θέμα με το οποίο ασχολήθηκαν, είναι οι απολύτως υπεύθυνες. Και αμέσως μετά, επιδεικνύοντας όλοι αποτροπιασμό ασχολήθηκαν με τον σύζυγο που πριόνισε τα άκρα της γυναίκας του μπροστά στα μάτια των παιδιών του. Ευκαιρία να επιδείξει οργή και «ευαισθησία» ο Γιώργος Παπαδάκης «για τα παιδιά» που έβλεπαν- για το κοινό που τον άκουγε να περιγράφει κατ΄ επανάληψη την πράξη, σκασίλα του. Έσπευσε μάλιστα να προσθέσει η κυρία δικηγόρος ότι «παρατηρείται τελευταίως αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας». Και τι σημαίνει αυτό αν όχι την επικράτηση αντιλήψεων που θυματοποιούν τη γυναίκαγια τις περιπτώσεις που θύμα είναι γυναίκα, γιατί ο αμέσως επόμενος αδύναμος κρίκος είναι τα παιδιά.


Τρομολαγνεία και συναισθηματολαγνεία

Χρειάστηκαν πολλά χρόνια και πολλοί αγώνες για να συνειδητοποιήσει ο κόσμος ότι η θέση της γυναίκας στην κοινωνία είναι αυτή που δίνει το μέτρο της προόδου της και ότι η θυματοποίησή της συνεπάγεται φαινόμενα σαν αυτό του πριονισμού μιας γυναίκας από τον σύζυγό της. Αλλά απουσιάζει η σκέψη από τις πανελικές πιρουέτες, που θέλουν μόνο να εντυπωσιάσουν και να χαϊδέψουν τους τρόμους και τις ταπεινότερες σκέψεις του τηλεοπτικού κοινού. Ποιος αλήθεια θα πει σε όλους αυτούς ότι η έλλειψη σεβασμού στη γυναίκα και τις ανάγκες της, αποτελεί το κατάλληλο περιβάλλον για πλήθος αδικιών που φτάνουν μέχρι την άσκηση βίας και ότι η γυναικεία εργασία είναι δικαίωμα και επιλογή σε πολιτισμένους τόπους. Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι η τηλεοπτική διαπραγμάτευση ακραίων γεγονότων βίας, ακολουθώντας το ίδιο τελετουργικό (τρομολαγνείας και συναισθηματολαγνείας), που εκτελούν οι ίδιοι πάντα παρουσιαστές με τους ίδιους καλεσμένους, αναπαράγει και τις ίδιες αναχρονιστικές, κλειστοφοβικές νοοτροπίες, που κρατούν την κοινωνία παγιδευμένη στον χειρότερο εαυτό της. Σαν να μη φτάνουν τα θύματα βίας και αναπαράγονται οι μέθοδοι, οι οποίες τα πολλαπλασιάζουν.