[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Ανοιχτή ακρόαση

Ύστερα και από το τελευταίο του Λαζόπουλου που από την εκπομπή του «μοιρολογούσε» τον άτυχο Έλληνα φοιτητή της Λ΄ Άκουιλα με τραγούδια του Γιαννάκη του Πάριου, επανέρχεται μέσα μου δριμύτερο το ερώτημα: Υπάρχει ή δεν υπάρχει γνήσια (δημόσια) συγκίνηση και, εν πάση περιπτώσει, μπορώ παρακαλώ να εκφράσω τη δική μου, ειδ΄ άλλως θα σκάσω;

Φυσικά διατρέχω πάντα τον κίνδυνο να θεωρηθώ ότι το παίζω, ότι το παραξηλώνω, ότι γίνομαι μελό, αλλά τι να γίνει; Εδώ που φτάσαμε, η μισή ντροπή δική μου και η άλλη μισή σ΄ εκείνους που την αξίζουν ολόκληρη.

Η φίλη μου πάντως που μου τηλεφώνησε από την Καλαμάτα, δεν είχε ιδέα ότι θα την έβαζα στην ανοιχτή ακρόαση ούτε ότι θα έβγαζα τη θλίψη της στη φόρα έστω και γραπτώς. «Δεν αντέχω», μου έλεγε, «αυτό που έγινε στην Ιταλία. Μού θυμίζει τα δικά μας και τρελαίνομαι. Λες να υπάρχει τρόπος να βοηθήσουμε;».

Δεν της είπα τίποτα, ούτε καν ξερόβηξα να διώξω μια ενόχληση στον λαιμό. Να, γι΄ αυτήν την ενόχληση σας ενοχλώ τόσον καιρό γιατρέ μου. Να την μπουμπουνίσω λοιπόν προς τα έξω να τελειώνουμε ή μήπως θα νομίσουν οι άλλοι ότι ο φλορ μάνατζερ έδωσε το σύνθημα να παιανίσει η λαϊκή ορχήστρα και ν΄ αρχίσει το ρυθμικό παλαμάκι;