Ημερολόγιο Συνόρων ΕΟΚ και ΝΑΤΟ

Εάν ο Ανδρέαςείχε γεννηθεί και μεγαλώσει στην Αλβανία, πιθανόν να είχε καταλάβει πιο εύκολα τη «χαρά» των Αλβανών για το ΝΑΤΟ. Εάν εγώ είχα γεννηθεί στην Ελλάδα, γνωρίζοντας πλέον τι σημαίνει Δεξιά στην Ελλάδα, πιθανότατα, σίγουρα μάλλον, θα είχα γίνει κομμουνιστής
Η ΑΛΒΑΝΙΑείναι και επίσημα μέλος του ΝΑΤΟ. Στα Τίρανα γιόρταζαν, και οι προσόψεις των κυβερνητικών κτιρίων σκεπάστηκαν με τις σημαίες και τα χρώματα της Συμμαχίας. «Μα, γιατί χαίρονται τόσο πολύ οι Αλβανοί που μπήκαν στο ΝΑΤΟ;» με ρώτησε τις προάλλες ένας φίλος μου, ο Ανδρέας. Γνωριζόμαστε εδώ και δέκα χρόνια με τον Ανδρέα. Μιλάμε για πολιτική μαζί, για λογοτεχνία, για γυναίκες καμιά φορά. Αριστερός ο Ανδρέας, καλόκαρδος και ευχάριστος στην παρέα.

– «Μα Ανδρέα», απαντώ, «και η Ελλάδα μέλος του ΝΑΤΟ είναι».

– «Ναι, αλλά οι Έλληνες δεν γουστάρουν το ΝΑΤΟ» μου ανταπαντά. Εδώ μου ήρθε να απαντήσω ότι εάν οι Έλληνες δεν γούσταραν το ΝΑΤΟ, τότε θα είχαν ψηφίσει μαζικά ΚΚΕ. Εξ όσων γνωρίζω είναι το μοναδικό κόμμα που τάσσεται ανοιχτά υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ. Δεν είπα τίποτα όμως. Είπα απλά ότι ούτε εγώ γουστάρω το ΝΑΤΟ- έτσι κι αλλιώς δεν με συγκινούν τα όπλα και φοβάμαι τις στολές. Καταλαβαίνω όμως αυτούς τους Ανατολικούς που γουστάρουν το ΝΑΤΟ. Εκείνοι πέρασαν από άλλη ιστορική τροχιά. Όπως εγώ και ο Ανδρέας περάσαμε από διαφορετικές ιστορικές διαδρομές. Εάν ο Ανδρέας είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στην Αλβανία υπό ένα φρικτό σταλινικό καθεστώς όπως αυτό του Ενβέρ Χότζα, πιθανόν να είχε καταλάβει πιο εύκολα τη χαρά των Ανατολικών και των Αλβανών για το ΝΑΤΟ. Εάν εγώ είχα γεννηθεί στην Ελλάδα, γνωρίζοντας πλέον τι σημαίνει Δεξιά στην Ελλάδα, πιθανότατα, σίγουρα μάλλον, θα είχα γίνει κομμουνιστής.

●●●

Η ΕΛΛΑΔΑείναι στο ΝΑΤΟ αλλά οι Έλληνες, σύμφωνα με τα όσα λέει ο Ανδρέας, δεν γουστάρουν το ΝΑΤΟ. Η αλήθεια είναι ότι όταν είχα πρωτοέρθει στην Ελλάδα, μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση το καταγγελτικό σύνθημα που διάβαζα συνέχεια: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ- το ίδιο συνδικάτο». Το διάβαζα στους τοίχους της Φιλοσοφικής Σχολής όπου φοιτούσα, σε μαντρότοιχους, σε υπόγειες διαβάσεις, σε θρανία, σε ρολά περιπτέρων. Ερχόμουν από μια χώρα όπου τα συνθήματα ενάντια στο ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ ήταν πολύ πιο συχνά από τις διαφημίσεις της κινητής τηλεφωνίας σήμερα. Τα έβρισκες παντού. Στις προσόψεις των πολυκατοικιών, στα θρανία, στους τοίχους του σχολείου, στα σχολικά εγχειρίδια, στους στάβλους των αγελάδων, ακόμα και στις πλαγιές των βουνών. Και εμείς οι φτωχοί Βαλκάνιοι είχαμε έρθει στην Ελλάδα όχι μόνο διότι ήταν η πιο κοντινή χώρα, εδαφικά και πολιτισμικά, αλλά γιατί ήταν η Δύση, η ΕΟΚ, το ΝΑΤΟ των Βαλκανίων. Ήταν τέτοια η σύγχυσή μου που ρωτούσα τους Έλληνες φίλους μου εάν η Ελλάδα ήταν μέλος της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ ή έκανα λάθος; «Ναι είναι μέλος της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ» μου απαντούσαν. Και τότε γιατί γράφουν αυτά τα συνθήματα που μου θύμιζαν την Αλβανία του Χότζα, τους ρωτούσα ξανά, πάντα φοβούμενος μην κάνω καμιά γκάφα ή μην τους θίξω. Εκείνοι γελούσαν. Μερικές φορές έκαναν μια χειρονομία του τύπου «πού να σου εξηγήσουμε τώρα και σένα καημένε μου…». Κάποιοι από αυτούς, οι πιο υπομονητικοί, προσπαθούσαν να μου εξηγήσουν περιεκτικά την ιστορία της Ελλάδας. Τον αιματηρό και φρικτό ελληνικό εμφύλιο και την εποχή μετά, όπου οι μισοί Έλληνες, εθνικόφρονες, αντικομουνιστές και αμερικανόφιλοι, κυνηγούσαν, εξόριζαν, βίαζαν και βασάνιζαν τους άλλους μισούς, κομμουνιστές και αριστερούς. Κυνηγημένη από μια κτηνώδη Δεξιά στην Ελλάδα, συγκροτήθηκε μια συμπλεγματική, παραμορφωμένη, λαϊκίστικη, βαλκανική Αριστερά, η οποία δεν είχε τις ανέσεις της ευρωπαϊκής Αριστεράς, μου έλεγαν. «Αλλά μη φοβάσαι» προσέθεταν «εάν μας βγάλουν από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, οι Έλληνες θα βγουν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν». Εγώ τα άκουγα όλα αυτά και μπερδευόμουν ακόμα περισσότερο. Ειδικά τότε, με τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, όταν δεξιοί και αριστεροί μιλούσαν με πάθος ενάντια στην ΕΟΚ και κατήγγελλαν τους «ευρωλιγούρηδες». Κατάλαβα τότε ότι δεν είχα έρθει σε μια εύκολη χώρα. Εδώ που τα λέμε όλες οι χώρες είναι δύσκολες και γεμάτες αντιφάσεις. Η καθεμιά κουβαλά τους μύθους, τα όνειρα και τους εφιάλτες της. Αλλά αυτή τη γωνιά της Ευρώπης την οποία είχα επιλέξει για νέα μου πατρίδα έπρεπε να την δω και να την «διαβάσω» αποκλειστικά μέσω της αμφιθυμίας και των κραυγαλέων της αντιφάσεων.

LΙΝΚ:

http://gazikapllani.blogsspot.com