[ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ] Στύψιμο στο σουρωτήρι

ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝδεν το καταλαβαίνουμε, η καθημερινότητά μας- από την καλημέρα που ανταλλάσσουμε μέχρι τις επαγγελματικές μας συναλλαγές, τις κοινωνικές συναντήσεις, τους γάμους, τις γιορτές, τα γεννητούρια, τις κηδείες, τα φλερτ και τους χωρισμούς- είναι καθημερινές τελετουργίες.

Το ξεκαθάρισε πρόσφατα ο Βραζιλιάνος συγγραφέας και σκηνοθέτης Αουγκούστο Μποάλ, με την αξιωματική φράση «όλα είναι θέατρο». Στους ανασφαλείς καιρούς μας, η ρήση του Μποάλ έχει εμπλουτιστεί με μια κρίσιμη λέξη: όλα είναι κακό θέατρο.

Στριμωγμένοι στην τελευταία σειρά του εξώστη παρακολουθούμε μοιρολατρικά την παράσταση που μας έστησαν, μηρυκάζοντας το τυράκι της παγκόσμιας ύφεσης ενώ καίγεται η αυλή μας. Η εξωστρεφής, χαζοχαρούμενη παράσταση που στηρίχτηκε σε δανεισμούς και ξένο χρήμα, σε ιλουστρασιόν νοοτροπίες και καπιταλισμούς του αέρα, τώρα ρίχνει αυλαία. Αλλά το έργο δεν έχει τελειώσει. Χάσκει, περιμένοντας το δεύτερο, άγνωστο ακόμα μέρος, που θα διαδεχθεί το χαζοχαρούμενο. Στο ενδιάμεσο οι απολύσεις, οι πρόσθετοι φόροι, οι ασήμαντες ζαριές που ρίχνουν σαν ιντερμέδια οι πολιτικοί μας, χλωμιάζουν επικίνδυνα τη θεατροποιημένη μας ζωή. Κι εμείς εκεί, στα όρια της εξουθένωσης, να παρακολουθούμε το πολιτικό μας «προσωπικό» που τα ΄φτυσε. Που αντί να παράγει πλούτο και να συμβάλει στην πολιτιστική ανάπτυξη, έχοντας μάθει να μοιράζει ξένο χρήμα, συνεχίζει να ψάχνει ξένο χρήμα.

Σαν να μην άκουσαν ποτέ οι σημερινοί κυβερνώντες, πως η τέχνη της πολιτικής έχει δύο σκέλη: την κατάκτηση της εξουσίας και την τέχνη της διακυβέρνησης. Ανάμεσα στα δύο αυτά, μεσολαβεί η διαλεκτική των μέσων και των σκοπών. Φαίνεται πως δεν είχαν αυτή τη φιλοδοξία. Να ασκηθούν δηλαδή στο να βρουν τα μέσα για να πετύχουν κάποιους στόχους. Κουρασμένοι, κοιτάζουν το κενό και αυτοσχεδιάζουν.

Τώρα, η κοινωνία αμήχανη, με τεράστιες ανασφάλειες, κοιλοπονάει. Εγκλωβισμένη σ΄ ένα σύστημα σαν σουρωτήρι, στύβεται. Αυτό το τρυπητό πράγμα, αυτό το άθλιο θέατρο στο οποίο στριμωχτήκαμε, επιτρέπει μέσα από τις τρύπες του κάποιες ανάσες. Πόσες όμως;