Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

«Παρέχεται ευνοϊκή ενοικίαση. Πληροφορίαι εντός»

Για την «άρνηση της ΕΛ.ΑΣ. να κόψει κλήση σε Ferrari» έγραφε αναγνώστης (ο Chris) στην ιντερνετική έκδοση των «ΝΕΩΝ». Επειδή ξέρουμε όλοι σε τι χώρα (ρουσφετιού, λαμογιάς, ρεμούλας, νεοπλουτισμού και του ξέρειςποιος-είμαι-γω και της τσάμπα μαγκιάς ζούμε- Ελλαδιστάν γαρ) μεταφέρω:

«Παρασκευή, 21.45, ήμουν με παρέα στην Πλατεία Κολωνακίου και περνούσαμε τη διάβαση Πατριάρχου Ιωακείμ με κατεύθυνση προς Σκουφά. Πάνω στη διάβαση ήταν παρκαρισμένη κόκκινη Ferrari.

Στην Πλατεία ήταν παρκαρισμένοι μοτοσυκλετιστές της ΕΛ.ΑΣ.

ακριβώς απέναντι από την προκλητικά παράνομα παρκαρισμένη Ferrari.

Σε ερώτησή μου γιατί δεν κόβουν κλήση, η απάντηση ήταν από αδιάφορη ώς αρνητική. Μόνο ένας απάντησε με ένα νεύμα, του στυλ κοίτα τη δουλειά σου. Ρώτησα ξανά αλλά καμία απάντηση. Τα ερωτήματά μου είναι:

1. Πώς μπορώ να βρω ποιος είναι ο υπεύθυνος και να δώσει εξηγήσεις;

2. Για ποιον λόγο η ομάδα των μοτοσυκλετιστών δεν έδωσε κλήση; Δεν ήταν το καθήκον τους ή μήπως υπάρχει κάτι άλλο, π.χ. προστασία;

3. Γιατί τόση αδιαφορία από την Αστυνομία σε ζητήματα της καθημερινότητάς μας;

Τι έχουν να πουν οι αμετακίνητοι, σεμνοί και ταπεινοί αρχηγοί της ΕΛ.ΑΣ.; Ποίου κολλητός- ή ποιος σεμνός και ταπεινός μεγαλοπαράγων- ήταν ο κύριος της Ferrari; Είναι κι αυτό σαν νυχτερινό κέντρο της Παραλιακής που έχει «πριβέ περιπολικά»;

Η ΕΛ.ΑΣ. ενοικιάζεται; Για να κάνει τα στραβά μάτια;».

Φοίβη
«Ρευστότητα αθεράπευτη»

Αγαπητή Φοίβη, Η αδιαφορία θα μας στοιχίσει ή πιο σωστά: θα μας στοχοποιήσει.

Πρωί, πολύ πρωί μιας Δευτέρας του περασμένου Σεπτέμβρη, στο φανάρι Πέτρου Ράλλη και Κηφισού καθώς πηγαίνω στη δουλειά, μια ανήλικη κρατά στην αγκαλιά της ένα βρέφος. Κτυπά το τζάμι του αυτοκινήτου και απλώνει όσο μπορεί το ένα της χέρι. Ανάβει πράσινο…

Πρωί, πολύ πρωί μιας Δευτέρας του περασμένου Οκτώβρη, στο ίδιο φανάρι, μαζί με την ανήλικη και το βρέφος μού κτυπά το τζάμι ένας ηλικιωμένος κύριος απλώνοντας το χέρι του. Ανάβει πράσινο…

Πρωί, πολύ πρωί μιας Δευτέρας του περασμένου Νοέμβρη μαζί με την ανήλικη, το βρέφος, τον ηλικιωμένο, ένας αλλοδαπός μού ζητά να καθαρίσει το παρμπρίζ του αυτοκινήτου. Ανάβει πράσινο…

Πρωί, πολύ πρωί μιας Δευτέρας του περασμένου Δεκέμβρη, στο ίδιο φανάρι, στην ανήλικη, το βρέφος, τον ηλικιωμένο, τον αλλοδαπό προστέθηκε ένας νεαρός άντρας που κούτσαινε λόγω αναπηρίας. Ανάβει πράσινο…

Πρωί, πολύ πρωί μιας Δευτέρας του περασμένου Γενάρη, στο ίδιο φανάρι, στην ανήλικη, το βρέφος, τον ηλικιωμένο, τον αλλοδαπό, τον νεαρό ανάπηρο προστέθηκε ένας 40άρης, πιθανότατα οικονομικός μετανάστης, που κουβαλούσε πάνω του ένα περίπτερο πράγματα και προσπαθούσε να τα πουλήσει. Ανάβει πράσινο…

Πρωί, πολύ πρωί μιας Δευτέρας του περασμένου Φλεβάρη, στο ίδιο φανάρι, μαζί με την παραπάνω παρέα που γνωρίζω πολύ καλά πια αναγνωρίζω έναν γείτονά μου. Άνεργος με υποχρεώσεις μού λέει! Ανάβει πράσινο…

Ο Μάρτης τελείωσε. Δεν θα αλλάξω διαδρομή για να αποφύγω σκέψεις.

Πέρασαν τόσοι μήνες και ακόμη η κοινωνία δεν βρήκε στέγη για την ανήλικη με το βρέφος, σωστή περίθαλψη στον ηλικιωμένο σε κάποιο φιλόξενο ίδρυμα, πράσινη κάρτα για τον αλλοδαπό, επίδομα για τον νεαρό με τις ειδικές ανάγκες και μια δουλειά για τον οικονομικό μετανάστη.

Ο γείτονάς μου δεν είναι πια εκεί. Ίσως κουράστηκε να βλέπει την αδιαφορία μας όταν ανάβει πράσινο και άλλαξε «στέκι», ίσως πάλι βρήκε σε άλλες γειτονιές φανάρια που το «κόκκινο της ανθρωπιάς» κρατά περισσότερο χρόνο. Δημήτρης Τάραμας, ετών 28 Με φόβο μήπως ένα πρωί Δευτέρας στοχοποιηθεί από το «πράσινο της αδιαφορίας».

Τι να απαντήσει κανείς σ΄ αυτή την εικόνα, αγαπητέ Δημήτρη; Μόνον να σας αφιερώσω μερικούς στίχους της Κικής Δημουλά μπορώ… «Σημειώθηκε χθες/ διόγκωση της ματαιότητας. / Αυτό, φυσικά,/ κανείς δεν το αντελήφθη./ Κανείς απ΄ τους ελάχιστους «πλησίον μου»./ Μονάχα εγώ/ που όρθια μπρος στο μεσίστιο μέλλον μου,/ σε στάση ανήμπορη αλλά κόσμια,/ άφησα να διαφύγει από το χώρο μου/ ένα ολόκληρο απόγευμα, / σε μια ρευστότητα αθεράπευτη,/ γνωστή,/ αλλ΄ επιδεινωμένη…»
Ευάν, ευοί!

Αγαπητή Φοίβη, Αφού σε καλωσορίσω- η αντικαταστάτριά σου πάντως ήταν πολύ Σαμαρικιά, να την επιτιμήσεις…- να σου πω ότι μετά τον Καρυωτάκη (Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς…) δικαιώνεται και ο μεγάλος Μάρκος Βαμβακάρης. Τον αμφισβητούσα εξαιτίας του στίχου «όσοι γενούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν, τους κυνηγάει ο λαός για τα καλά που κάνουν» γιατί νόμιζα ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τον θάνατο κάποιου. Συνειδητοποίησα όμως ότι οι πρωθυπουργοί πεθαίνουν στην κούραση.

Στάθης Ζ. «Κι ο κάματός μου είναι γλυκός κι η κούρασή μου είν΄ αλαφρή, κράζοντας: Βάκχε, ευάν ευοί!», έγραφε ο Ευριπίδης στις «Βάκχες» του, αγαπητέ Στάθη (σε μετάφραση Παντελή Πρεβελάκη). Προσοχή στο… κράζοντας και στον γλυκό κάματο- θάνατο!