«Δεν υπάρχει πια το όνειρο να αλλάξουμε τον κόσμο»

Όταν ο Ρεμ Κούλχας, ο σταρ αρχιτέκτονας και κάτοχος του βραβείου Πρίτζκερ, άρχισε να συνεργάζεται με τη Μιούτσια Πράντα, τη διανοούμενη και φιλότεχνη σχεδιάστρια, για να κάνουν από κοινού καλλιτεχνικά γεγονότα, άνοιγε ένα νέο κεφάλαιο στη σχέση της αρχιτεκτονικής με τον κόσμο.

Για τον Ολλανδό αρχιτέκτονα, κόσμος είναι οι αχανείς πόλεις της Ασίας και η διαφορετική κουλτούρα των ανθρώπων. «Η Σεούλ είναι ζωντανή και αυθεντική πόλη, όπου υπάρχει και μια μορφή αντίστασης απέναντι στην παγκόσμια κατάσταση ανάπτυξης, και αυτό την κάνει ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα», λέει ο Ρεμ Κούλχας στη διάρκεια συζήτησης- συνέντευξης που οργάνωσε το περιοδικό «Ιnterview».

Είναι από τους πρώτους που μπήκε στην Ασία για να υλοποιήσει έργα μεγάλης κλίμακας. Εκεί όπου άλλοι συνάδελφοί του έβλεπαν το χάος, εκείνος είδε το μέλλον.

«Νομίζω ότι η νέα γενιά των ανθρώπων εκτέθηκε σε άπειρες εμπειρίες για να νιώσει ότι δεν θα έπρεπε να έχει όνειρα για το μέλλον της. Πιστεύω ότι η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή, όμως υπάρχουν πολλές περιπτώσεις νέων που φιλοδοξούν να δημιουργήσουν ένα μέλλον. Όταν κοιτάζω τα παιδιά μου, μάλλον δεν έχουν στο μυαλό τους αυτό που η γενιά του ΄60 είχε ως όνειρο, να αλλάξει δηλαδή τον κόσμο». Όταν ο Ρεμ Κούλχας ήταν νέος και πριν καταλήξει να γίνει αρχιτέκτονας, έκανε μία σύντομη θητεία ως δημοσιογράφος σε ολλανδική εφημερίδα. Έτσι, ανέπτυξε την αίσθησή του για τη δύναμη των μίντια, για τη σημασία της ταχύτητας και της διάδοσης της πληροφορίας. «Η αναπόφευκτη δύναμη των μίντια θα μειωθεί εξαιτίας της πρόσφατης οικονομικής κρίσης. Κι αυτό που παρατηρώ σε πολλές χώρες και σε διαφορετικές γεωγραφικές ζώνες είναι ότι ο κόσμος αντιδρά και απορρίπτει το κουτσομπολιό που του σερβίρουν ως φτηνό είδος ψυχαγωγίας», λέει ο αρχιτέκτονας του ραδιοτηλεοπτικού μεγάρου CCΤV, ενός από τα μεγάλα ολυμπιακά έργα του Πεκίνου.

Παράλληλα, σχολιάζει τη συνήθεια των μέσων να ασχολούνται με διασημότητες των κόκκινων χαλιών. «Το θέμα είναι ότι όλοι προσποιούνται πως δεν κάνουν κάτι ενδιαφέρουν και παρόλα αυτά τραβάνε την προσοχή του κόσμου. Όλη αυτή η προσοχή των μίντια μού θυμίζει κάτι άλλο. Την πρώτη φορά που επισκέφθηκα το μνημείο του Λένιν στη Μόσχα. Ήταν το 1969. Μέσα Ιανουαρίου και υπήρχε μία πολύ μεγάλη ουρά. Έκανε πολύ κρύο και αρκετοί από εκείνους που στέκονταν όρθιοι ήταν γαμπροί και νύφες, ζευγάρια με τα μωρά τους, ολόκληρες οικογένειες… Αυτό κι αν είναι διασημότητα».