Το Πνεύμα του Τόνου

Ζωή και θάνατος…
Της Εύας Κοταμανίδου

… Αντάμα, ζευγάρι τραγικά δεμένο, η μια να θέλει να ξεφύγει να χαρεί το φως, ο άλλος να την κυνηγάει να την κλείσει στα σκοτεινά υπόγειά του. Κι αν «γλυκειά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα», τέλος δεν έχει το κακό. Αδυσώπητος, ακαταπόνητος δεσπόζει γύρω μας ανά πάσα ώρα, ανά πάσα στιγμή. Ένα παιδί πεθαίνει κάθε πέντε δευτερόλεπτα από μολυσμένο νερό και τροφή, χιλιάδες άνθρωποι χάνονται στους αιματηρούς εμφύλιους (ΝταρφούρΡουάντα), στις τρομοκρατικές συρράξεις (Ιράκ, Πακιστάν, Αφγανιστάν). Όλα όμως συντελούνται μακριά μας, έξω απ΄ τη γειτονιά μας.

Όταν ο φοβερός Δρεπανηφόρος πλήξει απρόσμενα, αναπάντεχα το προσωπικό, συγγενικό μας περιβάλλον, όλα ανατρέπονται, όλα αναποδογυρίζουν τη συνήθη ροή των πραγμάτων. Τα πάντα αλλάζουν, τα πάντα χάνονται σ΄ ένα θολό, βαθύ πηγάδι απελπισίας και πόνου, οι ισορροπίες κλονίζονται, πράξεις συνήθεις, καθημερινές αποκτούν εντελώς άλλες διαστάσεις, ενώ το μυαλό παραμένει κολλημένο στο χάος της απώλειας, που αρνείται πεισματικά να αποδεχτεί. Εικόνες, μνήμες, μέσα από φίλτρα ομιχλώδη σε ταξιδεύουν στο «τότε που ζούσαμε», ενώ η απόγνωση σε ρουφάει ολοκληρωτικά, σε παραλύει. Το πεπερασμένο της ύπαρξης, το απατηλό μέγεθός της σε εκτινάσσει καταλυτικά σαν ξαφνικός ανεμοστρόβιλος κάνοντάς σε ψυχικά κομμάτια. Νιώθεις να υπάρχεις και να μην υπάρχεις.

Όποιος έχει ζήσει παρόμοιες ξαφνικές απώλειες αγαπημένων προσώπων γνωρίζει ότι ο χρόνος όλα τα απαλύνει, όλα τα γιατρεύει. Τη στιγμή όμως του ΤΕΛΟΥΣ δεν την αντέχεις, σε…

σκοτώνει κι εσένα.