Δίκτυο

Γιατί μόνον αυτό;
Μ.Α.

Το χέρι του αποφάσισε να βάλει ο υπουργός Πολιτισμού Αντώνης Σαμαράς για να σωθεί το εγκαταλελειμμένο σήμερα σπίτι του μακεδονομάχου Παύλου Μελά, στην Κηφισιά. Το σπίτι, που βρίσκεται στην οδό Τατοΐου 50, κτίστηκε μεταξύ των ετών 1894 και 1897 σε σχέδια του ίδιου του Παύλου Μελά. Αν και αρχικά επρόκειτο για εξοχική κατοικία, η οικογένεια εγκαταστάθηκε το 1903 εκεί μόνιμα.

Στόχος του ΥΠΠΟ, όπως ανακοινώθηκε, είναι να χαρακτηριστεί άμεσα ως μνημείο και εν συνεχεία να αποκατασταθεί μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο. Πρωτοβουλία θετική, αλλά το ερώτημα που γεννάται είναι: Γιατί μόνον αυτό; Δεν έχει δει ο υπουργός πως εγκαταλελειμμένες είναι επίσης οι οικίες Παλαμά, Μακρυγιάννη, Τρικούπη, Κάλλας και Τσίλερ- για να θυμηθούμε μόνο μερικές; Μήπως η εξήγηση βρίσκεται στη μακρινή οικογενειακή σχέση με την οικογένεια Μελά;


Το χάπι Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.
Ε.Δ.Χ.

Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη από όση περιμέναμε μάς έδωσε η «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.», στην προχθεσινή της πρεμιέρα στο Εθνικό Θέατρο στο Γκάζι. Φυσικά και περιμέναμε πως το έργο της Λένας Κιτσοπούλου που σκηνοθέτησε η ίδια, μαζί με την πρωταγωνίστρια της παράστασης Μαρία Πρωτόπαπα, θα είχε τα βασικά συστατικά της γραφής της: την αναιδή ειλικρίνεια ενός ελεύθερου πνεύματος που ξετυλίγει την ιστορία της με ευρηματικό αυτοσαρκασμό. Η παράσταση όμως πρόσθεσε στην πρώτη ύλη μια αφάνταστη γοητεία. Γιατί μπόρεσε με φινέτσα, ρυθμό και ειλικρίνεια να ισορροπήσει ανάμεσα στο πραγματικό και το μυθολογικό. Και πάνω απ΄ όλα να μας δείξει το καινούργιο. Ξεκίνησε ως θεατρικό ντοκουμέντο. Με βιντεοσκοπημένη τη συνέντευξη της Κιτσοπούλου, η οποία απαντούσε σε ερωτήσεις, με αφορμή τη «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.». Λόγος συγκροτημένος, ανάμεσα στο κοινότοπο και το απρόσμενο, που ανατρεπόταν από ένα υφολογικό καμουφλάζ (σα να μιλούσε μια καταξιωμένη περσόνα που κάποιον μας θύμιζε…).

Μετά άρχισε το έργο. Η ηρωίδα- Μαρία Πρωτόπαπα αμπαρωμένη στην κουζίνα της εξομολογείται. Τα λέει όλα τραγουδώντας, χορεύοντας, μαγειρεύοντας φακές, σωπαίνοντας. Η εξορθολογισμένη ωριμότητα στο χειρουργικό τραπέζι, απ΄ όπου βγαίνουν άντερα, σπλάχνα, νεύρα.

Τερατουργώντας ακατάπαυστα, με υποχθόνιο σαρκασμό και καλής ποιότητας χιούμορ, σπρώχνει την ύπαρξή της στα άκρα. Στα χάπι Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. θα βρει τη λύση. Κι όταν, λίγο πριν από το τέλος, μεταβεί στον άλλο κόσμο, όλα κι όλοι (ο κομπλεξικός Άγιος Πέτρος, που την πλακώνει στα χαστούκια τιμωρώντας την για την αχαριστία της- τα είχε όλα κι όμως αυτοκτόνησε- ο Τσιτσάνης που ήταν… ο Καρυωτάκης και που την παρηγορεί επαναλαμβάνοντας το ίδιο τραγούδι) την ξαναγυρίζουν στα ίδια, φρικαλέα ειωθότα. Αυτή η ανήσυχη τριανταπεντάρα δεν θα ησυχάσει ποτέ. Αυτή η ταραγμένη ψυχούλα δεν θα γεράσει ποτέ.


Η κατάρα του πρίγκιπα
Β.Λ.

Λένε ότι ο καλύτερος σύντροφος του ανθρώπου είναι το βιβλίο. Και δεν έχουν άδικο. Ένα καλό βιβλίο μπορεί όχι μόνο να σε ταξιδεύει, αλλά να σε κάνει και να ονειρεύεσαι. Κάπως έτσι ένιωσα όταν διάβασα το ιστορικό μυθιστόρημα της Άννας Καραβάνου- Schoelter «Η κατάρα του πρίγκιπα», ένα καλογραμμένο και ενδιαφέρον βιβλίο που δεν σε κουράζει ούτε μία στιγμή. Η Άννα Καραβάνου δεν είναι συγγραφέας. Διατηρεί φροντιστήριο γερμανικής γλώσσας στο Ναύπλιο και κάποια στιγμή άρχισε να πλάθει μια ιστορία στο μυαλό της, την οποία και αποφάσισε δειλά δειλά να αποτυπώσει σε λευκές σελίδες. Η ιστορία αυτή απέκτησε με τον καιρό αρχή, μέση και τέλος και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ν. & Σ. Μπατσιούλας. «Η αρχιδούκισσα Γκέρντρουντ στεκόταν εδώ και ώρα δίπλα στο παράθυρο. Ακίνητη σαν άγαλμα. Θα ΄λεγε κανείς ότι αγνάντευε με περηφάνια τα εδάφη της. Όμως το βλέμμα της στην πραγματικότητα ήταν άδειο, το πρόσωπό της άσπρο σαν χαρτί.

Ήταν νέα και όμορφη γυναίκα, όμως έμοιαζε τόσο κουρασμένη. Ήταν φανερό πως είχε φορτωθεί πολλά. Μόλις είχε κηδέψει τον σύζυγό της…». Από την πρώτη κιόλας πρόταση σε βάζει σε ένα κλίμα αγωνίας. Σαν κάτι να περιμένεις να συμβεί από πολύ νωρίς. Και πράγματι. Συνωμοσίες, έρωτες, καταδιώξεις, προδοσίες και πάθη με φόντο τον γερμανικό Μεσαίωνα ξετυλίγονται μέσα σε 540 σελίδες…