«Οι θρησκευτικοί ηγέτες είναι ανίδεοι και ανόητοι»

Έγραψε το σενάριο των ταινιών του Στίβεν Φρίαρς «Ωραίο μου πλυντήριο» και «Ο Σάμι και η Ρόζι κάνουν έρωτα». Το μυθιστόρημά του «Ο Βούδας των προαστίων» κέρδισε το βραβείο Γουάιντμπρεντ. Διασκεύασε το βιβλίο του «Οικείες απιστίες» για τον σκηνοθέτη Πατρίς Σερό και το 2007 πήρε τιμητικό τίτλο από τη βασίλισσα της Βρετανίας. Ο 55χρονος (και θεατρικός) συγγραφέας Χανίφ Κιουρέισι μιλάει στο ΒΒC για τη θρησκεία.

Θα περιγράφατε τον εαυτό σας ως θρήσκο;
Πάντα με γοήτευε η θρησκεία. Για μένα είναι η βαθύτερη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, παράλληλα με τον πολιτισμό. Ο Θεός είναι η τελειότερη δημιουργία του ανθρώπου. Υπάρχει καλύτερη ιδέα από αυτή του Θεού;

Πιστεύετε στον Θεό; Και αν ναι, σε ποιον Θεό;
Πιστεύω στην ανάγκη να κατανοήσουμε τι κάνει η ιδέα του Θεού ή των θεών για εμάς.

Τι πιστεύετε πως συμβαίνει μετά θάνατον;
Σβήνεσαι από το μυαλό των άλλων και εσύ τους στοιχειώνεις μέχρι να σε βαρεθούν και ακόμη περισσότερο.

Αλλάζει η γνώμη σας για κάποιον όταν δηλώνει θρήσκος; Και πώς το εκφράζετε;

Εκείνο που κοιτάω είναι αν απλώς ακολουθεί τις αξίες που υπάρχουν γύρω του ή αν είναι παραπλανημένος ψυχωτικός. Είναι κάτι καλό η θρησκεία;
Είναι ανύπαρκτη αυτή η ερώτηση. Οι περισσότεροι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της Ιστορίας έζησαν σε κοινωνίες που θα μπορούσαν να περιγραφούν ως θρήσκες. Οι θρησκείες, όπως οι μύθοι, περιγράφουν τον κόσμο και βοηθούν να γίνει ασφαλέστερος.

Βιώσατε ποτέ μια θρησκευτική εμπειρία;
Με πέταξαν έξω από το τζαμί του Ανατολικού Λονδίνου ως αντιφρονούντα συγγραφέα και επικριτή του Ισλάμ.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας θρησκευτικό τραγούδι;

Το «Sympathy for the Devil» των Rolling Stones.

Ποιος θρησκευτικός ηγέτης σας εμπνέει περισσότερο;

Οι περισσότεροι είναι ανίδεοι και ανόητοι. Είναι ντροπή που τόσο λίγοι από αυτούς είναι έξυπνοι, ή έστω ενδιαφέροντες. Και αυτό σε κάνει να αναρωτιέσαι για ποιο λόγο οι πιο πληκτικοί άνθρωποι κρέμονται από τη θρησκεία. Έτσι κακολογείται όλη αυτή η υπόθεση. Ποιο είναι το αγαπημένο σας θρησκευτικό βιβλίο;

Το πλέον ενδιαφέρον έργο για τη χρήση της θρησκείας ως μορφής οργάνωσης των χολωμένων και φθονερών είναι του Νίτσε, «Η Γενεαλογία της Ηθικής».

Επιμέλεια: Μαίρη Αδαμοπούλου