Ματιές Γηπεδικός

Καιρό έχω να γράψω για ποδόσφαιρο. Και ο παιδικός μου φίλος, ο Κομιώτηςη «χαφάρα» του ΠΑΟ Ρουφ- θα μονολογεί απελπισμένος: «Πάει κι αυτός. Τον έφαγε η κουλτούρα». Όχι. Δεν μ΄ έφαγε η κουλτούρα. Παραμένω «γηπεδικός». Στις επάλξεις, πάντοτε. Αρκεί να υπάρχει η αφορμή. Και σήμερα υπάρχει αφορμή. Η Εθνική ομάδα παίζει στο Τελ Αβίβ με το Ισραήλ. Για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010. Και το παιχνίδι είναι δύσκολο. Όχι γιατί φτιάξανε σπουδαία ομάδα οι Ισραηλινοί. Αλλά διότι η Εθνική μας, ελάχιστα ανανεωμένη, θα παίξει με τη συνταγή του 2004. Τη συνταγή του Ρεχάγκελ.

Η συνταγή αυτή- γερή άμυνα, πρωτίστωςπέτυχε το 2004. Και μας χάρισε το Ευρωπαϊκό.

Στην Αυστρία, όμως, απέτυχε. Χάσαμε τ΄ αυγά και τα καλάθια. Χάσαμε και τον σπουδαίο τερματοφύλακα που είχαμε, τον Νικοπολίδη, ο οποίος δήλωσε ότι δεν θα ξαναπαίξει στην Εθνική. Και τώρα, ξαναμπαίνουμε στη μάχη, με δυο μόνο φιλικά προετοιμασίας- Δανία και Ιταλία- και τρεις προπονήσεις πριν από το ματς! Δεν τα έχει λογαριάσει καλά τα πράγματα ο Γερμανός μού φαίνεται…

Του χρωστάμε πολλά, είναι βέβαιο. Αλλά οφείλει κι αυτός να παρακολουθεί το ελληνικό πρωτάθλημα και να δοκιμάζει καινούργιους παίκτες, για να μοντάρει την ομάδα του. Ο Μπασινάς, που το 2004 έσκιζε, τώρα δείχνει πως είναι πολύ κουρασμένος. Στην ΑΕΚ, δεν κατάφερε να κάνει ούτε ένα καλό παιχνίδι και τελικά ξενιτεύτηκε. Ο Κατσουράνης είναι τιμωρημένος. Ο Λυμπερόπουλος δεν θα παίξει. Και ο Γκέκας δεν χρησιμοποιείται ούτε από τον προπονητή του στην Πόρτσμουθ. Με τι φόντα, λοιπόν, θα πάμε στο Ισραήλ, που η ομάδα του είναι λυσσασμένη για βαθμούς;

Αγωνιζόμαστε απόψε στο Τελ Αβίβ και την Τετάρτη στο Ηράκλειο. Πάλι με το Ισραήλ.

Διάβασα κάπου ότι ο Γκέκας πιστεύει πως μπορούμε να πάρουμε από τα δύο παιχνίδια 4-6 βαθμούς. Μακάρι. Αρκεί οι παίκτες μας να μπουν στον αγώνα αποφασισμένοι. Και νά ΄ναι δυνατοί. Ν΄ αφήσουν πίσω τους τα αποτυχημένα ματς με την Ουγγαρία, τη Σουηδία κ.λπ., και να παίξουν όπως και το 2004. Σαν πρωταθλητές. Ξέρουν μπάλα. Δεν την ξέχασαν. Και έχουν μεγάλη πείρα από σπουδαίες διεθνείς συναντήσεις.

Βεβαίως, από την Εθνική ομάδα των θριάμβων απουσιάζουν ποδοσφαιριστές του επιπέδου Τσιάρτα, Νικολαΐδη, Ζαγοράκη και οι υπόλοιποι έχουν βαρύτερα τα πόδια τους κατά 4 χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό. Και το φίλαθλο κοινό του Ισραήλ είναι φανατισμένο. Αλλά οι Έλληνες, ποδοσφαιρικώς, είναι μια κλάση ανώτερη από τους Ισραηλινούς, που δεν έχουν να επιδείξουν τίποτα το ιδιαίτερο διεθνώς. Ένας παίκτης τους μόνο είναι σπουδαίος, ο Μπεναγιούν, αλλά κι αυτός είναι τραυματίας.

Τελικό συμπέρασμα; Η Εθνική μας είναι καλύτερη από την Εθνική του Ισραήλ. Αλλά το ματς χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Οι αντίπαλοί μας θα τα δώσουν όλα για να μας νικήσουν. Δεν τους αφήνει να κοιμηθούν «το της Ελλάδος τρόπαιον» στην Πορτογαλία.

Αλλά και οι Έλληνες, που ξέρουν την κατάσταση, παίζουν με τον αέρα του πρώην ευρωπρωταθλητή. Και έχουν αποδείξει ότι στα δύσκολα δεν κάνουν πίσω.

Καλή επιτυχία.