«Το “λαϊκή κωμικός” το θεωρώ τίτλο τιμής»

ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΛΕΙΝΕΙ
ΦΕΤΟΣ Η ΕΛΕΝΗ ΓΕΡΑΣΙΜΙΔΟΥ. ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΞΙ
ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΣΕΜΝΗΣ ΚΑΙ ΑΘΟΡΥΒΗΣ.
ΑΛΛΑ ΜΕΣΤΗΣ
Καρατερίστα με τσαγανό, κωμική ηθοποιός άμα τη εμφανίσει, έχει παίξει από Χάρρυ Κλυνν μέχρι Επίδαυρο και από «Δέκα μικρούς Μήτσους» στην τηλεόραση με Λάκη Λαζόπουλο, σειρά που την έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό, μέχρι «Θέατρο Εξαρχείων» όπου παίζει τώρα, σκηνοθετημένη από τον Τάκη Βουτέρη, την Άννα Κρον πλάι στην Αννίτα Δεκαβάλλα στην κωμωδία της Αμερικανίδας Λίζας Κρον «Πολύ καλά!» δίνοντας σε όλα το ίδιο βάρος. Χωρίς ποτέ να κάνει εκπτώσεις πάνω στη σκηνή, χωρίς ποτέ να γίνει φτηνή ή χυδαία. Χαρίζοντας απλόχερα το γέλιο. Με τον δικό της, προσωπικό, απολαυστικό τρόπο: ρίχνει την ατάκα χαμηλόφωνα, πονηρά, «ύπουλα», με βραδύκαυστο, αφήνοντάς την να «εκραγεί».

Πολιτικοποιημένη, ταγμένη στο ΚΚΕ, υποψήφια σε ψηφοδέλτιά του κατά καιρούς, εκλεγμένη δημοτική σύμβουλος, πρόεδρος μέχρι πρόσφατα του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, η Ελένη Γερασιμίδου Ηθοποιός πρώτα και πάνω απ΄ όλα παραμένει: μία συνδικαλίστρια με υποκριτικό τάλαντο που περισσεύει, είδος που δεν αφθονεί…

Η μεγαλύτερη από τρία αδέλφια- καλλιτεχνικές φύσεις και οι τρεις τους, ο Γιώργος μουσικός που δεν ασχολείται συστηματικά, η Νατάσα που έφυγε νωρίς, άτομο πολυτάλαντο, με τεράστιο ταλέντο-, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη- στο Πανόραμα. Οι γονείς και όλη η οικογένεια αριστεροί, κυνηγημένοι, αλλά με τάσεις καλλιτεχνικές. «Μεγαλώσαμε φτωχικά αλλά χαρωπά. Με τραγούδια. Εγώ λίγο έγραφα, λίγο ζωγράφιζα αλλά κανένα δείγμα πως ενδιαφέρομαι για το θέατρο δεν έδινα. Μια μέρα μου λέει η μάνα μου: “Ασ΄ τα αυτά, εσύ στο θέατρο θα πας”. Και πήγε και με έγραψε σε δραματική σχολή! Του Κυριαζή Χαρατσάρη».

Αυτό ήταν. Τελειώνει το ΄73 και την ίδια χρονιά αρχίζει να δουλεύει στο θέατρο. Το ΄75 κατεβαίνει στην Αθήνα. Το ΄82 ξανανεβαίνει Θεσσαλονίκη και δημιουργούν με τον άντρα της ηθοποιό Αντώνη Ξένο και τον αδελφό της το «Καφεθέατρο Αντιγονιδών». Το ΄87 επανέρχονται οριστικά στην Αθήνα.

Λαϊκή κωμικός,σύντομα περάσατε στα μεγάλα θέατρα του λεγόμενου «εμπορικού» χώρου και στην τηλεόραση.Αυτό σας έκλεισε πόρτες στο «ποιοτικό»;

«Δεν “χαρακτηρίστηκα” πολύ, νομίζω. Το “λαϊκή κωμικός” το θεωρώ, βέβαια, τίτλο τιμής. Πάντα όμως υπήρχαν και προτάσεις από τον “άλλο” χώρο. Ή τουλάχιστον μία εκτίμηση. Αλλά δεν επιδίωξα να είμαι σε συγκεκριμένο χώρο. Άφηνα τα πράγματα όπως ερχόντουσαν. Τι σημαίνει άλλωστε “εμπορικό”; Ο Βογιατζής δεν είναι πολύ εμπορικό θέατρο; Η ποιότητα εξαρτάται από μας. Πόσο μπορού με να την κρατάμε σε οποιονδήποτε χώρο κι αν είμαστε».

Η κόρη σας,η Αγγελική Ξένου,έγινε ηθοποιός.Δεν την αποτρέψατε;

«Όχι, καθόλου. Πιστεύω πως οι γονείς το μόνο όνειρο που τους επιτρέπεται να έχουν για τα παιδιά τους είναι αυτά να πραγματοποιήσουν τα δικά τους όνειρα. Και όχι των γονιών τους.

Τις δυσκολίες της ξέρει πολύ καλά. Τι να της πω; Τις βλέπει. Οι έξι- εφτά προτάσεις που είχα από σεζόν σε σεζόν ή και για τη μεθεπόμενη έχουν ελαττωθεί. Υπάρχουν πια διαφημιστικές εταιρείες που αποφασίζουν για τα πάντα. Γι΄ αυτό δεν πρέπει να ξιπαζόμαστε». Και ο φετινός ρόλος σας;
«Είναι εξαιρετικός: η μαμά της Λίζας Κρον, της συγγραφέως αλλά και ηρωίδας του έργου (σ.σ.: υπαρκτά πρόσωπα και οι δύο γιατί το έργο είναι αυτοβιογραφι- κό). Είναι ένα άτομο με απίστευτα δημοκρατικές ιδέεςμε την πρωταρχική έννοια της λέξης. Θέλει οι άνθρωποι να κάνουν αυτό που θέλουν, τους αποδέχεται με τις ιδιαιτερότητές τους… Και έχει ένα σθένος! Μοιάζει τόσο πολύ με τη μαμά μου… Και δεν είναι γιατί η μαμά μου δεν υπάρχει πια- για μένα υπάρχει κι ας μην είμαι πολύ του μεταφυσικού. Αλλά αναφορές για το ρόλο έχω και από την αδελφή μου. Η οποία με το σθένος που είχε κατάφερε να ζήσει με τον καρκίνο δεκάμισι χρόνια ενώ οι γιατροί μάς είχαν απογοητεύσει από την αρχή». Έχετε όνειρα;
«Για ρόλους όνειρα ποτέ δεν είχα. Απλώς άλλοι κάτι μου έβαλαν στο μυαλό- όπως μου έχωσε η μάνα μου την ηθοποιία στο κεφάλικαι το σκέφτομαι. Δεν ξέρω μήπως ακουστεί ξιπασμένο αλλά αν βρεθεί ένας καλός σκηνοθέτης θα ήθελα να κάνω τις “Ευτυχισμένες μέρες” του Μπέκετ. Το άλλο που επίσης μου ΄χουνε πει είναι το “Χάρολντ και Μοντ”».

Είστε ταγμένη με το ΚΚΕ,ένα κόμμα που μοιάζει δύσκαμπτο και «κολλημένο».Ποιος είναι ο ρόλος που το ΚΚΕ επιφυλάσσει στον εαυτό του;

«Μπορώ να δεχτώ πως υπάρχει μία δυσκαμψία ως προς την επικοινωνία- και δεν μιλώ για επικοινωνία με την έννοια της τρέχουσας μόδας και αντίληψης. Αλλά με την έννοια των ανθρώπων που μας εκπροσωπούν. Και δεν εννοώ την Αλέκα Παπαρήγα. Γιατί η δική της γλώσσα είναι πολύ καθαρή. Αλλά, ας πούμε, ακόμα κι εγώ βαριέμαι να βλέπω τον 902. Υπάρχει ένα σύμπλεγμα μήπως φανούμε τραλαλά. Δεν έχω όμως άλλο πολιτικό χώρο που να με εκπροσωπεί. Αυτή είναι η κοσμοθεωρία που μου έδωσε και μου δίνει πολλά. Πολλές πρακτικές μπορούν να με ενοχλούν. Και στον χώρο του συνδικαλισμού. Μπορεί κάποιους ανθρώπους από άλλους πολιτικούς χώρους να τους θεωρώ πολύ πιο αριστερούς και πιο έντιμους από κάποιους δικούς μας αλλά δεν με εκπροσωπεί ο τρόπος που λειτουργούν».

info

«Πολύ καλά!» στο Θέατρο Εξαρχείων» (Θεμιστοκλέους 69, τηλ. 210-
3300.879).