[ Δρόμοι ]

Το περιμέναμε!…
… Ήμασταν βέβαιοι πως, μπροστά στο ογκούμενο κύμα της απόγνωσης, δεν θα αργούσαμε να δούμε τους ηγέτες αυτού του κόσμου, συγκινημένους από την απελπισία των απολυμένων, αηδιασμένους από την ευτελή και αξιοκαταφρόνητη στάση των τραπεζών που εξαπατούν τους φορολογουμένους, οι οποίοι πληρώνουν τις αμαρτίες τους και από την εξοργιστική και αντικοινωνική τακτική των επιχειρήσεων που σκέφτονται μόνο τα πριμ των διευθυντών τους, να αλλάζουν τροπάρι και να καταγγέλλουν τη βία που αυτές οι αδίστακτες επιχειρήσεις ασκούν στους μισθωτούς τους.

Πιο ευαίσθητος…
… ίσως από όλους, ο Ομπάμα αισθάνθηκε χθες την ανάγκη να δώσει εξηγήσεις, όταν, μιλώντας στην τηλεόραση, ένας κόμπος στάθηκε για μια στιγμή στον λαιμό του και βράχνιασε τη φωνή του την ώρα που μιλούσε για την απόφαση του ασφαλιστικού κολοσσού ΑΙG να χορηγήσει αστρονομικά πριμ στα διευθυντικά στελέχη του- μολονότι βρίσκεται ακόμη εν ζωή χάρη στα λεφτά των φορολογουμένων (το αμερικανικό Δημόσιο διέσωσε την επιχείρηση από τη χρεοκοπία εξαγοράζοντας το 80%). «Με συγχωρείτε», εξήγησε ο Αμερικανός πρόεδρος στο κοινό του, «αλλά με πνίγει η οργή». Δικαιολογημένα, μέσα στην απόγνωσή του.

Η ίδια…
… απόγνωση φαίνεται να έχει κυριεύσει και άλλους πολιτικούς. Όπως τον Τρισέ, που εκτοξεύει απειλές κατά «κακών» τραπεζών. Όπως τον Αλμούνια που ανακαλεί στην τάξη τις απείθαρχες επιχειρήσεις. Ή όπως τον Ερίκ Βερτ, υπουργό Προϋπολογισμού της Γαλλίας. Φτάνει να ρίξει κανείς μια ματιά στη φωτογραφία του (παραπλεύρως). Η απελπισία έχει αφήσει την τραγική σφραγίδα της στο πρόσωπο αυτού του πολιτικού που εμφανώς καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια για να χαμογελάσει. Ας μη μας ξεγελούν τα φαινόμενα. Ο Ερίκ Βερτ είναι ανήσυχος. Το δήλωσε ο ίδιος άλλωστε στην εφημερίδα «Λε Παριζιέν»: «Αυτό που μας ανησυχεί είναι η έξαρση της σκληρότητας των επιχειρήσεων». Όμως, ας μη μας ξεγελάει το χαμόγελό του. Δεν είναι ένα χαμόγελο ευχαρίστησης, αλλά ένα χαμόγελο οργής. Ο υπουργός χαμογελάει επειδή μπόρεσε να καταγγείλει τη σκληρότητα της Τotal, αυτής της επιχείρησης που ανακοίνωσε εκατοντάδες νέες απολύσεις, μολονότι το 2008 είχε κέρδη 14 δισ. ευρώ και αύξησε 10% τα μερίσματα των μετόχων της. Ο υπουργός χαμογελάει επειδή μπόρεσε να στηλιτεύσει τη σκληρότητα της Continental, αυτής της πολυεθνικής επιχείρησης που οι διευθυντές της τρομοκρατούν τους εργαζομένους στα εργοστάσιά της, παρ΄ όλες τις υποχωρήσεις που έχουν κάνει για να διατηρήσουν τη δουλειά τους. Ο υπουργός χαμογελάει επειδή μπόρεσε να καταγγείλει ως ανεπαρκή τα κοινωνικά προγράμματα της κυβέρνησής του, που ανεβάζουν την ανεργία και φουντώνουν την κοινωνική απόγνωση.

Πώς;…
… Κάνουμε λάθος; Όλοι αυτοί οι πολιτικοί δεν δίνουν δεκάρα για τη σκληρότητα των επιχειρηματιών; Παριστάνουν τις μωρές παρθένες μπροστά στην ογκούμενη κοινωνική δυσαρέσκεια; Είναι σε απόγνωση μόνο και μόνο επειδή φοβούνται μήπως αυτή η δυσαρέσκεια ξεχυθεί στους δρόμους; Δεν το νομίζουμε. Δεν είναι τέτοιοι άνθρωποι. Κάθε άλλο.