[ Πρόσωπα ] ΝΟΡΜΠΕΡΤ ΣΕΝΤΛΑΤΣΕΚ Ο τελευταίος νικητής

Έπειτα από σχεδόν 127 ημέρες στη θάλασσα, ο Αυστριακός Νόρμπερτ Σέντλατσεκ, πρώην οδηγός τραμ στη Βιέννη, είναι ο τελευταίος νικητής ενός από τους σκληρότερους ιστιοπλοϊκούς αγώνες, της κούρσας Βαντέ Γκλομπ γύρω από τον κόσμο.

Η κούρσα είναι μοναχική, με μονοκάρινα σκάφη, χωρίς σταθμό και χωρίς βοήθεια, στις πιο άγριες θάλασσες του πλανήτη. Ο Σέντλατσεκ τερμάτισε την Κυριακή. Χρειάστηκε για να την ολοκληρώσει 126 ημέρες, 5 ώρες 31 λεπτά και 51 δευτερόλεπτα- ενάμιση μήνα περισσότερο απ΄ ό,τι ο Γάλλος Μισέλ Ντεζουαγιό που τερμάτισε πρώτος σε 84 ημέρες, 3 ώρες, 9 λεπτά και 8 δευτερόλεπτα. Επί τέσσερις μήνες, ο 47χρονος Σέντλατσεκ έζησε μέσα σ΄ ένα μεταλλικό κύτος που κλυδωνιζόταν ακατάπαυστα. Είναι ο πρώτος Αυστριακός που κατάφερε να τερματίσει σ΄ αυτόν τον εξαιρετικά δύσκολο αγώνα, 11ος (και τελευταίος) από τους 30 που είχαν ξεκινήσει στις 9 Νοεμβρίου 2008, καθώς οι 19 αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν.

Με το σκάφος του, ένα «σαρδελοκούτι» 10 τόνων που αγόρασε πριν από πέντε χρόνια σ΄ ένα νορμανδικό λιμάνι για 110.000 ευρώ, ο Σέντλατσεκ έδειξε πώς μπορείς να φέρεις βόλτα τη Γη με μια καλή μέθοδο, καμιά εικοσαριά μαθήματα και ανεξάντλητη θέληση και θάρρος. Δεν είναι βέβαια πρωτάρης. Πριν από δέκα χρόνια είχε ολοκληρώσει τον γύρο της Ανταρκτικής με ένα σκάφος από αλουμίνιο. Και πριν από τέσσερα χρόνια, πάλι στο Βαντέ Γκλομπ, με το ίδιο σκάφος, εγκατέλειψε στα ανοικτά της Νότιας Αφρικής. «Σ΄ εκείνο το πρώτο μου ταξίδι, ήθελα να μάθω αν αυτό που ονειρευόμουν ήταν και το πεπρωμένο μου», έγραψε στη «Λιμπερασιόν» δέκα ημέρες πριν τερματίσει. «Ήταν πράγματι. Σήμερα δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τη θάλασσα».

Η θάλασσα μπήκε στη ζωή του αρκετά αργά, γύρω στα τριάντα του. Λέει πως θέλησε να γίνει ιστιοπλόος για να ξεφύγει «από τη ρουτίνα», ακούγοντας τις αφηγήσεις ναυτικών του γλυκού νερού στο μπαρ του «Χίλτον» της Βιέννης, όπου εργαζόταν ως σερβιτόρος. Ο πατέρας του φοβόταν μήπως η δουλειά του αυτή τον οδηγήσει σε… κίρρωση του ύπατος και τον βοήθησε να βρει μια θέση οδηγού τραμ. Τότε ήταν που άρχισε να «καταβροχθίζει» βιβλία για τη θάλασσα. Λίγο αργότερα έφτασε στη Νορμανδία, χωρίς να μιλάει λέξη γαλλικά, για να βρει ένα σκάφος και να το ετοιμάσει για τον σκληρότερο ιστιοπλοϊκό αγώνα του κόσμου. Τα κατάφερε χάρη σ΄ έναν μικρό κύκλο Γάλλων που γνώρισε και οι οποίοι τον υποστήριξαν. «Οι ωκεανοί μού έμαθαν να είμαι απολύτως υπεύθυνος για τις πράξεις μου», λέει ο θαλασσοπόρος. «Η θάλασσα μού έμαθε ότι εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε παρά κόκκοι άμμου. Επιστρέφω ως ένας άνθρωπος που πραγματοποίησε το μεγάλο όνειρό του. Είναι ένα φανταστικό συναίσθημα που μου δημιουργεί πολύ έντονη εσωτερική ικανοποίηση. Είναι επίσης ένα κομμάτι ζωής που τελείωσε… Ένα κομμάτι απέραντης ευτυχίας».