[ Δρόμοι ]

«Καλημέρα!
Είμαι τραπεζικό στέλεχος, 40 ετών. Πουλάω χρηματιστηριακά προϊόντα. Απεχθάνομαι τους υπαλλήλους και το οκτάωρο. Καθαρίζω 15.000 ευρώ τον μήνα, χωρίς τα πριμ. Η επαγγελματική μου ζωή μοιράζεται ανάμεσα στο Παρίσι, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη. Και θα συνεχιζόταν ξένοιαστη ακόμη, αν δεν ξεσπούσε η κρίση. Αν και δεν με βρήκε απροετοίμαστο. Έχω κάνει καλές τοποθετήσεις. Το μέλλον μου είναι εξασφαλισμένο».

«Καλημέρα!
Είμαι βιβλιοθηκάριος, 40 ετών. Ο μισθός μου είναι 1.500 ευρώ τον μήνα. Για την ακρίβεια, είμαι βιβλιοθηκάριος σε ένα πανεπιστήμιο. Δουλεύω οκτάωρο και η δουλειά μου είναι να δίνω ή να βάζω στη θέση τους τα βιβλία που δανείζονται ή επιστρέφουν οι φοιτητές. Πολλές φορές, φοιτητές από άλλες χώρες μού ζητούν μέσω του Ίντερνετ πληροφορίες για βιβλία κι εγώ χαίρομαι να τους εξυπηρετώ».

Στη θεωρία…
… οι τραπεζίτες δημιουργούν χρηματική αξία για τους μετόχους τους. Στη θεωρία. Γιατί εδώ κι έναν χρόνο, οι περισσότεροι τραπεζίτες κατηγορούνται πως πήραν στον λαιμό τους τον κοσμάκη. Ο βιβλιοθηκάριος δεν δημιουργεί καμιά χρηματική αξία. Η δική του αξία είναι κοινωνική και γι΄ αυτό ανεκτίμητη: συμβάλλει στη μετάδοση της γνώσης.

Οι αποκαλύψεις…
… για τις υπέρογκες αμοιβές τους κάνουν πολλά διευθυντικά στελέχη τραπεζών αλλά και άλλων επιχειρήσεων να ανησυχούν για ένα πράγμα: άραγε πότε θα αρχίσουν οι άνθρωποι που παίρνουν πολύ λιγότερα από αυτούς να αναρωτιούνται πώς μοιράζεται η πίτα και γιατί το δικό τους κομμάτι ολοένα μικραίνει; Οι τρεις τελευταίες δεκαετίες θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σαν μια εποχή πλεονεξίας, που εκτόξευσε στα ύψη τις αμοιβές των κορυφαίων επιχειρηματικών στελεχών. Ακόμη κι εκείνων των επιχειρήσεων που θεωρήθηκαν υπεύθυνες για την οικονομική κρίση. Οι αστρονομικές αμοιβές τους δείχνουν πως έχει πια εκλείψει αυτό που κάποτε λέγαμε «ηθική της εργασίας», διαπιστώνει η συγγραφέας Λίντα ΜακΚουέιγκ. Στον κόσμο των επιχειρήσεων, αλλά και της ψυχαγωγίας και του αθλητισμού, διευθυντές, ηθοποιοί και αθλητές αμείβονται με πολύ περισσότερα χρήματα για την ίδια δουλειά που πριν από μερικές δεκαετίες την έκαναν πολύ πιο φθηνά. Η Λίντα ΜακΚουέιγκ αναφέρει ένα παράδειγμα από το μπέιζμπολ: «Το 1970, ο Χανκ Άαρον ήταν ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης, με ετήσιες αποδοχές 200.000 δολάρια. Πέρυσι, ένας άλλος εξίσου καλός παίκτης, ο Άλεξ Ροντρίγκες, είχε ετήσιες αποδοχές 27,7 εκατομμύρια δολάρια. Αν συνυπολογιστεί και ο πληθωρισμός, αυτό το ποσό κάνει τον Ροντρίγκες 25 φορές ακριβότερο από τον Άαρον. Δεν θα έπρεπε να είναι και 25 φορές καλύτερος από αυτόν;». Το χρήμα είναι μια μορφή αναγνώρισης, αλλά δεν έχει αποδειχθεί πως όσο μεγαλύτερη είναι η οικονομική ανταμοιβή, τόσο μεγαλύτερη είναι και η απόδοση. Ο Βαν Γκογκ ζωγράφισε εκατοντάδες αριστουργήματα, αλλά πούλησε μόνο ένα (για πενταροδεκάρες, λίγο πριν πεθάνει). Πέθανε χωρίς να μάθει ούτε ο ίδιος την αξία του. Σήμερα, πολύ λιγότερο άξιοι άνθρωποι από αυτόν παζαρεύουν τη δική τους «αξία» προτού καν γεννηθούν.