Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Τα αυτονόητα

ΠΟΙΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ σήμερα πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι έλαβαν πέρυσι επιδόματα και έκτακτες αμοιβές για συμμετοχές σε επιτροπές, συμβούλια και ομάδες εργασίας ή πόσα πήραν και ποιοι για εκτός έδρας μετακινήσεις; Θεωρητικά, με τη χρήση των νέων τεχνολογιών, σε λίγα λεπτά ο αρμόδιος υπάλληλος του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους θα έπρεπε να έχει στη διάθεσή του όλες τις σχετικές πληροφορίες, ώστε ο αρμόδιος υπουργός να μπορεί στη συνέχεια να ελέγξει τη ροή των δαπανών, να εντοπίσει τυχόν παρανομίες και εν πάση περιπτώσει να ξέρει ακριβώς πού πάνε τα λεφτά των φορολογουμένων.

Το θεωρητικά αυτονόητο για τα ελληνικά δεδομένα ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας. Με τα επιδόματα και τις έκτακτες αμοιβές στο Δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα «χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα». Η κεντρική υπηρεσία δεν ξέρει τι της γίνεται. Και πώς να ξέρει, όταν κάθε ΔΕΚΟ, κάθε δήμος, κάθε νομαρχία, κάθε Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας ή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, κάθε πανεπιστήμιο, κάθε δημόσια υπηρεσία εν τέλει, απασχολεί κάθε μήνα ικανό αριθμό υπαλλήλων για να βγάζουν τη μισθοδοσία των υπολοίπων υπαλλήλων που απασχολεί;

Τώρα, λένε, ότι στο πλαίσιο εξοικονόμησης και ελέγχου των δαπανών θα δημιουργηθεί μία Ενιαία Αρχή Πληρωμής για όλους τους δημοσίους υπαλλήλους. Κοινώς, έπρεπε να έρθουν η κρίση και τα μεγάλα ζόρια για να σκεφτούν τα αυτονόητα.