Στέγη μας είναι η αγάπη…

«Μια κουβέρτα και ένας υπνόσακος. Αυτή είναι η προίκα μας. Για τα βράδια μας τι να πούμε; Δεν μπορούμε να τα περιγράψουμε με λόγια. Κουλουριαζόμαστε και τα περνάμε αγκαλιά για να μην κρυώνουμε. Μπορεί να χάσαμε τα πάντα, αλλά τουλάχιστον έχει ο ένας τον άλλον».
O 39χρονος Σάκης και η 40χρονη Άννα είναι άστεγοι. Γνωρίστηκαν πριν από δύο χρόνια στην πιάτσα ναρκωτικών της Ομόνοιας και από τότε πήραν τη μεγάλη απόφαση να «ξεκόψουν». Σήμερα, είναι στο πρόγραμμα μεθαδόνης του ΟΚΑΝΑ και κοιμούνται σε μια στοά της οδού Πατησίων. Παρόλο που είναι δύσκολο να κάνουν όνειρα για το μέλλον δεν σταματούν να ελπίζουν. «Το μέλλον με τρομάζει. Φοβάμαι. Έχουμε χάσει τις δυνάμεις μας. Αλλά δεν θα το βάλουμε κάτω», λέει η Άννα και σφίγγει δυνατά το χέρι του συντρόφου της.

Ο Σάκης άρχισε τη χρήση ναρκωτικών στα 17 του. Μέχρι τα 33 του, που έμεινε στον δρόμο, δούλεψε σε οικοδομές, πιτσαρίες και ως κούριερ. «Οι γονείς μου έχουν πεθάνει. Ένας αδελφός μου έμεινε, με τον οποίο έχουμε τυπικές σχέσεις», λέει στα «ΝΕΑ». Η Άννα μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο, καθώς, όπως λέει, η μητριά της δεν την ήθελε στο σπίτι. Λίγα χρόνια αργότερα άρχισε τα ναρκωτικά. Για αρκετό καιρό τη φιλοξενούσαν σε διάφορα σπίτια φίλοι της, αλλά εδώ και περίπου δύο χρόνια δεν έχει στέγη. «Με τον Σάκη τρώμε στα συσσίτια του δήμου και στην εκκλησία της Πεντηκοστής. Τους τελευταίους μήνες ζητήσαμε αρκετές φορές δουλειά, αλλά παντού βρήκαμε κλειστές πόρτες», λέει η Άννα που αντιμετωπίζει και κινητικά προβλήματα. Από το μυαλό της έχει περάσει αρκετές φορές το ενδεχόμενο να ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας με τον Σάκη, «αλλά με αυτές τις συνθήκες είναι αδύνατο. Ας ζήσουμε το τώρα».

Η ιστορία του Σάκη και της Άννας είναι μόνο μία από τις χιλιάδες που έχουν να διηγηθούν οι σύγχρονοι «Άθλιοι» της Αθήνας. Άνθρωποι που μένουν σε παγκάκια, στοές, πλατείες και εγκαταλελειμμένα σπίτια. Όπως αναφέρει ο κ. Λευτέρης Σκιαδάς, αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων, το φαινόμενο των αστέγων στην Αθήνα έχει πάρει πλέον ανησυχητικές διαστάσεις. «Τα τελευταία χρόνια έχει χτυπήσει ένα καμπανάκι. Αυτό που μας ανησυχεί περισσότερο, όμως, είναι οι νέοι ανεπάγγελτοι, οι οποίοι ναι μεν έχουν κάπου να κοιμηθούν το βράδυ, αλλά μελλοντικά είναι πολύ πιθανό να καταλήξουν άστεγοι. Έτσι, δημιουργείται μια νέα κατηγορία ανθρώπων που μένουν στον δρόμο, κυρίως για οικονομικούς λόγους», λέει χαρακτηριστικά ο κ. Σκιαδάς. «Το θέμα των αστέγων στην Ελλάδα είναι υποτιμημένο και δυστυχώς ο αριθμός των ανθρώπων που μένει στον δρόμο αυξάνεται με γοργούς ρυθμούς, χρόνο με τον χρόνο. Δεν υπάρχει μέριμνα από την πλευρά του κράτους, ώστε οι άστεγοι να αναγνωριστούν ως ειδική κοινωνική ομάδα και γι΄ αυτό δεν υπάρχει και ακριβής καταγραφή του αριθμού τους», λέει η υπεύθυνη επικοινωνίας της ΜΚΟ Κλίμακας κ. Άντα Αλαμάνου και συμπληρώνει: «Ένα πρόβλημα που δεν αναγνωρίζεται και αντιμετωπίζεται μεμονωμένα από διαφόρους φορείς, όπως ο δήμος, η ΜΚΟ, είναι δύσκολο να επιλυθεί». Όπως σημειώνει η κ. Αλαμάνου, μέχρι σήμερα οι άστεγοι ήταν κυρίως ψυχικά ασθενείς, τοξικομανείς, μετανάστες, άνεργοι, αποφυλακισμένοι και θύματα ενδοοικογενειακής βίας. «Ωστόσο, το φαινόμενο αρχίζει να αγγίζει πολλά κοινωνικά στρώματα και κυρίως ανθρώπους που χάνουν τα σπίτια τους λόγω δανείων, νεαρούς άνεργους και άτομα που μένουν άνεργα λίγο πριν βγουν στη σύνταξη», σημειώνει η κ. Αλαμάνου.

ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΠΟΡΤΕΣ

«Τους τελευταίους μήνες ζητήσαμε αρκετές φορές δουλειά, αλλά παντού βρήκαμε κλειστές πόρτες», λέει η Άννα

«Έψαχνα για τροφή στα σκουπίδια»

Ο 38ΧΡΟΝΟΣ Νεκτάριος Μπακογιώργος από το 2002 έως το 2005 ζούσε σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στο Χατζηκυριάκειο του Πειραιά. Σήμερα έχει βρει καταφύγιο στους ξενώνες της «Κλίμακας», όπου και εργάζεται στο εργαστήρι ανακύκλωσης χαρτιού της οργάνωσης. «Πριν από επτά χρόνια, εντελώς αναπάντεχα, βρέθηκα στον δρόμο μαζί με τη μητέρα μου. Έως τότε ζούσαμε στα Λιόσια, αλλά μας πήραν το σπίτι τα αδέλφια της μητέρας μου. Στο Χατζηκυριάκειο όπου πήγαμε η μητέρα μου δεν άντεξε. Πέθανε λίγες ημέρες αργότερα. Έμεινα μόνος μου.

Τον χειμώνα πήγαινα σε ένα καφενείο για να ζεσταθώ. Το βράδυ έπεφτα να κοιμηθώ, αλλά δεν έκλεινα μάτι από τις σκέψεις και το κρύο. Πήγαινα και σκάλιζα στα σκουπίδια για να βρω κάτι να φάω. Χρόνια δύσκολα που δεν θέλω να τα θυμάμαι», λέει ο κ. Μπακογιώργος. Ο ίδιος βλέπει το μέλλον με μεγαλύτερη αισιοδοξία και, όπως λέει, «όσα έζησα εύχομαι να μην τα περάσει άλλος άνθρωπος».

«Κοιμόμουν στα παγκάκια»
Ο 57χρονος Ιωάννης Αναστασίου μέχρι το 2003, οπότε και απολύθηκε, δούλευε ως υπάλληλος υποδοχής σε ένα ξενοδοχείο.

«Τρία χρόνια αργότερα έχασα και το σπίτι μου για ένα χρέος 3.000 ευρώ. Για επτά μήνες κοιμόμουν στα παγκάκια στο Πεδίον του Άρεως», λέει στα «ΝΕΑ». Ο κ. Αναστασίου τον τελευταίο χρόνο φιλοξενείται στους ξενώνες του Ερυθρού Σταυρού. Καθημερινά γυρνάει στους δρόμους και τα μαγαζιά ψάχνοντας για δουλειά. Κάτι όμως που φαντάζει δύσκολο, όπως λέει, καθώς πάσχει από αναπνευστική ανεπάρκεια. «Σύνταξη δεν μπόρεσα να πάρω. Δεν έχω ούτε οικογένεια, ούτε παιδιά, ούτε αδέλφια να με φροντίσουν.

Δεν σταματάω όμως να ελπίζω», λέει.