Θεατές των αποφάσεων για την τύχη μας

Είναι ολοφάνερο ότι εξαιτίας της κρίσης ζούμε σε εποχή μεγάλων ανακατατάξεων σε όλα τα επίπεδα.

Αυτό σηματοδοτεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ο νέος Αμερικανός πρόεδρος, του οποίου οι κινήσεις- για τα αμερικανικά δεδομένα- ισοδυναμούν περίπου με δούρειο ίππο του κομμουνισμού. Ο προϋπολογισμός που παρουσίασε την περασμένη εβδομάδα προκάλεσε σοκ σε μεγάλη μερίδα Αμερικανών που είχαν μάθει να διαβάζουν στα χείλη των προέδρων τους τα προηγούμενα χρόνια ότι οι φόροι θα μειωθούν. Αυτήν τη φορά θα αυξηθούν κατά 1 τρισ. δολάρια αλλά μόνο για τα υψηλότερα εισοδήματα. Επίσης, το αμερικανικό κράτος προχωρεί στην εξαγορά του 36% της Citibank, τράπεζας συμβόλου του αμερικανικού οικονομικού συστήματος, της οποίας, όμως, η μετοχή έφτασε να είναι φθηνότερη από το να στείλει κανείς ένα έμβασμα από την τράπεζα, όπως σχολιάζουν πικρόχολα οι ίδιοι οι Αμερικανοί τραπεζίτες.

Αλλά και στην Ευρώπη, σοβαρές ανακατατάξεις είναι σε εξέλιξη και πολλοί διερωτώνται αν θα οδηγήσουν σε μεγαλύτερη πολιτική ενοποίησή της ή σε διάλυση.

Πολλά κράτη εκτός ευρωζώνης επιθυμούν τώρα να μπουν σε αυτήν, κάτι που αν μπορούσε να γίνει θα άλλαζε προφανώς τις ισορροπίες στον πλανήτη. Όχι τώρα, όμως, αποφάσισαν οι ηγέτες της, που δεν εγκαταλείπουν ακόμη τους όρους της Συνθήκης του Μάαστριχτ και του Συμφώνου Σταθερότητας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση παλεύει να βρει μια λύση για τις υπό κατάρρευση οικονομίες της πρώην Ανατολικής Ευρώπης, αλλά δεν θέλει να τινάξει στον αέρα τις πιο ανεπτυγμένες, της ευρωζώνης. Το Συμβούλιο Κορυφής της περασμένης εβδομάδας δεν κατάφερε να καταλήξει σε μια απόφαση με νόημα, προκαλώντας ανησυχίες ότι αδρανεί σε μια κρίσιμη στιγμή. Ίσως γιατί η προεδρεύουσα Τσεχία δεν προετοίμασε κατάλληλα το έδαφος. Μέλος κι αυτή της ομάδας του πρώην ανατολικού μπλοκ, η Τσεχία διαχωρίζει τη θέση της και δεν επιθυμεί μια ομαδοποίηση με βάση τους διαχωρισμούς του παρελθόντος.

Αλληλεγγύη αλλά με όρους
Από την άλλη πλευρά, για τα μέλη της ευρωζώνης η εκδήλωση αλληλεγγύης φαίνεται εξασφαλισμένη, σύμφωνα με όσα δηλώνουν τελευταίως τα στελέχη της. Μόνο που όσοι βοηθηθούν στο πλαίσιο αυτό, θα δεχθούν τη γραμμή οικονομικής πολιτικής που θα τους υπαγορευθεί άνωθεν. Μπορεί να ακούγεται άσχημο, αλλά είναι κι αυτό μια μορφή στενότερης «συνεργασίας».

Περιττεύει να πούμε ότι σε όλον αυτόν τον διεθνή ορυμαγδό εξελίξεων, η Ελλάδα όχι μόνο περιορίζεται σε παθητικό ρόλο, αλλά διολισθαίνει συνεχώς και βαθύτερα σε καθεστώς αναξιοπιστίας. Ευτυχώς, τουλάχιστον, που προλάβαμε να μπούμε στην ευρωζώνη και διαθέτουμε ένα αλεξίπτωτο σ΄ αυτούς τους δύσκολους καιρούς.