«Είναι γεμάτο με λάθη το “Slumdog Μillionaire”»

Ζήτημα ολόκληρο με την ταινία των (οκτώ) Όσκαρ, «Slumdog Μillionaire», έκανε ο Σαλμάν Ρούσντι. Ο (κυνηγημένος από το Ισλάμ) Βρετανοϊνδός συγγραφέας των «Σατανικών Στίχων» βρίσκει την ταινία και το βιβλίο γεμάτα ανακρίβειες, και λάθη, και πράγματα απίθανα να συμβούν.

Και ενώ το ένα Όσκαρ ερχόταν μετά το άλλο για το «Slumdog», ο Ρούσντι όχι μόνο δεν το χάρηκε, αλλά διατύπωσε και τη σκληρή κριτική του τόσο απέναντι στον συγγραφέα Βίκας Σουάρουπ, όσο και στον σκηνοθέτη Ντάνι Μπόιλ, σε μια διάλεξη που έδωσε στο Πανεπιστήμιο Ίμορι στην Ατλάντα. Ανάμεσα στα ερωτήματα που έθεσε σχετικά με την ιστορία που άρεσε σε κοινό και κριτικούς ήταν, για παράδειγμα, πώς οι ήρωες φτάνουν στο Ταζ Μαχάλ, χίλια μίλια από εκεί που βρίσκονταν στην προηγούμενη ακριβώς σκηνή.

Επίσης, είναι απορίας άξιο- είπε- και πώς καταφέρνουν και βρίσκουν όπλο στην Ινδία. Το πρόβλημα της κινηματογραφικής προσαρμογής ξεκινάει, κατά τον Βρετανοϊνδό συγγραφέα, από το ίδιο το βιβλίο, «12 ερωτήσεις», του Σουάρουπ, «ένα βιβλίο με γελοίες υποθέσεις» αλλά και ένα «κοινότοπο ρομάντζο που έκανε Βollywood τη φτώχεια». Θα μπορούσε να είχε οποιοδήποτε άλλο σκηνικό, πρόσθεσε.

Αλλά το «Slumdog Μillionair» δεν ήταν η μόνη προσαρμογή βιβλίου σε ταινία που δεν άρεσε στον Ρούσντι. Δεν χάρηκε ούτε με τις διακρίσεις των άλλων ταινιών που βασίστηκαν σε λογοτεχνικά κείμενα. Το «Τhe Reader» (το οποίο βασίζεται στο “Ολοκαύτωμα” του Μπέρνχαρντ Σλινκ) είναι μια βαριά, άψυχη ταινία, που την σκότωσε η αξιοπρέπεια», ανέφερε στη διάλεξή του, «ενώ “Η περίεργη περίπτωση του Μπέντζαμιν Μπάτον” (που βασίζεται σε ένα διήγημα του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ) δεν έχει τελικά τίποτε να πει».

Έργα του Ρούσντι δεν έχουν γίνει ταινίες μέχρι αυτή τη στιγμή, αν και ένα από αυτά, «Τα παιδιά του Μεσονυκτίου», έχει πάρει τον δρόμο του για τη μεγάλη οθόνη. Το κοινό που παρακολουθούσε τη διάλεξή του στο Πανεπιστήμιο χειροκρότησε θερμά τον Ρούσντι, παρότι πολλοί από αυτούς δήλωναν μετά πως η ταινία των Όσκαρ τους άρεσε.

Όπως έγραφε ο «Guardian» σχετικά με το θέμα, πάντως, «μπορεί κάποιος να σκεφτεί πως ένας συγγραφέας που ανάμεσα στους χαρακτήρες των έργων του συναντάς τηλεπαθητικούς και αγγέλους, όπως ο Ρούσντι, δεν θα ανησυχούσε και τόσο για την “αληθοφάνεια” μιας ιστορίας».