Το Πνεύμα του Τόνου

Προστάτις άγνοια
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Από την εποχή που κάποιοι φιλέρευνοι και οπωσδήποτε ακομπλεξάριστοι σκηνοθέτες, παραγωγοί κ.λπ. αποφάσισαν να μην κρύβουν παραστάσεις του ίδιου έργου κατά το παρελθόν, έγιναν σχεδόν απαραίτητη ενημέρωση και πολύτιμη για τους θεατές. Δεν είναι δυνατό να πιστεύει κανείς πως θα έχει επιπτώσεις στο ταμείο ενός θιάσου, αν οι θεατές μάθαιναν πως ένα έργο, κυρίως κλασικό ή νεοκλασικό αλλά και σύγχρονο, έχει απασχολήσει και άλλους θεατρανθρώπους και έχει ανεβαστεί με μια άλλη κατά κανόνα αισθητική και άλλο σκεπτικό. Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουν κάποιοι πως θα αποτραπεί ένας θεατής να δει ένα έργο του Ίψεν, του Μαριβώ ή του Σαίξπηρ γιατί το έπαιξε πριν από είκοσι χρόνια κάποιος άλλος θίασος.

Εξάλλου αν η πληροφορία μπει στο πρόγραμμα, ο θεατής θα το μάθει αν έχει προσέλθει στο θέατρο και έχει πληρώσει το εισιτήριό του. Αν τώρα το αποσιωπούν οι καλλιτεχνικοί συντάκτες αυτό βέβαια σημαίνει άγνοια, αμέλεια ή προστασία (;). Δεν είναι κομψό τουλάχιστον να αποσιωπάται πως το έργο του Οστρόφσκι «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα» που παίζει τώρα το Εθνικό ανέβηκε μόλις το 1990 από τον αείμνηστο Δημήτρη Ποταμίτη στο «Θέατρο Έρευνας». Μια ανέξοδη ερώτηση στο «Θεατρικό Μουσείο» θα απάλλασσε συντάκτες και κριτικούς από το να εκστασιάζονται για ένα πράγματι αριστούργημα που έως τώρα το αγνοούσαμε!