[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η Ελλαδίτσα που μεγάλωσε

Θυμάμαι τον εαυτό μου, στα πέντε μου να μετρώ τις ημέρες κάθε χρόνο μέχρι να φτάσουν οι Απόκριες. Ήθελα να βάλω και εγώ όλες εκείνες τις μαγικές σκόνες στο πρόσωπό μου. Ήθελα και σκιές στα μάτια, έντονες εννοείται για να φαίνονται. Και ρουζ με το κιλό στα μάγουλα. Και λίγη χρυσόσκονη στο μαλλί. Γκλίτερ δεν είχαμε τότε. Και όταν η μαμά μου δεν κοιτούσε φορούσα και τα τακούνια της με κίνδυνο να γκρεμοτσακιστώ, αλλά ούτε που με ένοιαζε.Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να μεγαλώσω. Και αφού δεν μπορούσα να το πετύχω όσο γρήγορα ήθελα, μπορούσα τουλάχιστον να παραμυθιάζομαι μπροστά στον καθρέφτη. Και όσοι προέβλεπαν πως όταν θα μπορώ να φοράω τακούνια και να μακιγιάρομαι θα έχω χίλια δυο προβλήματα, τους κοίταγα με βλέμμα που έλεγε «ας μεγαλώσω εγώ και θα σας δείξω». Τα χρόνια πέρασαν. Οι Κασσάνδρες επιβεβαιώθηκαν. Μόνο που μαζί με εμένα μεγάλωσε και εκείνη. Εκείνη που ως πιτσιρίκα πουδραριζόταν για να μοστράρεται σαν «μεγάλη και ανεπτυγμένη» και τρόμαζε κάθε φορά που άκουγε τη φράση «ταξιδιωτική οδηγία», καθώς ήξερε πως το γλυκό (λέγε με δολάριο) θα λιγόστευε.

Τώρα εκδίδει και εκείνη ταξιδιωτικές οδηγίες. Και απειλεί τούς απέναντι ότι θα σταματήσει να τους στέλνει τα πολύτιμα ευρώ της. Μεγάλωσε, βλέπετε, και έχει λόγο. Εκείνη που όταν ήταν μικρή έστελνε τα παιδιά της μετανάστες, με καρδιοχτύπι αλλά και καμάρι για την πρόοδό τους. Τώρα είναι εκείνη που δέχεται μετανάστες. Και δεν ντρέπεται να τους εκμεταλλεύεται. Και δεν ξέρει πώς να τους ξεφορτωθεί. Διότι δεν είναι πλέον η μικρή της Ευρώπης. Είναι η μεγάλη των Βαλκανίων, που διοργανώνει Ολυμπιακούς Αγώνες και κερδίζει στη Γιουροβίζιον. Είναι η Ελλαδίτσα που μεγάλωσε.