Δίκτυο

Τριάντα χρόνια μοναξιάς…
Γ.Δ.Κ.Σ.

Κλείνει φέτος τα τριάντα χρόνια από την ίδρυσή της. Η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης».

Είναι πολλά τα τριάντα χρόνια για θεατρικό οργανισμό- να αντέξει. Και μάλιστα αποκλειστικά με ρεπερτόριο. Όταν επιπλέον αυτός ο θεατρικός οργανισμός δημιουργήθηκε- από τον θεατρολόγο και νυν καθηγητή στο Αριστοτέλειο Νικηφόρο Παπανδρέου-, ανδρώθηκε και ωρίμασε στην περιφέρεια και μάλιστα σε μία πόλη που όλα αυτά τα χρόνια, αργά αλλά σταθερά, χάνει την πνευματικότητά της, η συμπλήρωση τριάντα χρόνων ανελλιπούς λειτουργίας θα πρέπει να θεωρηθεί ΑΘΛOΣ. Πόσω μάλλον όταν ο θίασος στηρίχτηκε σε ντόπιες δυνάμεις. Έχυσαν πολύ ιδρώτα οι άνθρωποι της «Πειραματικής», έφαγαν πολλά σκατά, έφτυσαν πολύ αίμα αυτά τα τριάντα χρόνια. Επέμειναν όμως. Όταν τόσα και τόσα πολλά- και ίσως και περισσότερα…- υποσχόμενα θεατρικά σχήματα που εμφανίστηκαν στο μεταξύ στην πόλη δεν άντεξαν και τα έφτυσαν ή οι άνθρωποί τους απαυδισμένοι κατέβηκαν Αθήνα. Γνώρισε η Πειραματική στην Θεσσαλονίκη- και στην Ελλάδα γενικότερα- ένα ευρύτατο δραματολόγιο- πλήθος από άγνωστους συγγραφείς, Έλληνες και ξένους, έργα άπαιχτα στην Ελλάδα… Κάλεσε, έδωσε το βήμα και ανέδειξε νέους σκηνοθέτες- και άλλους συντελεστές. Τροφοδότησε την κεντρική αθηναϊκή σκηνή με άξιους πρωταγωνιστές. Δημιούργησε το φεστιβάλ «Θεατρική Άνοιξη»- που της το ροκάνισαν τελικά…- παρουσιάζοντας ξένες παραστάσεις όταν στην Αθήνα τις βλέπαμε με το κιάλι. Το κράτος αναγνώρισε τη συμβολή του θιάσου με ετήσια επιχορήγηση. Όχι πως έπαιρναν ή παίρνουν τα χρήματα στην ώρα τους… Στον επί τα χείρω εξελισσόμενο τα τελευταία χρόνια γενικό κανόνα «αναμείνατε στο ακουστικό σας» των επιχορηγούμενων υπάγονται. Τι άλλο ζήτησαν; Ένα κεραμίδι να βάλουν από κάτω τα κεφάλια τους. Τι μπορούν σήμερα να περιμένουν; Την ευγνωμοσύνη, υποθέτω, της πόλης τους. Αλλά αναμείνατε αύριο τη συνέχεια. Έχει σασπένς.


Η μπουκιά του ποιητή
Χ.

Τη μάχη για τη ζωή έχασε στα 43 του ο Ιρλανδός ποιητής και συγγραφέας Κρίστοφερ Νόλαν. Μια μπουκιά που στάθηκε στον λαιμό του ήταν εκείνη που του έδωσε τη χαριστική βολή στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν, αλλά ο θάνατός του ανακοινώθηκε επισήμως το Σάββατο. Ο ταλαντούχος συγγραφέας- που η στέρηση οξυγόνου κατά τη γέννησή του προκάλεσε παράλυση των άκρων τουχτυπούσε τα πλήκτρα της γραφομηχανής του με ειδικό ραβδάκι που στηριζόταν στο μέτωπό του. Η κλίση του στη λογοτεχνία φάνηκε από τα 11 του και από τα πιο γνωστά του έργα είναι η αυτοβιογραφία του.


Ο ήχος της πόλης
Μ.Μ.

Πολύ ωραίες μουσικές στην πόλη. Ανάμεσα σε αυτές που ξεχωρίσαμε, αυτές του «μαέστρου» του drum n΄ bass Φάμπιο, που έπαιξε ένα συναρπαστικό σετ, με εναλλαγές και φαντασία στο «Βios». Καθόλου τυχαίο που ο κόσμος- και όχι μόνο του drum n΄bass- τρέφει μεγάλη εκτίμηση γι΄ αυτόν. Τον απήλαυσαν όλοι. Οι Τindersticks γέμισαν το θέατρο Βadminton. Επτά μουσικοί επί σκηνής και ο Στιούαρτ Στέιπλς να «οδηγεί» στις διαδρομές αυτής της ιδιαίτερης σόουλ τους. Στην αρχή κάτι δεν του «έβγαινε», γρήγορα όμως πέτυχαν τον ήχο και τη διάθεση μπροστά στο κοινό που τους λάτρεψε και τους έβγαλε ξανά και ξανά στη σκηνή. Αργά το βράδυ, το ραντεβού ήταν με τον Πάκο Φερνάντεζ από την Ίμπιθα. Λίγοι τον τίμησαν, αλλά ο Πάκο με τους μουσικούς και την ωραία Μαρία σε χορό και κρουστά έφεραν γνήσιο λάτιν αέρα, με «ηλεκτρονικό» δέσιμο (όπως Gotan, αλλά στο φλαμένκο) για να αφήσουν θέση μετά στον Τζέλιμπιν Μπενίτεζ που ανέβηκε με «τράιμπαλ» διαθέσεις και άλλες ωραίες μουσικές, για τους λίγους που βγήκαν τελικά κερδισμένοι.