Χωρίς αντίπαλο ο Μπερλουσκόνι

Τι κι αν η Ιταλία βρίσκεται στη χειρότερη οικονομική κατάσταση από το 1980; Τι κι αν η κυβέρνησή της χάνει τα στοιχήματα της ασφάλειας και της λαθρομετανάστευσης; Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι μοιάζει ισχυρότερος από ποτέ. Όπως λέει ένας πολιτικός αναλυτής, «αυτή δεν είναι πλέον χώρα ενός συνασπισμού, είναι χώρα ενός ανθρώπου».

«Συγγνώμη», ζήτησε χθες ο Βάλτερ Βελτρόνι, επειδή «δεν κατάφερε να δημιουργήσει το κόμμα που επιθυμούσε» και «να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις για ανανέωση». Ο ηγέτης της ιταλικής Αριστεράς υπέβαλε την παραίτησή του έπειτα από άλλη μία οδυνηρή εκλογική ήττα (την πέμπτη σε διάστημα δέκα μηνών…) αφήνοντας πίσω του στο Δημοκρατικό Κόμμα συντρίμμια και μπροστά του στην ιταλική πολιτική σκηνή έναν πρωταγωνιστή χωρίς αντίπαλο: «Μπορεί κανείς να τον θεωρεί συμπαθή ή όχι, μπορεί να τον θεωρεί προστάτη της δημοκρατίας ή επικίνδυνο, αλλά η αλήθεια είναι πως ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι βρίσκεται περισσότερο από ποτέ στο επίκεντρο της ιταλικής πολιτικής», σχολίασε η La Stampa. Κάνει ό,τι θέλει
«Κι αυτό σημαίνει ότι μπορεί λίγοπολύ να κάνει ό,τι θέλει», προσυπογράφει ο Τζέιμς Γουόλστον, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Ρώμης. «Διαθέτει άλλωστε άνετη πλειοψηφία και στα δύο σώματα του κοινοβουλίου. Η μόνη αντιπολίτευση που αντιμετωπίζει πλέον είναι εσωτερική. Ήταν ήδη ο αυτοκράτορας αλλά ακόμα και οι αυτοκράτορες έχουν εσωτερικά προβλήματα». Πράγματι, ο Μπερλουσκόνι αντιμετωπίζει συχνά- πυκνά δυσκολίες με δύο κυβερνητικούς του εταίρους, την ξενοφοβική Λίγκα του Βορρά και τη μεταφασιστική Εθνική Συμμαχία. Όμως η προσωπική νίκη που κατήγαγε στις πρόσφατες τοπικές εκλογές στη Σαρδηνία – όπου επέλεξε έναν άγνωστο υποψήφιο, γιο οικονομικού του συμβούλου, και κατάφερε με μια λυσσαλέα προεκλογική εκστρατεία να τον κάνει κυβερνήτη – θα δείξει όπως λέει ο Σέρτζιο Ρομάνο, πρώην πρεσβευτής και επιφανής πολιτικός αναλυτής, «στους συμμάχους του ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε χωρίς αυτόν, και τους είναι απολύτως απαραίτητος προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία».

Το ερώτημα
Ένα όμως μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Πώς είναι δυνατόν να μην έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση τη δημοτικότητα του Μπερλουσκόνι, πώς γίνεται να αγγίζει σε τόσο χαλεπούς καιρούς το 60%; Σίγουρα δεν αρκεί ως εξήγηση η στάση του- ο Καβαλιέρε γενικώς συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχει κρίση. Η απάντηση ίσως να κρύβεται σε μια δήλωση που έκανε ο Ιταλός υπουργός Οικονομίας Τζούλιο Τρεμόντι τον περασμένο μήνα: «Θα δείτε πως αυτή η κρίση θα βελτιώσει τη θέση μας, έστω και αν αυτό γίνει μόνο επειδή άλλα έθνη πάνε πίσω πιο γρήγορα». Η οικονομία της Ιταλίας, λένε οι ειδικοί, έχει πρόβλημα εδώ και μία δεκαετία, οι Ιταλοί έχουν συνηθίσει- και μπορούν επιτέλους να «απολαύσουν» την παγκόσμια κατάσταση όπου οι υπόλοιποι πηγαίνουν ακόμα χειρότερα.


Πέντε λόγοι για τους οποίους απέτυχε ο Βελτρόνι

1 ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ως «ο Μπαράκ Ομπάμα της Ιταλίας» (υπογράφει και τον πρόλογο στην ιταλική έκδοση του βιβλίου του «Τολμώ να ελπίζω») η αλήθεια είναι όμως ότι ο σοβαρός κύριος Βελτρόνι δεν διαθέτει το επικοινωνιακό χάρισμα του Αμερικανού προέδρου- ή έστω του λαϊκιστή Μπερλουσκόνι.

2 ΜΠΟΡΕΙ ΕΠΙΣΗΣ ΝΑ ΑΝΕΛΑΒΕ πανηγυρικά πριν από δεκαέξι μήνες την ηγεσία του νεοσύστατου τότε Δημοκρατικού Κόμματος, αναπόφευκτο όμως ήταν να κληρονομήσει τουλάχιστον μέρος της λαϊκής δυσφορίας για την κεντροαριστερή κυβέρνηση Πρόντι, η οποία κατέρρευσε τον Μάιο του 2008.

3 ΟΙ ΕΣΩΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΕΡΙΔΕΣ στο Δημοκρατικό Κόμμα (συνασπισμός προοδευτικών πρώην χριστιανοδημοκρατών, οικολόγων, σοσιαλιστών και εκπροσώπων του πρώην ιταλικού ευρωκομμουνιστικού κόμματος) έδιναν διαρκώς την εικόνα ενός ηγέτη που αμφισβητείται, σε αντίθεση με τον «αυτοκράτορα» Μπερλουσκόνι.

4 ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ τον Βελτρόνι ότι ήταν υπερβολικά ήπιος στην κριτική του έναντι του Καβαλιέρε, ιδιαίτερα όσον αφορά τον νέο νόμο περί ασυλίας που ψήφισε για τους ανώτατους κρατικούς αξιωματούχους. Ο θρυλικός δικαστής Αντόνιο ντι Πιέτρο, για παράδειγμα, που ασκεί σκληρή κριτική στον Μπερλουσκόνι, βλέπει τη δημοτικότητά του να αυξάνεται διαρκώς.

5 ΠΕΡΑΝ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ όμως, υπάρχει στην ιταλική κοινωνία- όπως είπε χθες και ο ίδιος ο Βελτρόνι- «μια ιδιαιτερότητα που δύσκολα εξηγείται. Ο Μπερλουσκόνι κάνει δηλώσεις όπως εκείνη με την οποία υποστήριξε ότι οι βιασμοί αποτρέπονται βάζοντας έναν στρατιώτη δίπλα σε κάθε ωραία γυναίκα. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα η κοινή γνώμη θα είχε αντιδράσει.

Στην Ιταλία, όχι».