[ Δρόμοι ]

Ένας άνδρας…
… στο Τσέστερφιλντ της Αγγλίας καταδικάστηκε τις προάλλες σε φυλάκιση 20 εβδομάδων, επειδή οι γείτονές του παραπονέθηκαν πως όποτε τους έβλεπε σφύριζε ένα τραγουδάκι. Το δικαστήριο έκρινε τη συμπεριφορά του αντικοινωνική.

Και θυμηθήκαμε…
… με αυτή την αφορμή, εκείνη την όμορφη γυναίκα που είχε κάνει κάτι συγκλονιστικό ένα βράδυ σε έναν σταθμό του Μετρό της Νέας Υόρκης (ήταν μπροστά κι ένας δημοσιογράφος της εφημερίδας «Ουάσιγκτον Ποστ»). Μόνη της, στον δικό της κόσμο, άρχισε να σφυρίζει έναν σκοπό γλυκό και καθαρό και οι νότες χοροπηδούσαν πάνω στα γυαλιστερά τούβλα του τοίχου και πλημμύριζαν τον σταθμό σαν κελάηδημα. Τόσο πολύ σάστισαν οι ταξιδιώτες, που σταμάτησαν να κοιτούν τις μύτες των παπουτσιών τους, σήκωσαν το κεφάλι και κοίταξαν τη γυναίκα. Ήταν καστανομάλλα με κομψό ταγιέρ και επαγγελματικό χαρτοφύλακα. Μα για εκείνους έμοιαζε ξαφνικά με ακροβάτισσα που φορούσε στολή από λεοπάρδαλη και έκανε τούμπες πάνω στις ράγες. Οι άνθρωποι δεν σφυρίζουν πια. Βαδίζουν σε διαφορετικό σκοπό. Οι δρόμοι βουίζουν από τρυπάνια και σειρήνες και μοτοσυκλέτες και κόρνες και διαπεραστικές μουσικές, οι φωνές είναι χαμηλές, ψελλίσματα σε κινητά τηλέφωνα ή σιωπή. Το σφύριγμα μοιάζει πια σαν παράξενο απομεινάρι μιας λιγότερο τεχνολογικής εποχής, όταν ακόμη οι άνθρωποι έκαναν συντροφιά στις γειτονιές και σκάρωναν τη δική τους διασκέδαση. Ήταν τότε η κουλτούρα της αυλής, η τέχνη του μοναχικού. Σήμερα, οι μοναχικοί είναι ύποπτοι. Μονάχος του ποιος μπορεί να είναι αληθινά ευτυχισμένος; Ωστόσο, τα παιδιά δεν παύουν να προσπαθούν να σφυρίξουν κι ας φυσάνε αέρα. Κάποτε κάτι θα βγει από τα σουφρωμένα χείλη, μα ύστερα θα σωπάσει και αυτό από τα μοντέρνα ήθη και τα βίντεο και τα στέρεο. Πάντως, τα παιδιά που είναι πεισματάρικα δεν θα πάψουν να προσπαθούν.

Το σφύριγμα…
… είναι ολόκληρη γλώσσα σε χωριά στην Τουρκία, την Αφρική, τη Λατινική Αμερική, αλλά και στην Ελλάδα. Στο Μεξικό διδάσκεται η σφυριγματική γλώσσα των Μαζατέκο. Για άλλους, τους προληπτικούς, το σφύριγμα απαγορεύεται πάνω στο πλοίο, γιατί φέρνει λένε κακοτυχία. Ο Γκαίτε το θεωρούσε εξώλης και προώλης. Στον «Φάουστ», οι Άγγελοι ψέλνουν με ουράνιες φωνές, ενώ ο Διάβολος σφυρίζει άγρια. Στην πιο δύσκολη θέση βρίσκονται οι άνδρες: αν σφυρίζουν τους περνούν για χασομέρηδες, αν δεν μπορούν να σφυρίξουν τους περνούν για αδελφές. Και οι γυναίκες που σφυρίζουν; Οι γυναίκες που σφυρίζουν και οι κότες που κακαρίζουν, δεν έχουν καλό τέλος, λέει η αγγλική λαϊκή σοφία.

Μα από όλα αυτά…
… πιο συγκλονιστικό, ακόμη και από αυτή τη δικαστική απόφαση στην Αγγλία, ήταν εκείνο το σφύριγμα που άκουσε ο δημοσιογράφος μας στον σταθμό του Μετρό πριν από μερικά χρόνια. Όχι μόνο επειδή του τράβηξε το ενδιαφέρον τόσο που έστησε αυτί, αλλά και επειδή κάθησε κι έγραψε στην εφημερίδα του μια ολόκληρη σελίδα για το ταπεινό σφύριγμα, εκεί που συνήθως γράφουν για ληστείες, βιασμούς και πολέμους.