Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Θυσίες, αλλά ποιες;

ΠΑΡΑΞΕΝΟ που οι υποδείξεις Προβόπουλου, παρά το γεγονός ότι ήταν αναμφισβήτητα σκληρές, ζητούσαν θυσίες από όλους μας και επώδυνες ίσως αλλαγές, δεν συνάντησαν θυελλώδεις αντιδράσεις (πέρα από ορισμένες αναμενόμενες συνδικαλιστικές).

Η κρισιμότητα των περιστάσεων, ίσως. Ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι έχουμε φτάσει στο χείλος του γκρεμού. Ότι αν δεν γίνει κάτι δραστικό, κάτι που να φέρει ορατό και άμεσο αποτέλεσμα, θα κινδυνεύσουμε να χάσουμε όχι τις αυξήσεις μιας χρονιάς, αλλά πολλοί από μας τις ίδιες τις δουλειές μας και για πολύ καιρό.

Ο κ. Προβόπουλος μίλησε ανοιχτά. Είπε περίπου ότι όταν η χώρα βρίσκεται σε τέτοιο κατήφορο, δεν μπορούμε να κάνουμε πως δεν το βλέπουμε και να συνεχίζουμε να βαδίζουμε προς τον γκρεμό σφυρίζοντας αδιάφορα.

Όμως το ερώτημα είναι ποια ακριβώς μέτρα πρέπει να ληφθούν και ποιος θα τα εφαρμόσει. Καλή είναι η γενική ιδέα για καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, που αντιστοιχεί στο 20% των εσόδων κατά τον κ. Προβόπουλο, αλλά πώς θα εφαρμοστεί στην πράξη;

Και τι θα χαρακτηριστεί σπατάλη, που αντιστοιχεί στο 30% των δαπανών, για να περικοπεί; Και ακόμη, είναι πράγματι σκόπιμο σε μια τέτοια εποχή να ανακινείται θέμα απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας;

Στην εξειδίκευση μάλλον θα κολλήσουμε, ως συνήθως. Εκτός, αν αυτήν τη φορά μας ξεκολλήσουν, θέλοντας και μη, οι Βρυξέλλες.