Ο φραπές των Ελλήνων

ΕΙΧΑ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΕΙ το καθημερινό σάντουιτς και περίμενα- όρθιος, στην ουρά όπως όλοι- τον δίσκο που χωρά και το πατροπαράδοτο εσπρέσο. Ξάφνου, ένας μεσήλικος προσπερνά τους πάντες και ζητάει έναν φραπέ. Η κοπέλα του ταμείουαπό κάποια χώρα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης- τον πρόγκηξε, σε άπταιστα ελληνικά. «Υπάρχει σειρά, κύριε». Απτόητος, της απαντά χαμογελαστός: «Ξέχασέ τα αυτά εδώ».

Κι εκεί που όλα πήγαιναν να ηρεμήσουν, ακούγεται μια βαριά φωνή από το βάθος: «Θείε, τι να μας πουν οι ξένες; Που ήλθαν εδώ, έφαγαν ψωμί και τώρα μας το παίζουν κι έξυπνες;». Ακολούθησε μία εκκωφαντική σιωπή αποδοκιμασίας σε όλο το μαγαζί. Ο ανιψιός είχε μία σωματοδομή που θα αποθάρρυνε και τον Γιώργο Τρομάρα, αλλά δεν είχε οπαδούς.

Καθόλου περίεργο. Πόσοι συμπατριώτες μας έχουν ακούσει πολύ χειρότερα στη Γερμανία, στις ΗΠΑ και στην Αυστραλία; Αυτά δεν τους εμπόδισαν να δουλέψουν και να προκόψουν. Όπως δεν τους εμπόδισαν να γίνουν έως και υπουργοί στις νέες τους πατρίδες.

Εμείς πάντως τους εμποδίζουμε ακόμα και στο να έχουν γνώμη για όσα συμβαίνουν στη χώρα που ζουν. Στην Ελλάδα, όπου μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Στην Ελλάδα, που είναι η δεύτερη- και για πολλούς, η πρώτη- πατρίδα τους.

Η ψήφος των μεταναστών
ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ, πολλά σχολεία υπάρχουν ακόμα χάρη στους μετανάστες. Πολλές οικογένειες διατηρούν τη συνοχή τους χάρη σε αυτούςποιος άλλος θα προσέχει τη γιαγιά; Και εμείς συζητάμε πώς θα δώσουμε δικαίωμα ψήφου στη γενιά των Ελλήνων μεταναστών που έχουν φτιάξει τη ζωή τους στο εξωτερικό. Τι είναι προτιμότερο για την Ελλάδα; Να ψηφίζει ένας Ελληνοαμερικανός τον κ. Μπ. Ομπάμα; Να διεκδικεί μία θέση στη διοίκησή του; Ή να συμμετέχει στην εκλογή του δικού μας πρωθυπουργού;

Η απάντηση είναι μάλλον προφανής. Οι Έλληνες μετανάστες έχουν κάθε λόγο να ζητούν την εκπροσώπησή τους στην Ελλάδα- αν μη τι άλλο, έχουν εδώ περιουσίες, συγγενείς και μνήμες που τους δένουν με τη χώρα. Αλλά να εκπροσωπούνται για τα δικά τους θέματα.

Υπάρχουν όμως και οι δικοί μας μετανάστες. Που δικαιούνται να έχουν λόγο για τη ζωή τους.