ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Άμεμπτη

O λόγος στους αναγνώστες Ο Βασ. Χριστόπουλος, Βενιζέλου 7, Βυζάντιο, Θεσ/νίκη, γράφει:

«Θέλω να σχολιάσω το “Όλοι ίδιοι είναι”σλόγκαν, πλέον, το οποίο προτάσσουν ή με το οποίο κλείνουν την κουβέντα ή την παρατήρησή τους για τα τεκταινόμενα πολλοί, υποθέτω, για να δείξουν στους ακροατές τους πως είναι αντικειμενικοί.

“Όλοι το ίδιο είναι” και οι προηγούμενοι και οι τωρινοί, δηλαδή δεν είναι καλοί, δεν είναι ικανοί, δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Και, αν η συζήτηση αναφέρεται σε σκάνδαλα, μπορεί να μιλάμε και για λαμόγια πλέον.

Δεν μπορώ να δεχθώ αυτή τη θέση και ειλικρινά με ενοχλεί, θεωρώντας την και άδικη, και βλαπτική, και επικίνδυνη για την άμεμπτη Δημοκρατία μας, που έχουμε την τύχη να απολαμβάνουμε (είμαι παλαιότερος από εσάς και έχω γεύση, έστω παιδική, και από Μεταξά).

Πιστεύω πως δεν έχουν έτσι τα πράγματα και οι διαφορές είναι δεδομένες και αναπόφευκτες!

1. Από τη φύση, είναι δεδομένο, υπάρχουν διαφορές. Δύσκολα θα βρει κανείς ακόμα και αδέλφια με ίδιο χαρακτήρα, με ίδιες κλίσεις, με ίδια ενδιαφέροντα.

2. Η προσχώρηση ενός ατόμου στη μία ή την άλλη πλευρά (εννοώ Αριστερά- Δεξιά) έχει σχέση με ιστορικούς λόγους (π.χ. ο παππούς στο Λαϊκό Κόμμα, ο μπαμπάς στην ΕΡΕ, άρα εγώ θα ανήκω στη Ν.Δ.), με άλλα οικογενειακά γεγονότα, αλλά εξαρτάται και από τον χαρακτήρα και τις ενδόμυχες τάσεις του.

Θα μπορούσα εδώ να αναφερθώ- ειλικρινά καλοπροαίρετα, γιατί μου είναι συμπαθείς- σε τρεις σημερινούς πολιτικούς που πριν διακρίθηκαν στον αθλητισμό, δηλαδή τον σημερινό υφυπουργό Ιωαννίδη και τον βουλευτή Κουκοδήμο από τη μια και τον δήμαρχο Πειραιά Φασούλα από την άλλη. Παρακολουθώντας τους στο μπάσκετ και στο σκάμμα από πολύ νέους, τους είχα τοποθετήσει πολιτικά εκεί όπου διακρίνονται τώρα.

3. Είναι ο χρόνος που περνάει (διδάσκοντας για τους προηγούμενους από τη μια περίοδο έως την άλλη, οι οποίοι ενδεχομένως θα ξανακληθούν στη διακυβέρνηση της χώρας) και τους κάνει πιο… σοφούς.

Θα έλεγα πως κάποια στιγμή δεν μπορεί να συγκρίνονται ανόμοιες αλλά και απομακρυσμένες πλέον μεταξύ τους καταστάσεις. Άλλωστε, οι προηγούμενοι “κρίθηκαν” στις εκλογές που προηγήθηκαν, για να ξανασκεφτούν τα λάθη τους και όταν επανέλθουν να είναι προσεκτικότεροι.

4. Το σοβαρό στοιχείο είναι πόσους και πόσο καλούς, ικανούς και πόσους και πόσο κακούς έχει η μία ή η άλλη πλευρά- και αυτό είναι θέμα των ψηφοφόρων, των πολιτών: με την κρίση τους να προτιμήσουν τους καλύτερους που θα τους αντιπροσωπεύσουν. Γιατί, ας μην ξεχνάμε, εμείς οι ψηφοφόροι με τους αντιπροσώπους μας, τους βουλευτές, ορίζουμε και την κυβέρνηση. Γιατί και καλοί (ευτυχώς είναι περισσότεροι) και κακοί υπάρχουν παντού, επομένως και στις πολιτικές παρατάξεις.

5. Και εν πάση περιπτώσει- αν δεχθούμε την άποψη αυτή των πολλών που την πιπιλίζουν- αύριο, μεθαύριο, στις εκλογές που θα γίνουν κάποτε, ποιους θα ψηφίσουμε για να κυβερνήσουν τη χώρα; Το ΚΚΕ που αιθεροβατεί και κρατάει θα έλεγα το 7% περίπου των ψηφοφόρων… ανενεργούς πολίτες μακριά από κυβερνήσεις, ή τον ΣΥΡΙΖΑ με τις ίδιες περίπου απόψεις με το 8-10%, ή τον ΛΑΟΣ; (Κακός ο δικομματισμός, αλλά σε κυβέρνηση δεν μπαίνουμε.) Μήπως μπορούμε να καλέσουμε τους Αλβανούς του Μπερίσα ή τους Γεωργιανούς του Σαακασβίλι;

6. Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, λέει μια λαϊκή παροιμία. Γιατί λοιπόν να μην προτάσσουμε σαν εχθρό του κακού (όταν το διαπιστώνουμε) έστω το πιθανό καλύτερο, πολύ περισσότερο το καλό;».