Φαινόμενα

Ψηφιακή «κουζίνα»
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Μια εκπομπή για χρήστες Ίντερνετ, που συνδυάζει αριστοτεχνικά όρους θεάματος και ενημέρωσης, ανοίγοντας την όρεξη στον θεατή για μεγαλύτερη γνώση
Βρήκαμε ενδιαφέρον το πείραμα της εκπομπής «Ψηφιακή Ελλάδα» (ΕΤ1) για το περιεχόμενό της, που είναι μια δημιουργική συνάντηση του ιντερνετικού κόσμου με τους όρους του τηλεοπτικού θεάματος, αλλά και για το ταλέντο του παρουσιαστή της (Νίκος Βασιλάκος, πρόεδρος των Ελλήνων χρηστών Ίντερνετ) να συνδυάζει την ευφάνταστη παρουσίαση με την άριστη οργάνωση των πληροφοριών που μεταδίδει, κατορθώνοντας να κάνει κοινωνό των γνώσεών του ακόμη και τον πιο αδαή- ως προς τα ιντερνετικά- τηλεθεατή.

Η εκπομπή, κάτι μεταξύ ψηφιακής «κουζίνας» και «ταξιδιωτικού» ντοκιμαντέρ, χωρίς τα εντυπωσιακά και πολύχρωμα πλάνα αυτών των κατηγοριών, όμως, γίνεται εξ ίσου συναρπαστική καθώς ο Νίκος Βασιλάκος ξεδιπλώνει αλλεπάλληλα ιντερνετικά «τοπία», συνδυάζει ψηφιακά υλικά, ακατάπαυστα και μεθοδικά, τόσο που μας θύμισε- τηρουμένων των αναλογιών- τον Ηλία Μαμαλάκη καθώς μπερδεύει θεατρικά τα φαγώσιμα καλούδια του, ανοίγοντας την όρεξη στον θεατή.

Μας άρεσαν οι απόψεις της εκπομπής: «Βεβαίως να πάρουν κομπιούτερ τα παιδιά, ακόμη και τα 5χρονα, αλλά όχι να μπαίνουν στο Ίντερνετ. Εκεί χρειάζονται την παρακολούθηση των γονιών. Όπως δεν τα αφήνουν οι γονείς να βγουν στον δρόμο μόνα τους, να κυκλοφορήσουν μόνα σε μια πόλη, έτσι και το Ίντερνετ είναι ένας κόσμος με κινδύνους» ή «η χρήση του Ίντερνετ να είναι δημιουργική και όχι για χάσιμο χρόνου». Στο σαλονάκι της εκπομπής εναλλάσσονται με γρήγορο ρυθμό καλεσμένοι, ο καθένας τους εκπρόσωπος και μιας δημιουργικής διάστασης του ιντερνετικού μέσου. Σε μία μόνο εκπομπή είδαμε την ομάδα των νέων ηθοποιών που έφτιαξαν και παίζουν στο πρώτο ιντερνετικό σίριαλ (dikiamou. com), τον δημιουργό του site για νέους που αναζητούν από απλή ανταλλαγή ιδεών μέχρι δουλειά (neolaia.gr) κ.ά.

Αν και εκπομπή για «ειδικό κοινό», ο πλούτος των πληροφοριών και η μεταδοτικότητα του παρουσιαστή το διευρύνουν.
Τοπίο της ντροπής

Ο φακός του ρεπορτάζ δείχνει σάπιους τοίχους. Είχαν καταρρεύσει τη νύχτα. Ανάμεσά τους ζούσαν άνθρωποι.

Μετανάστες. Όσοι βρίσκονταν κοντά καταπλακώθηκαν. Δεν έχει τέλος η εξαθλίωση.

Με αφορμή το γεγονός αυτό, η εκπομπή «Κοινωνία ώρα Μega» προβάλλει το μικρό, αριστουργηματικό ντοκιμαντέρ της Μαρίλης Μαργωμένου, της πρώτης που είχε αποκαλύψει τις απάνθρωπες συνθήκες των οικονομικών μεταναστών πριν από χρόνια, για λογαριασμό της ίδιας εκπομπής. Τη ζοφερή εικόνα συμπλήρωσε πριν από λίγο καιρό η «Έρευνα» του Παύλου Τσίμα, αυτή αποκαλύπτοντας όλες τις πτυχές του «αθέατου» τοπίου της ντροπής στο τρίγωνο πέριξ της Ομονοίας. Εκεί όπου η πείνα και τα διαλυμένα όνειρα έχουν εγκαταστήσει την αγριότερη μορφή εκμετάλλευσης ανθρώπων.

Το ντοκιμαντέρ τελείωνε με το ποίημα του Σεφέρη «Μας είπαν να υποταχτούμε και θα νικήσουμε. Υποταχτήκαμε. Βρήκαμε στάχτη…», επιμένοντας στον τελευταίο στίχο, στην τελευταία ελπίδα, αυτή που πεθαίνει τελευταία, αυτή που δίνει ο ποιητής: «Τώρα μένει να βρούμε τη ζωή».

Είναι από τις στιγμές που ο τηλεοπτικός φακός γίνεται πολύτιμος σύμμαχος της συνείδησης. Γιατί, καμιά διεκδίκηση για καλύτερη ποιότητα ζωής δεν είναι ολόκληρη και δεν έχει νόημα, αν αφήνει απ΄ έξω ένα κομμάτι της πραγματικότητας που το εξωθούν στο περιθώριο κυβερνητική αδιαφορία αλλά και ανικανότητα. Οι εικόνες ανθρώπων εγκλωβισμένων στο λυκόφως, μεταξύ της προσμονής που είχαν αναζητώντας καλύτερη τύχη μακριά από την πατρίδα τους και της άθλιας πραγματικότητας που κατέληξαν να ζουν, οι οποίοι αναγκάζονται να κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν, δεν μπορεί να επιτρέπουν σε καμιά δημοκρατία να ησυχάσει.