Στα σκουπίδια ψάχνουν τρόφιμα στη Γαλλία
Άστεγοι και άνεργοι στη Γαλλία, δέχονται την προσφορά φιλανθρωπικών οργανώσεων
Για τη Γαλλία, οι “συλλέκτες τροφίμων” είναι ένα νέο κοινωνικό φαινόμενο. Από το Μεσαίωνα ακόμη, άνθρωποι πήγαιναν στα χωράφια μετά από την εργασία των αγροτών και περισυνέλεγαν ό,τι είχε απομείνει.
Σήμερα, η πρακτική αυτή έχει εξαπλωθεί στις πόλεις και, εκτός από τις λαϊκές αγορές, οι “συλλέκτες τροφίμων” επισκέπτονται πλέον και τους κάδους, έξω από τα σούπερ μάρκετ. Εκεί δηλαδή όπου οι υπάλληλοι πετούν τα ληγμένα τρόφιμα, αβγά, γιαούρτια και φρούτα που δεν θα πουληθούν. Μέλη φιλανθρωπικών ιδρυμάτων και κοινωνικών υπηρεσιών αποδίδουν το φαινόμενο αυτό στην οικονομική κρίση.
Οι εικόνες που καταγράφονται στη λαϊκή αγορά της Μπελβίλ, στην εργατική συνοικία του Παρισιού, είναι χαρακτηριστικές: τρεις γυναίκες ανταλλάσσουν ύβρεις στα γαλλικά και στα αραβικά διεκδικώντας την ίδια σακούλα με πράσα. “Αυτά είναι δικά μου. Εγώ τα βρήκα”, λέει μία από αυτές αρπάζοντας τη σακούλα και κρατώντας τη σφιχτά.
“Κλέφτρα”, της φωνάζει η άλλη.
Γύρω τους, πάνω από δέκα άτομα μαζεύουν ό,τι έχει απομείνει, πριν φτάσει το συνεργείο καθαρισμού.
“Είναι δύσκολο για μένα. Έχω έξι παιδιά και ο σύζυγός μου έχει πεθάνει”, λέει η γυναίκα με το μαύρο μαντίλι στο κεφάλι.
Αριστεροί ακτιβιστές παρακολουθούν το φαινόμενο και αντιδρούν.
Διοργανώνουν μάλιστα “ξέφρενα πικνίκ” στα σούπερ μάρκετ, αφαιρώντας προϊόντα από τα ράφια και προσφέροντάς τα στους πελάτες δωρεάν. Έτσι ερμηνεύουν τη νομοθεσία που δίνει στους καταναλωτές το δικαίωμα να δοκιμάσουν συγκεκριμένα προϊόντα πριν τα αγοράσουν.
“Το κάνουμε αυτό στο τέλος κάθε μήνα, όταν αδειάζουν οι τσέπες”, λέει ο Βικτόρ Πορσέλ, μέλος του κινήματος Appel et la Pioche.
Σύμφωνα με έκθεση που παρουσιάστηκε την περασμένη εβδομάδα από τον Μαρτέν Χιρς, πρώην επικεφαλής φιλανθρωπικής οργάνωσης και νυν υπεύθυνο προγράμματος κοινωνικής πρόνοιας που υποστηρίζεται από την κυβέρνηση, οι σύγχρονοι “συλλέκτες τροφίμων” προέρχονται από ένα ευρύ κοινωνικό φάσμα. “Η οικονομική κρίση είναι ένα στοιχείο της εικόνας ενός ευάλωτου τμήματος της κοινωνίας που πρέπει να βοηθηθεί στην πράξη”, όπως τόνισε ο ίδιος ο Χιρς.














