[ Δρόμοι ]

Προνοητικοί…
… άνθρωποι αυτοί οι Εγγλέζοι. Φρόντισαν να έχουν μέχρι και εθνική μέρα κατά του στρες (την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου). Κανονικά είναι μια μέρα που κάνει εράνους η φιλανθρωπική οργάνωση Σαμαρείτες. Και κάθε τέτοια μέρα, μόλις πηγαίνει στο γραφείο του, κάθε συνειδητός Εγγλέζος συνηθίζεται να πετάει τα παπούτσια του μαζί με το άγχος του και να χαλαρώνει με ένα ζευγάρι μαλακές παντόφλες. Το μόνο ανησυχητικό είναι αυτή η ανακοίνωση των Σαμαρειτών: «Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, πολλοί άνθρωποι έρχονται σε επαφή μαζί μας και μας εκμυστηρεύονται τις ανησυχίες τους για τη δουλειά τους, τον μισθό τους και τη σύνταξή τους».

Πολύ άγχος…
… Και πάρα πολλοί άνθρωποι δεν κλείνουν μάτι τις νύχτες, με έναν κόμπο να τους βαραίνει το στήθος. Αφήστε που συνήθως Παρασκευή γίνονται οι περισσότερες απολύσεις. Ακόμη και οι δημοσιογράφοι έχουν αρχίσει να αμφιβάλλουν αν θα μπορέσουν να αντέξουν τόσο άγχος για πολύ. Ένας θεός ξέρει πόσο μας αρέσουν οι κακές ειδήσεις. Κάνουν τη δουλειά μας πιο εύκολη- όσο την έχουμε, εννοείται. Κραχ, συντριβή, καταστροφή, χαίρεται κανείς να γράφει τέτοια άρθρα. Στην περίπτωση αυτής της παγκόσμιας κρίσης, η αλήθεια είναι πως μας βοήθησαν αφάνταστα οι ειδικοί: όλοι αυτοί οι διπλωματούχοι σοφοί, που καταλάβαιναν τα πάντα για το χρήμα, αποδείχτηκαν στις προβλέψεις τους το ίδιο σωστοί όσο κι ένας αστρολόγος που στρίβει πρωί, μεσημέρι, βράδυ τρίφυλλα τσιγαριλίκια. Ίσως όμως υπάρχει ακόμη ελπίδα, τουλάχιστον αν πιστέψουμε τη συνάδελφο Μαρί Χούριαν που γράφει στους «Τάιμς της Ιρλανδίας». Είδε, λέει, μια εκπομπή στην τηλεόραση για το μεγάλο κραχ του 1929 στη Γουόλ Στριτ. Ο Γκράουτσο Μαρξ είχε χάσει εκεί όλη του την περιουσία, αλλά επέζησε. Και το γεγονός ότι μίλησαν στην εκπομπή μερικοί πάρα πολύ ηλικιωμένοι άνθρωποι- ένας από αυτούς ήταν 104 ετών- και τα εγγόνια μερικών από τους μεγάλους χαμένους της Γουόλ Στριτ δείχνει πως ο άνθρωπος αντέχει τα πάνδεινα.

Μικρή…
… παρηγοριά βέβαια όλα αυτά, αν την ώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές έχεις χάσει τη δουλειά σου ή σου έχει πάρει η τράπεζα το σπίτι ή έχεις ξεπροβοδίσει το παιδί σου στο αεροπλάνο για τα ξένα. Πάρα πολλοί άνθρωποι ξενυχτούν κάνοντας λογαριασμούς για να δουν πώς θα τα βολέψουν αν χάσουν τη δουλειά τους, αν τους πάρει η τράπεζα το σπίτι ή αν αναγκαστούν να στερηθούν τα παιδιά τους. Οι εδικοί που λέγαμε παραπάνω το λένε αυτό «μείωση της καταναλωτικής εμπιστοσύνης». Η συνάδελφος Χούριαν το λέει απλώς φόβο. Ακόμη και τα μικρά παιδιά έχουν καταλάβει πως βρισκόμαστε σε οικονομική κρίση. Και γνωρίζουν γι΄ αυτήν την κρίση περίπου όσα κι εμείς- δηλαδή τίποτα.

Ας είναι…
… Ας την υποστούμε τουλάχιστον όπως οι Εγγλέζοι: με στυλ. Ας φορέσουμε τις παντόφλες μας. Αλλά να μην ξεχάσουμε να τις βγάλουμε και να φορέσουμε τις μπότες μας στην επόμενη διαδήλωση.