Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Αναλυτές στο απυρόβλητο

Η ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ των ελληνικών τραπεζών από τους διεθνείς οίκους είναι μια εξέλιξη μάλλον αναμενόμενη και δικαιολογημένη. Οι τραπεζίτες πήραν το ρίσκο των Βαλκανίων και- με την έλευση της κρίσηςπληρώνουν το τίμημα των επιλογών αυτών. Αυτοί που παραμένουν όμως στο απυρόβλητο είναι οι αναλυτές των διεθνών οίκων, που έχουν δικαίωμα κρίσης επί δικαίους και αδίκους.

Οι ίδιοι αναλυτές έναν χρόνο πριν έδιναν για τις ελληνικές τράπεζες τιμές-στόχους πενταπλάσιες ή και εξαπλάσιες σε σχέση με την τρέχουσα αξία των μετοχών, εκθειάζοντας παράλληλα το «βαλκανικό Ελντοράντο».

Ακόμα χειρότερα, έδιναν την υψηλότερη δυνατή διαβάθμιση σε τοξικά ομόλογα, ωθώντας τους επενδυτές να τοποθετήσουν τις οικονομίες τους σε εταιρείες με πήλινα πόδια, όπως η Lehman Βrothers.

Και όπως μας έδειξε η εμπειρία από την περίοδο 2001-2003, οι ίδιοι αναλυτές θα «ερωτευθούν» ξαφνικά τις ελληνικές τράπεζες όταν οι πελάτες τους θα έχουν «φορτώσει» τις απαραίτητες ποσότητες μετοχών σε τιμές πολύ χαμηλότερες από την πραγματική αξία των εταιρειών.

Αλήθεια, γιατί κανένας από τους επενδυτικούς, που συγκάλυψαν ή και συμμετείχαν στο σκάνδαλο των τοξικών ομολόγων, πυροδοτώντας τη διεθνή κρίση, δεν αναλαμβάνει το τίμημα των προβλέψεών του; Γιατί (και πολύ σωστά) είναι κολάσιμη η χειραγώγηση των μετοχών, όχι όμως και η αυθαίρετη διατύπωση προβλέψεων για το μέλλον τους;

Μόνο αφού απαντηθούν τα παραπάνω ερωτήματα υπάρχει πιθανότητα να επανέλθει η εμπιστοσύνη στις αγορές, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει και στην πολυπόθητη ανάκαμψή τους.