«Στη Φλωρεντία και κάτω στον Πειραιά στο λιμάνι»

Πήρα μια φίλη τηλέφωνο να την ευχαριστήσω κι άκουσα τη φωνή της σ΄ άλλο χώρο. «Είμαι Φλωρεντία» λέει. Μια ηχώ από εικόνες στο αυλάκι της μνήμης, ένα φως μαλακό σαν από κερί που λειώνει, το Πόντε Βέκιο η Αναγέννηση ανθισμένη κάτω από την ολομέταξη σκέπη των Μεδίκων. Το Ντουόμο κι ο Δαβίδ ολόγυμνος στην πλατεία, ο Μιχαήλ Άγγελος τροπαιούχος και πυρφόρος· κάθε τοίχος κάθε κήπος και μια παλιά ιστορία ολοζώντανη να σου χτυπάει την πόρτα. Μια πόλη πολύ παλιά που σε ξανακάνει νέο. Θυμάμαι τον Δαβίδ όταν τον ξαναείδα στο μουσείο πόσο μου φάνηκε πιο αντίγραφο απ΄ το αντίγραφό του. Δεν καταλάβαινα γιατί. Ξαναπήγα στην πλατεία. Σαν πιο συμμετρικό εδώ. Στο μουσείο τα πόδια βαριά, το κεφάλι σαν τεράστιο, οι λεπτομέρειες στα δάχτυλα σαν πιο έντονες οι γραμμές σκαμμένες. «Είναι η απόσταση που δίνει τη συμμετρία» μας έλεγε ο τσιτσερόνε. «Γι΄ αυτό σας φαίνεται πιο αυθεντικό το αντίγραφο. Γιατί αναπνέει στον χώρο του. Το καλύτερο είναι να βλέπεις πρώτα το αυθεντικό στη θερμοκοιτίδα του πολιτισμού, και μετά να πας ώς την πλατεία και να δεις το αντίγραφο να αναπνέει». Είναι όπως τα αισθήματα συνέχισε ο φίλος.

«Τα αυθεντικά στριμώχνονται στη δεξιά κοιλία της καρδιάς. Θέλουν τον αέρα της εκπνοής κι από ατόφια κι ακατέργαστα να γίνουν λόγια πράξεις και κινήσεις, ματιές, φιλιά και αγκαλιές να βγούνε στην πλατεία στην αγορά στα φόρα για να λάμψουν να πιάσουν τόπο και μεριά. Αλλιώς ό,τι κι αν αισθάνεσαι αν είναι κλεισμένο στο μουσείο του ΕΓΩ θα μείνει μουγκό αδήλωτο κι ανάγωγο εις τους αιώνας των αιώνων, και δεν έχει αμήν».

Έκλεισα το τηλέφωνο. Πόσα χρόνια πάνε. Μόλις είχε κυκλοφορήσει το «ΡΟΡ» των U2. Βέβαια, τέλη δεκαετίας του ΄90. Αντηχούσε η φωνή του Βono στη πλατεία της Σιένα. «Ρlease… please», και μετά «Νovember, December. Remember». Έτρεχε το αυτοκίνητο σαν το κόκκινο κρασί στη φλέβα. «Remember». Για να συνέλθω θέλω κάτι δυνατό να με προσγειώσει γιατί remember remember δεν βγάζεις άκρη. Βάζω ένα παγωμένο ποτήρι ειδήσεις, αλλά μου βγήκε χλιαρό και άνοστο. Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης κάτω στον Πειραιά στο λιμάνι, ήρθαν απ΄ την Κρήτη τα παιδιά του Ψηλορείτη, πίνουν τσικουδιά μα έχουν ακόμα την καρδιά στην Κρήτη. Μα ήρθαν μάνι μάνι κρανοφόροι πολιτσμάνοι στον κάνανε τον αρχηγό κύριο Γιώργο σύχριστο. Τι να κάνει κι ο άνθρωπος έκανε αέρα με το χεράκι ξίνιζε τα μούτρα, τρέχαν τα ματάκια μια κατάσταση… ίδιο το μάπετ σόου. Βέβαια εκεί ήταν πολύ αστείο. Εδώ ερωτοτροπούσε σφόδρα με το πολύ γελοίο. Έβγαινε και ο του ΠΑΣΟΚ έβγαινε μετά κι ο της Ν.Δ. Όλο το γαλαζοπράσινο στον αέρα…

Remember… Θυμάμαι παλιά, (ή μήπως ακόμα; Έχω καιρό να το ακούσω), το γαλαζοπράσινο το λέγανε πετρόλ. Απ΄ το πετρέλαιο. Το ακάθαρτο. Αυτό το χρώμα έχει.

Σαν τον κόσμο μας. Ακάθαρτος και μαύρος ο χρυσός μου.

Κάπου στο βάθος ο Βono συνεχίζει «Ρlease… Remember… Νovember…December…».

Βάζω ένα παγωμένο ποτήρι ειδήσεις, αλλά μου βγήκε χλιαρό και άνοστο